VI Ka 151/19

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt VI Ka 151/19</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia<strong> <!-- --> 19 listopada 2019</strong> r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący sędzia Ewa Trzeja-Wagner</p> <p>Sędziowie del. Piotr Pawlik</p> <p>Krzysztof Ficek</p> <p>Protokolant Dominika Koza</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2019 r.</p> <p>przy udziale Jolanty Pura Prokuratora Prokuratury Okręgowej w <span class="anon-block">C.</span> </p> <p>sprawy</p> <p>1. <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. T.</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> </p> <p>syna <span class="anon-block">S.</span> i <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 229;art. 229 § 1;art. 229 § 3)">art. 229 § 1 i 3 kk</a> </p> <p>2. <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. D.</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">O.</span> </p> <p>syna <span class="anon-block">Z.</span> i <span class="anon-block">J.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18;art. 18 § 3)">art. 18 § 3 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 229;art. 229 § 1;art. 229 § 3)">art. 229 § 1 i 3 k.k.</a> </p> <p>3. <strong> <!-- --> <span class="anon-block">R. K.</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>syna <span class="anon-block">M.</span> i <span class="anon-block">Ł.</span> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 228;art. 228 § 1;art. 228 § 3)">art. 228 § 1 i 3 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela publicznego, obrońców oskarżonych oraz oskarżonego <span class="anon-block">D. D.</span> </p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach</p> <p>z dnia 23 października 2018 r. sygnatura akt IX K 949/17</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437)">art. 437 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438)">art. 438 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 635)">art. 635 kpk</a> </p> <p>1.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:</p> <dl> <dt>-</dt> <dd> <p>w punkcie 5 jako podstawę warunkowego zawieszenia wykonania kary w stosunku do oskarżonych: <span class="anon-block">D. T.</span>, <span class="anon-block">D. D.</span> i <span class="anon-block">R. K.</span> wskazuje przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1)">art. 70 § 1 kk</a>,</p> </dd> <dt>-</dt> <dd> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1;art. 72 § 1 pkt. 1)">art. 72 § 1 pkt 1 kk</a> nakłada na oskarżonych: <span class="anon-block">D. T.</span>, <span class="anon-block">D. D.</span> i <span class="anon-block">R. K.</span> obowiązek informowania Sądu o przebiegu okresu próby poprzez przedkładanie Sądowi informacji o przebiegu okresu próby co 3 (trzy) miesiące;</p> </dd> </dl> <p>2.  w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;</p> <p>3.  zasądza od oskarżonych: <span class="anon-block">D. T.</span>, <span class="anon-block">D. D.</span>, <span class="anon-block">R. K.</span> na rzecz Skarbu Państwa wydatki postępowania odwoławczego w kwotach po 6,66 zł (sześć złotych i sześćdziesiąt sześć groszy) i wymierza oskarżonym: <span class="anon-block">D. T.</span> oraz <span class="anon-block">D. D.</span> opłatę za II instancję w kwotach po 630 zł (sześćset trzydzieści złotych) oraz oskarżonemu <span class="anon-block">R. K.</span> opłatę za II instancję w kwocie 1080 zł (jeden tysiąc osiemdziesiąt złotych).</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VI Ka 151/19 </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 23 października 2018 r. sygn. akt IX K 949/17 apelacje wnieśli: prokurator, obrońca oskarżonego <span class="anon-block">R. K.</span>, obrońca oskarżonego <span class="anon-block">D. D.</span>, oskarżony <span class="anon-block">D. D.</span>, obrońca oskarżonego <span class="anon-block">D. T.</span>.</p> <p>Prokurator zarzucił orzeczeniu:</p> <p>1.  obrazę przepisu prawa materialnego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 2)">art. 70 § 2 k.k.</a>, poprzez niesłuszne jego zastosowanie i orzeczenie na jego podstawie zawieszenia wykonania orzeczonej oskarżonym <span class="anon-block">D. T.</span>, <span class="anon-block">D. D.</span> i <span class="anon-block">R. K.</span> kary pozbawienia wolności;</p> <p>2.  obrazę przepisu prawa materialnego, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1)">art. 72 § 1 k.k.</a>, poprzez orzeczenie przez Sąd kary:</p> <p>- w stosunku do <span class="anon-block">D. T.</span> 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres próby wynoszący 2 lata,</p> <p>- w stosunku do <span class="anon-block">D. D.</span> 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres próby wynoszący 2 lata,</p> <p>- w stosunku do <span class="anon-block">R. K.</span> 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres próby wynoszący 2 lata,</p> <p>bez obligatoryjnego nałożenia na oskarżonych jednego z obowiązków wymienionych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1)">art. 72 § 1 k.k.</a> </p> <p>3.  obrazę przepisu prawa materialnego, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 71;art. 71 § 1)">art. 71 § 1 k.k.</a> poprzez niesłuszne jego zastosowanie i orzeczenie na jego podstawie kary grzywny orzeczonej oskarżonym <span class="anon-block">D. T.</span> i <span class="anon-block">D. D.</span>.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:</p> <p>- wskazanie w pkt 5, iż podstawą zawieszenia kary pozbawienia wolności wobec oskarżonych <span class="anon-block">D. T.</span>, <span class="anon-block">D. D.</span> i <span class="anon-block">R. K.</span> jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1)">art. 70 § 1 k.k.</a>,</p> <p>- nałożenie na oskarżonych <span class="anon-block">D. T.</span>, <span class="anon-block">D. D.</span> i <span class="anon-block">R. K.</span> na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1)">art. 70 § 1 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1;art. 72 § 1 pkt. 1)">art. 72 § 1 pkt 1 k.k.</a> obowiązku informowania sądu o przebiegu okresu próby co miesiąc do 10 dnia każdego miesiąca,</p> <p>- wskazanie w pkt 3, iż podstawą zasądzenia kary grzywny wobec oskarżonych <span class="anon-block">D. T.</span> i <span class="anon-block">D. D.</span> jest <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 k.k.</a> </p> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">R. K.</span> zarzucił orzeczeniu:</p> <p>1.  obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów i dokonaniu ich dowolnej oceny w zakresie kontaktu oskarżonego <span class="anon-block">R. K.</span> z osobami egzaminującymi współoskarżonego <span class="anon-block">D. T.</span> z wiedzy teoretycznej i ze sprawności fizycznej w Szkole Policji w <span class="anon-block">K.</span>, poprzez niezasadne przyjęcie, iż oskarżony <span class="anon-block">R. K.</span>: po pierwsze – podjął inicjatywę przekazania egzaminatorom informacji o potrzebie pomocy przy egzaminie dla współoskarżonego <span class="anon-block">D. T.</span>, skoro ustalił z nim charakterystyczne szczegóły jego ubioru, potrzebne dla rozpoznania <span class="anon-block">D. T.</span> przez egzaminujących, po drugie, że oskarżony <span class="anon-block">R. K.</span> miał konkretne możliwości udzielenia współoskarżonemu <span class="anon-block">D. T.</span> pomocy, skoro tychże czynności się podjął, podczas gdy ustalenie ubioru ze współoskarżonym <span class="anon-block">D. T.</span> nie stanowi dowodu kontaktu oskarżonego <span class="anon-block">R. K.</span> z jakąkolwiek osobą trzecią – poza oboma współoskarżonymi w sprawie, a jest z kolei jedynie potwierdzeniem wiarygodnych wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">R. K.</span> o pozorowaniu udzielania pomocy współoskarżonemu <span class="anon-block">D. T.</span>, natomiast doświadczenie życiowe i zasady logiki stoją w sprzeczności z rozumowaniem, iż istnieje prosty związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy podjęciem się danych czynności a możliwościami co do jej wykonania, w szczególności gdy okoliczności sprawy są tego rodzaju, że żaden dowód przeciwny nie podważył w omawianym zakresie wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">R. K.</span> </p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.</a>, polegającą na zaniechaniu wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wszystkich faktów, które Sąd I instancji uznał za udowodnione, a w szczególności – na zaniechaniu dokonania oceny materiału dowodowego w zakresie pojemności alkoholu przekazanego przez współoskarżonego <span class="anon-block">D. T.</span>, a tym samym – zaniechaniu określenia wartości korzyści majątkowej, co miało wpływ na określenie stopnia winy i szkodliwości społecznej;</p> <p>2.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść: po pierwsze: polegający na niesłusznym uznaniu przez Sąd I instancji, iż przyjęcie alkoholu przez oskarżonego <span class="anon-block">R. K.</span> (nawet przy założeniu, że miało ono miejsce) nastąpiło w zamian za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 228;art. 228 § 2)">art. 228 § 2 k.k.</a>, po drugie (przy założeniu, że przyjęcie alkoholu miało związek z pełnieniem funkcji publicznej przez tego oskarżonego): polegający na niesłusznym uznaniu przez Sąd I instancji, iż czyn taki nie stanowił przypadku mniejszej wagi w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 228;art. 228 § 2)">art. 228 § 2 k.k.</a>, po trzecie: polegający na niesłusznym uznaniu przez Sąd I instancji, iż zachowanie oskarżonego jest przez niego zawinione w stopniu większym niż nieznaczny w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 66;art. 66 § 1)">art. 66 § 1 k.k.</a> stopniem szkodliwości społecznej większym niż nieznaczny.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego <span class="anon-block">R. K.</span> wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:</p> <p>1.  uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">R. K.</span> od popełnienia zarzuconego mu przestępstwa (przy założeniu, że przyjęcie alkoholu nie miało związku z pełnieniem funkcji publicznej przez tego oskarżonego) i zasądzenie wówczas od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kosztów ustanowionego obrońcy przed Sądem II instancji;</p> <p>2.  zmianę opisu czynu oraz przyjętej przez Sąd I instancji kwalifikacji prawnej czynu, poprzez wyeliminowanie działania oskarżonego w ramach czynu stypizowanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 228;art. 228 § 3)">art. 228 § 3 k.k.</a>;</p> <p>3.  przyjęcie przypadku mniejszej wagi z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 228;art. 228 § 2)">art. 228 § 2 k.k.</a>;</p> <p>4.  warunkowe umorzenie postępowania karnego względem oskarżonego <span class="anon-block">R. K.</span>, z określeniem okresu próby na czas według uznania Sądu II instancji, jak też z zasądzeniem świadczenia pieniężnego – na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 67;art. 67 § 3)">art. 67 § 3 k.k.</a> – według uznania Sądu co do jego wymiaru;</p> <p>5.  uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">D. D.</span> zarzucił orzeczeniu:</p> <p>1.  obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku tj.:</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 393;art. 393 § 1)">art. 393 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 143;art. 143 § 1;art. 143 § 1 pkt. 7)">art. 143 § 1 pkt 7 k.p.k.</a> polegającą na poczynieniu ustaleń faktycznych w sprawie w oparciu o zapisy – notatki z wycinków (urywków) rozmów telefonicznych;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 237)">art. 237 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 238)">238 k.p.k.</a> polegającą na zaniechaniu analizy dopuszczalności kontroli i utrwalania rozmów telefonicznych oskarżonego <span class="anon-block">D. T.</span>;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> – rażące naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady in dubio pro reo, mające zasadniczy wpływ na treść wyroku – a przede wszystkim na ustalenie winy oskarżonego, poprzez przyjęcie, iż jego wyjaśnienia są niewiarygodne, podczas gdy żaden z przeprowadzonych dowodów nie daje podstaw do takiego przyjęcia;</p> <p>- <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a>, poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, bez respektowania zasad procesu, w tym przede wszystkim braku ukształtowania wydanego orzeczenia na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów; bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego niezbędnych przy dokonywaniu oceny całokształtu materiału dowodowego w sprawie, co miało ten wpływ na treść wydanego orzeczenia, a zwłaszcza brak analizy co do przyjętej kwalifikacji z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 229;art. 229 § 3)">art. 229 § 3 k.k.</a> i brak wskazania, co zdaniem Sądu stanowi o „naruszeniu prawa poprzez pomoc w pozytywnym zaliczeniu testu wiedzy i sprawności fizycznej”;</p> <p>a w konsekwencji powyższych naruszeń</p> <p>2.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na błędnym przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się przestępstwa pomocnictwa <span class="anon-block">D. T.</span> do wręczenia korzyści majątkowej w postaci alkoholu aby skłonić <span class="anon-block">R. K.</span> do naruszenia prawa – podczas gdy z zebranego w sposób poprawny materiału dowodowego wynika jedynie, iż oskarżony skontaktował <span class="anon-block">D. T.</span> z <span class="anon-block">R. K.</span> w celu omówienia zasad i sposobu przeprowadzenia egzaminu, a <span class="anon-block">R. K.</span> nie miał żadnej możliwości wpływania na przebieg egzaminu, o czym oskarżony doskonale wiedział z uwagi na doświadczenie zawodowe.</p> <p>Podnosząc powyższe zarzuty obrońca oskarżonego <span class="anon-block">D. D.</span> wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego <span class="anon-block">D. D.</span> ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p>Oskarżony <span class="anon-block">D. D.</span> zarzucił orzeczeniu:</p> <p>- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść, polegający na błędnym przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu – podczas gdy z zebranego materiału dowodowego nie wynika to w sposób jednoznaczny.</p> <p>Podnosząc powyższy zarzut oskarżony <span class="anon-block">D. D.</span> wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie go od popełnienia zarzucanego mu czynu.</p> <p>Obrońca oskarżonego <span class="anon-block">D. T.</span> zarzucił orzeczeniu:</p> <p>- rażącą niewspółmierność orzeczonej kary w relacji do kar orzeczonych wobec pozostałych oskarżonych.</p> <p>Podnosząc powyższy zarzut obrońca oskarżonego <span class="anon-block">D. T.</span> wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem okresu jej wykonania na okres próby 1 roku oraz grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 20 złotych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Odwoławczy zważył co następuje:</strong> </p> <p>Apelacje, zarówno obrońców oskarżonych jak i osobista oskarżonego <span class="anon-block">D. D.</span>, nie zasługują na uwzględnienie.</p> <p>Bezzasadny jest zarzut apelacyjny podniesiony przez każdego z apelujących – naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> – w sprawie Sąd Rejonowy poczynił ustalenia faktyczne na podstawie zasady swobodnej oceny dowodów, nie wartościując ani nie przypisując większego znaczenia zarejestrowanym rozmowom czy też innym dowodom. Z utrwalonego orzecznictwa zarówno Sądu Najwyższego jak również Sądów Apelacyjnych wynika, że dla skuteczności zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> konieczne jest wykazanie przez skarżącego jakich konkretnie uchybień w procesie oceny poszczególnych dowodów dopuścił się Sąd meriti. Omawiany zarzut nie może bowiem sprowadzać się tylko do tego, że autor apelacji zakwestionuje sposób oceny określonych dowodów tylko dlatego, że wynik tej oceny nie jest korzystny dla strony skarżącej.</p> <p>Co do apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">R. K.</span>:</p> <p>Sąd Rejonowy poczynił właściwe kroki celem ustalenia stanu faktycznego. Sąd zasadnie uznał za wiarygodne wyjaśnienia oskarżonego <span class="anon-block">D. T.</span> złożone na etapie postępowania przygotowawczego. Wynika z nich, że oskarżony <span class="anon-block">R. K.</span> ustalił szczegóły ubioru z oskarżonym <span class="anon-block">D. T.</span>, przekazany został mu też jego numer egzaminacyjny. Akta egzaminacyjne – zgodnie z wewnętrzną procedurą – zostały zniszczone i nie da się ich odtworzyć. Jednakże okoliczności sprawy, fakt spotkania funkcjonariusza publicznego i egzaminowanego, bezsprzecznie doprowadziły Sąd Rejonowy do prawidłowych wniosków, a mianowicie, iż doszło do przekazania alkoholu w zamian za zachowanie stanowiące naruszenie przepisów prawa. <span class="anon-block">D. T.</span> chciał, by <span class="anon-block">R. K.</span> naruszył reguły określone w <span class="anon-block">Decyzji nr (...)</span> Komendanta Szkoły Policji w <span class="anon-block">K.</span> w sprawie przeprowadzenia etapów postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do kandydatów ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji z dnia 10 stycznia 2014 roku, wydanej na podstawie § 4 ust. 5 i 6 Regulaminu Szkoły Policji w <span class="anon-block">K.</span> z dnia 28 listopada 2008 roku. Regulamin zaś został wydany na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19900300179" title="Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - Dz. U. z 1990 r. Nr 30, poz. 179 (art. 7;art. 7 ust. 4)">art. 7 ust. 4 ustawy o Policji</a>. Ponadto, wyżej wymieniona decyzja zawiera załącznik, który określa zasady organizowania i przeprowadzania w Szkole Policji w <span class="anon-block">K.</span> etapów postępowania kwalifikacyjnego w stosunku do osób ubiegających się o przyjęcie do służby w Policji. Analiza jego treści wskazuje, iż egzamin ma być przeprowadzony w sposób bezstronny, uniemożliwiający ustalenie tożsamości kandydata poprzez przyznanie indywidualnego kodu kreskowego pracy oraz numeru próby w ramach przeprowadzanego testu sprawności fizycznej (rozdział 5, §3). <span class="anon-block">R. K.</span> miał pełną świadomość, iż jeśli będzie mieć sposobność, to „pomoże” koledze. Wyraził zgodę na podanie swojego numeru telefonu oskarżonemu <span class="anon-block">D. T.</span> w konkretnym celu.</p> <p>Nie sposób przyjąć wersji wydarzeń zaprezentowanej przez oskarżonego <span class="anon-block">R. K.</span>, bowiem uzyskał on od <span class="anon-block">D. T.</span> informacje odnośnie do jego wyglądu i ubioru na egzaminie, znał jego numer egzaminacyjny. Koszulka z <span class="anon-block">(...)</span>oraz pomarańczowy sweter jednoznacznie miały wyróżnić go w tłumie kandydatów do służby. Nie są wiarygodne również wyjaśnienia oskarżonego w zakresie w jakim wskazuje motyw swojego zachowania - <span class="anon-block">D. D.</span> nie jest bezpośrednim zwierzchnikiem <span class="anon-block">R. K.</span>, ich znajomość była na gruncie towarzyskim a nie służbowym. Na zaaranżowanym spotkaniu oskarżeni nie dyskutowali jedynie o zasadach przeprowadzania naboru bowiem te dostępne są w Internecie.</p> <p>Ze zgromadzonego materiału dowodowego co prawda nie wynika jaka była pojemność przekazywanego alkoholu jednak okoliczność ta nie ma większego znacznego, zarówno dla ustalenia stopnia winy jak i szkodliwość społecznej czynu. Sam fakt wręczenia alkoholu jako łapówki jawi się jako wysoce naganny. Pojemność alkoholu, czy to 0,5 litra czy 0,7 litra nie różnicuje odpowiedzialności oskarżonych, liczy się sam fakt przyjęcia korzyści. Ich zachowanie jest czynem zarówno wysoce moralnie nagannym, jak i karalnym. Sąd Okręgowy podziela w pełni zdanie Sądu Rejonowego o karalności tego czynu.</p> <p>Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja obrońcy, iż zwyczajem jest przekazywanie mężczyznom alkoholu zaś kobietom kwiatów w ramach spotkania. <span class="anon-block">R. K.</span> oraz <span class="anon-block">D. T.</span> nie znali się, a z dokumentacji fotograficznej wynika, iż w reklamówce nie było tylko jednej butelki alkoholu.</p> <p>Zważyć również należy, iż przestępstwo określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 228;art. 228 § 3)">art. 228 § 3 kk</a> jest przestępstwem formalnym, dla jego zaistnienia nie jest konieczne podjęcie lub zaniechanie czynności służbowej przez funkcjonariusza czy też jej przeprowadzenie w określony sposób (por. Konarska-Wrzosek Violetta (red.), Kodeks karny. Komentarz, wyd. II, Opublikowano: WKP 2018). Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, iż czyn ten nie może stanowić wypadku mniejszej wagi w świetle nadanym mu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 228;art. 228 § 2)">art. 228 § 2 kk</a>. Dla ustalenia bowiem czy w sprawie mamy do czynienia z takim wyjątkiem bez znaczenia pozostaje wartość samego alkoholu czy przedmiotu przekazywanego, liczy się tu całokształt okoliczności sprawy. Zgodnie z poglądami doktryny (por. Konarska-Wrzosek V. (red.), Lach A., Lachowski J., Oczkowski T., Zgoliński I., Ziółkowska A., Kodeks karny. Komentarz, wyd. II, Opublikowano: WKP 2018), uznanie za wypadek mniejszej wagi powinno być uzasadnione przede wszystkim rangą danej funkcji publicznej i wysokością udzielonej korzyści oraz rodzajem czynności, w związku z którą czyn miał miejsce. Oskarżony, pracując jako funkcjonariusz policji, winien dawać rękojmię prawidłowego zachowania się i sprawowania funkcji publicznych. W żadnej mierze nie może być stronniczy, przyjmowanie zaś jakichkolwiek prezentów za zachowanie stanowiące naruszenie prawa, nawet o małej wartości, jest sprzeczne z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 228;art. 228 § 3)">art. 228 § 3 kk</a> <strong> <!-- -->. </strong>Naruszenie przepisów przewidujących wyłanianie kandydatów do służby wpływa na cały proces rekrutacji, fałszuje jego obraz. W ocenie Sądu Okręgowego nie może być zastosowany wypadek mniejszej wagi w stosunku do policjantów, sprawujących przecież służbę publiczną, przyjmujących jakiekolwiek korzyści, zwłaszcza alkohol. Od funkcjonariuszy publicznych wymaga się bowiem transparentności, wzorzec zachowania nie określa tu stopień przeciętnego zachowania się człowieka, lecz jest większy. Policjant winien kierować się zasadami moralnymi, nie może być przekupny ani uzależniać swojego zachowania od ofiarowanych mu korzyści. Wartość zaś samego alkoholu przemawia jedynie na niekorzyść oskarżonego – bowiem z niskich pobudek dopuścił się naruszenia prawa.</p> <p>Sąd Rejonowy prawidłowo również ustalił, iż zachowanie oskarżonego jest przez niego zawinione w stopniu większym niż nieznaczny, a w związku z tym, nie skorzystał z instytucji warunkowego umorzenia postępowania. Warunkowe umorzenie jest swoistym dobrodziejstwem dla sprawców przestępstw, nie może być przez Sąd jako takie nadużywane. Sąd Okręgowy zważył, iż pomimo tego, że <span class="anon-block">R. K.</span> był niekarany, to wobec oskarżonego nie można zastosować tej instytucji. Nie zostały bowiem spełnione inne przesłanki określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 66)">art. 66 kk</a>, zwłaszcza wina oskarżonego i społeczna szkodliwość czynu są znaczne, co uniemożliwia zastosowanie warunkowego umorzenia. Sąd Okręgowy w tym zakresie w pełni podziela ustalenia poczynione przez Sąd Rejonowy.</p> <p>W przekonaniu Sądu Okręgowego w przedmiotowej sprawie nie ma dostatecznych podstaw do kwestionowania poczynionych przez Sąd merytoryczny ustaleń w kwestii winy oskarżonego oraz przyjętej przez ten Sąd kwalifikacji prawnej czynu mu przypisanego.</p> <p>Sąd odwoławczy podzielił zapatrywania Sądu I instancji co do wymiaru kary za przypisane oskarżonemu przestępstwo, uznając karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 2 lata i karę grzywny 150 stawek dziennych, przy określeniu jednej stawki na kwotę 30 złotych, za adekwatną i sprawiedliwą. Sąd I instancji baczył, by wymierzona oskarżonemu kara była zgodna z dyrektywami wyartykułowanymi w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 k.k.</a> Uwzględnił stopień winy oskarżonego, stopień społecznej szkodliwości czynu, a także jego dotychczasową niekaralność. W tych warunkach kara jest proporcjonalna do stopnia społecznej szkodliwości czynu, nie przekracza stopnia winy, spełni swe cele w zakresie prewencji ogólnej oraz jako środek zapobiegawczo-wychowawczy wobec oskarżonego.</p> <p>Wymierzając oskarżonemu karę grzywny Sąd Rejonowy określił ją w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, ustalając wysokość stawki dziennej Sąd miał z kolei na względzie, iż oskarżony jest zdolny do wykonywania pracy zarobkowej.</p> <p>Co do apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">D. D.</span> i apelacji osobistej <span class="anon-block">D. D.</span>:</p> <p>Sąd Rejonowy ustalił prawidłowo stan faktyczny na podstawie wyjaśnień <span class="anon-block">D. T.</span> złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, które następnie znalazły potwierdzenie w materiałach tajnych. Podsłuchy były przeprowadzone w sposób prawidłowy, była udzielona zgoda na ich przeprowadzenie, w aktach znajduje się zgoda następcza. Ponadto, z przepisów procedury nie wynika, iż z przeprowadzonych podsłuchów mają być sporządzone stenogramy, nadto taki wymóg jawi się jako niedopuszczalny przy procedowaniu z materiałami niejawnymi. Protokół stanowi odzwierciedlenie czynności, którą przeprowadza upoważniony organ. Sąd Rejonowy zapoznał się z materiałami tajnymi co znalazło odzwierciedlenie w protokole rozprawy.</p> <p>Sąd Rejonowy poczynił ustalenia w zakresie naruszenia obowiązujących przepisów, szczegółowo odniósł się do w/w kwestii w uzasadnieniu. Rozważania te zasługują na aprobatę Sądu odwoławczego. Jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem każdego aktu normatywnego obowiązującego powszechnie na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, które oznacza niewykonanie nakazu lub przekroczenie zakazu, obowiązujących osobę pełniącą funkcję publiczną jako adresata tych norm. Sąd Okręgowy wskazuje, że oskarżony przekazując kontakt do <span class="anon-block">R. K.</span>, a następnie informując o konieczności przekazania prezentu alkoholowego naruszył przepisy. W tym zakresie pozostają aktualne rozważania poczynione przez Sąd Okręgowy powyżej odnoście oskarżonego <span class="anon-block">R. K.</span> co do naruszonych norm.</p> <p>Nieprawdą jest, iż oskarżony skontaktował <span class="anon-block">D. T.</span> z <span class="anon-block">R. K.</span> celem omówienia jedynie zasad i sposobu przeprowadzenia egzaminu. Oskarżony działał świadomie, chciał pomóc swojemu koledze, który postanowił wrócić do pracy w Policji, z związku z tym poczynił odpowiednie starania. Jego wyjaśnienia, jakoby miał na celu jedynie uspokojenie <span class="anon-block">D. T.</span>, nie mogą się ostać. Analiza wyjaśnień <span class="anon-block">D. T.</span> złożonych w postępowaniu przygotowawczym oraz przeprowadzonych podsłuchów, jak również zasady doświadczenia życiowego i logiki nakazują jednoznacznie przyjąć, iż spotkanie osoby, która bywała członkiem komisji egzaminacyjnej z kandydatem miało określony cel. Zasady naboru są przecież powszechnie dostępne w internecie, każdy może się z nimi zapoznać, są one napisane jasno i logicznie. Oskarżony niewątpliwie chciał pomóc koledze i dlatego skontaktował go z odpowiednią osobą, która mogła mu pomóc. Rzeczą oczywistą jest, że skoro egzamin składa się m. in. z testu sprawnościowego, to ktoś musi go oceniać, ocenienie wykonywania ćwiczeń można zaś łatwo zafałszować, wpisując w kartę lepszy czas czy przestawiając cyfry. Oskarżony co prawda nie uzyskał żadnej wymiernej korzyści majątkowej, działał jednakże przekraczając swoje uprawnienia, jego słowa „weź coś ze sobą” istotnie sugerowały wręczenie korzyści majątkowej.</p> <p>Oskarżony <span class="anon-block">D. D.</span> popełnił czyn kwalifikowany z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 18)">art. 18 § kk</a> w zw. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 229;art. 229 § 1;art. 229 § 3)">art. 229 § 1 i 3 kk</a>. W <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 229 § 3)">§ 3</a> mamy do czynienia z typem kwalifikowanym przez znamię statyczne. Udzielenie korzyści majątkowej lub osobistej lub obietnicy takiej korzyści ma nastąpić za naruszenie przepisów prawa. <span class="anon-block">D. D.</span> przekazał numer telefonu <span class="anon-block">R. K.</span>, co pozwoliło <span class="anon-block">D. T.</span> zaaranżować spotkanie a następnie przekazać alkohol. Co do przepisów jakich naruszył <span class="anon-block">D. D.</span>, to w tym zakresie pozostają aktualne rozważania poczynione przez Sąd Okręgowy powyżej, odnośnie oskarżonego <span class="anon-block">R. K.</span>.</p> <p>Sąd Okręgowy uznał także, iż wymierzona oskarżonemu kara 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat oraz grzywna w wysokości 150 stawek dziennych przy określeniu jednej stawki na kwotę 30 złotych, nie może być uznana za niewspółmierną do stopnia winy oskarżonego i okoliczności przypisanego mu czynu oraz za rażąco surową. Kara została wymierzona w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Tak kształtowana kara spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do oskarżonego, a także cele w zakresie kształtowania świadomości społecznej.</p> <p>Zgodnie z utrwaloną praktyką, znajdującą potwierdzenie m.in. w wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2019 roku (sygn. akt II AKa 404/18) nieprawidłowe jest łączenie zarzutu obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, ponieważ niedające się usunąć wątpliwości mogą powstać dopiero w następstwie oceny dowodów przeprowadzonej zgodnie z regułami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Wtedy dopiero można bowiem stwierdzić, czy wątpliwości, jeśli w ogóle występowały, były poważne i istotne, a nie jedynie spekulacyjne oraz czy i jakie miały one znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii odpowiedzialności prawnej oskarżonego. Skoro zaś obrońca oskarżonego <span class="anon-block">D. D.</span> podniósł zarówno zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> jak i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> należało rozpatrzeć je oddzielnie. Gdyby sąd je powziął, a nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego, zasadny byłby zarzut naruszenia tego przepisu. W tych okolicznościach faktycznych, Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, iż w sprawie nie zachodzą żadne wątpliwości.</p> <p>Co do apelacji obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">D. T.</span>:</p> <p>Przestępstwa, jakich dopuścili się oskarżeni, pozostają we wzajemnym i ścisłym powiązaniu, nie sposób ich odrywać i rozpatrywać bez nakreślonego kontekstu. Ich przestępstwa godziły w dobro prawne, jakim jest prawidłowość sprawowania funkcji publicznych, a wobec zbliżonych podobieństw w zakresie ich stanu majątkowego, które Sąd I instancji prawidłowo ustalił, zostały orzeczone w stosunku do nich takie same kary, zarówno rodzajowe jak i ilość i wysokość stawki dziennej grzywny. W sprawie nie ujawniły się zaś żadne okoliczności łagodzące, które pozwoliły zmniejszyć wymiar kary w stosunku jedynie do oskarżonego <span class="anon-block">D. T.</span>. Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował dyrektywy płynące z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53)">art. 53 kk</a>. Fakt złożenia wyjaśnień przez oskarżonego i przyznania się do winy nie może stanowić wystarczającej przesłanki do automatycznego obniżenia wymiaru kary. Oskarżony bowiem jedynie częściowo przyznał się do stawianego mu zarzutu, w sprawie zaś Sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie zasady wymiary kary, różnicując je w zakresie tzw. uznania sędziowskiego. Nie uszło uwadze Sądu Okręgowego, iż to oskarżony <span class="anon-block">D. T.</span> był inicjatorem całego zajścia i jego prowodyrem, to on dopuścił się czynu, który następnie legł u podstaw odpowiedzialności pozostałych oskarżonych. Stąd też, kara w orzeczonym wymiarze – 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat oraz grzywna w wysokości 150 stawek dziennych przy określeniu jednej stawki na kwotę 30 złotych, jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego oraz społecznej szkodliwości czynu.</p> <p>Apelacja prokuratora została uznana za częściowo zasadną, co nakazywało zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie podstawy warunkowego zawieszenia kary jak, i, co za tym idzie, nałożenia obligatoryjnego obowiązku wynikającego z brzmienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1)">art. 72 § 1 kk</a>. Sąd Rejonowy bowiem w pkt 5 zaskarżonego wyroku wskazał, iż podstawą zawieszenia orzeczonej kary pozbawienia wolności są przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 69;art. 69 § 1;art. 69 § 2)">art. 69 § 1 i 2 kk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 2)">70 § 2 kk</a>. Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 70;art. 70 § 1)">art. 70 § 1 kk</a> podstawowy okres próby w wypadku zawieszenia kary pozbawienia wolności wynosi od roku do 3 lat, w kolejnym paragrafie zaś wskazano wydłużony okres próby tyczący się jedynie określonych sprawców przestępstw (sprawcy młodocianego oraz sprawcy, który popełnił przestępstwo z użyciem przemocy na szkodę osoby wspólnie zamieszkującej). Analiza danych osobopoznawczych oskarżonych jak i charakteru przestępstwa nie pozwala na przyjęcie podstawy zawieszenia określonej w tym paragrafie. Stąd też, korekty wymagała jedynie podstawa prawna zawieszenia. Sąd Okręgowy ustalił jednocześnie, iż Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił okres próby, na jaki poddani zostaną oskarżeni.</p> <p>Ponadto, ze względu na obligatoryjny charakter nałożenia na sprawcę obowiązków w przypadku zawieszenia kary (określony w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1)">art. 72 § 1 kk</a>), Sąd Okręgowy obarczył oskarżonych jednym z przewidzianych tam obowiązków. Sąd Okręgowy zobowiązał oskarżonych do informowania Sądu o przebiegu okresu próby poprzez przedkładanie Sądowi informacji o jej przebiegu co 3 miesiące. Sąd Rejonowy nie nałożył żadnego z obowiązków na oskarżonych, co stoi w sprzeczności z bezwzględną dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 72;art. 72 § 1)">art. 72 § 1 kk</a> i dlatego wymagało korekty przez Sąd Odwoławczy. Sąd Okręgowy uznał, że odpowiednim obowiązkiem będzie obowiązek wskazany przez oskarżyciela publicznego, jednocześnie Sąd ustalił, że zaproponowana przez Prokuratora częstotliwość składania sprawozdań, jawi się jako nadmierna i nie znajduje odzwierciedlenia w charakterze popełnionych przestępstw. Obowiązek ten zapewni Sądowi kontrolę nad zachowaniem sprawców w czasie próby, w razie zaś dostrzeżenia uchybień pozwoli na szybką reakcję, częstotliwość składanych sprawozdań wpłynie ponadto na postawę sprawców, wskazując im, że pomimo warunkowego zawieszenia orzeczonej kary, dalej są w polu widzenia Sądu.</p> <p>Sąd nie uwzględnił kolejnego zarzutu prokuratora, w zakresie w jakim wskazał, iż podstawą zasądzenia kary grzywny orzeczonej wobec <span class="anon-block">D. T.</span> i <span class="anon-block">D. D.</span> powinien być <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 kk</a>, zaś Sąd Rejonowy w swoim wyroku wskazał <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 71;art. 71 § 1)">art. 71 § 1 kk</a>. Zgodnie z brzmieniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 33;art. 33 § 2)">art. 33 § 2 kk</a> Sąd może wymierzyć grzywnę także obok kary pozbawienia wolności, jeżeli sprawca dopuścił się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub gdy korzyść majątkową osiągnął. Wymóg popełnienia przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oznacza ściśle określoną kierunkowość dokonywanego naruszenia prawa nastawioną na przysporzenie sobie lub komu innemu określonych składników majątku, tj. takich, które mają pewną wartość, którą da się wyrazić w pieniądzu, lub nastawioną na uniknięcie strat majątkowych w majątku swoim lub innej osoby. Nie sposób przyjąć w tym stanie faktycznym, by oskarżeni <span class="anon-block">D. T.</span> i <span class="anon-block">D. D.</span> działali w celu uzyskania korzyści majątkowej. Również nie wynika ten fakt z opisów przypisanych im czynów. Stąd też, Sąd Okręgowy uznał, iż Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił podstawę prawną orzeczonej grzywny i nie wymaga ona korekty.</p> <p>Nie stwierdzając innych uchybień, poza podniesionymi wyżej przez prokuratora, w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.</p> <p>Konsekwencja nieuwzględnienia apelacji wniesionych przez oskarżonych jak i ich obrońców, było obciążenie oskarżonych wydatkami postępowania odwoławczego jak i opłatą za II instancję, brak jest bowiem podstaw do zwolnienia oskarżonych od obowiązku ich ponoszenia.</p> </div>