II SA/Gd 432/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędzia WSA Jolanta Górska Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi B. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie pozwolenia na wprowadzenie gazów i pyłów do powietrza oddala skargę. UZASADNIENIE B. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 marca 2020 r., nr [..], którym utrzymano w mocy postanowienie własne z dnia 20 września 2019 r., nr [..], o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 sierpnia 2018 r., nr [..], o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 lipca 2012 r., nr [..]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta decyzją z dnia 22 maja 2006 r., nr [..], udzielił pozwolenia na wprowadzenie gazów i pyłów do powietrza z wytwórni mas bitumicznych na działce przy ul. K. w K. Decyzją z dnia 14 grudnia 2010 r., nr [..], Starosta zmienił decyzję własną z dnia 22 maja 2006 r., w trybie art. 155 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 2 lipca 2012 r., nr [..], odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia 14 grudnia 2010 r. nr [..]. Organ ustalił, że wskazana decyzja jest ostateczna, dlatego też wniosek B. J. rozpoznano jako wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia 14 grudnia 2012 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że kwestia udziału stron w postępowaniu zwykłym nie podlega weryfikacji w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, lecz w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. Organ stwierdził, że B. J. nie powinna być stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia 14 grudnia 2012 r. i nie ma interesu prawnego w żądaniu unieważnienia tej decyzji, a postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji może zainicjować tylko wniosek uprawnionej osoby mającej interes prawny. Z wnioskiem tym może wystąpić tylko osoba, która była stroną w postępowaniu administracyjnym, zakończonym danym orzeczeniem, bądź każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności, o czym mowa w art. 28 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2012 r., nr [..], utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia 2 lipca 2012 r. Skarga B. J. na powyższe rozstrzygniecie została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 682/12. Rozpoznając wniosek skarżącej z dnia 17 września 2017 r., uzupełniony późniejszymi pismami, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2018 r., nr [..], odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 lipca 2012 r., nr [..], na mocy którego odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 14 grudnia 2010 r. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że w toku postępowania nieważnościowego ograniczyło się do oceny zgodności z prawem postanowienia z dnia 2 lipca 2012 r. wydanego na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Powołując się na art. 185 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska Kolegium przypomniało, że skarżąca nie należała do kręgu stron ani postępowania zakończonego decyzją z dnia 22 maja 2006 r., ani decyzją zmieniającą z dnia 14 grudnia 2010 r. W konsekwencji, wobec nienaruszenia art. 156 § 1 i 2 k.p.a. odmówiono stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 2 lipca 2012 r. Pismem z dnia 15 października 2018 r. B. J. wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy. W związku z tym, że pismo B. J. z dnia 15 października 2018 r. nie zawierało podpisu, Kolegium wezwało skarżącą do uzupełnienia braków. W zakreślonym przez Kolegium terminie brak formalny nie został uzupełniony, w związku z czym pismem z dnia 15 lutego 2019 r. Kolegium zawiadomiło skarżącą o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Następnie, pismem z dnia 16 lipca 2019 r. skarżąca wskazując, że wniosek dotyczy postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 sierpnia 2018 r., nr [..]-[..], wniosła o stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji tego organu utrzymujących w mocy poprzednie odmowne decyzje Kolegium w sprawie udzielonych pozwoleń środowiskowych i budowlanych dla bazy przemysłowej w K. W związku z nieprecyzyjną treścią żądania, Kolegium pismem z dnia 13 sierpnia 2019 r. zwróciło się o sprecyzowanie treści pisma poprzez wskazanie podstawy prawnej stwierdzenia nieważności rozstrzygnięć, na co skarżąca w piśmie z 3 września 2019 r. oświadczyła m.in., że nie było podstaw prawnych wydania decyzji środowiskowych, więc stwierdzenie nieważności wynika ze spełnienia wszystkich przesłanek wyrażonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. oraz przepisów prawa budowlanego, prawa ochrony środowiska i przyrody oraz ustawy o ochronie zabytków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 20 września 2019 r. odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 sierpnia 2018 r., [..], o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 lipca 2012 r., nr [..], o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia 14 grudnia 2010 r., nr [..]. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że wniosek skarżącej jest niezasadny, w sprawie nie zachodzą bowiem żadne z przesłanek przewidzianych w art. 156 § 1 k.p.a.: postanowienie z dnia 31 sierpnia 2018 r. zostało wydane przez właściwy organ, zostało skierowane do osoby będącej stroną w sprawie, nie dotyczyło sprawy już rozstrzygniętej bądź zakończonej milcząco a jego wykonanie nie prowadzi do czynu zagrożonego karą. Przedmiotowe postanowienie zostało wydane w trybie nadzwyczajnym, wynikającym ze złożonego w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności, więc nie dotyczyło sprawy już rozstrzygniętej innym postanowieniem bądź sprawą zakończoną milcząco, skoro postępowanie nieważnościowe toczy się w przedmiocie innego postanowienia ostatecznego. Ponadto, postanowienie z dnia 31 sierpnia 2018 r. nie jest niewykonalne. Organ uznał, że prawidłowo zastosowano art. 185 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska uznając, że wyklucza on w niniejszej sprawie zastosowanie art. 28 k.p.a., co uniemożliwia uznanie B. J. za stronę postępowania. W konsekwencji, rozstrzygniecie Samorządowego Kolegium Odwoławczego uznano za prawidłowe. Rozpoznając wniosek B. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 6 marca 2020 r., nr [..], utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia 20 września 2019 r. W uzasadnieniu stwierdzono, że wobec braku wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 156 k.p.a., nie było możliwości stwierdzenia nieważności decyzji, a rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego należy uznać za prawidłowe. W skardze B. J. wniosła o stwierdzenie nieważności postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 marca 2020 r. o numerach [..]-[..]. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 19 czerwca 2020 r. skargi zawarte w piśmie skarżącej zostały rozdzielone przez odrębne zarejestrowanie każdej z 5 skarg na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 marca 2010 r.: nr [..] (II SA/Gd 431/20), nr [..] (II SA/Gd 432/20), nr [..] (II SA/Gd 433/20), nr [..] (II SA/Gd 434/20) i nr [..] (II SA/Gd 435/20). W skardze skarżąca zarzuciła Kolegium, jego Przewodniczącemu i osobom orzekającym w sprawie Bazy w K., ochronę bezprawia lokalnej władzy gminy K. i Starosty, czego efektem było powstanie niezgodnie z przepisami wytwórni asfaltu i składowiska odpadów w K. Zarzuciła Kolegium nieprzekazanie sprawy do MSWiA celem wyznaczenia Kolegium niepowiązanego, jak Kolegium, z interesami autostradowymi polityków oraz zachodnich koncernów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia 21 lipca 2020 r. skarżąca podtrzymała i uzupełniła swoje stanowisko przedstawione w skardze oraz wniosła o połączenie wszystkich spraw z wniesionych przez nią skarg dotyczących tej samej nielegalnej bazy przemysłowej w K. Zawnioskowała również o przeprowadzenie dowodu z wymienionych w nim pism i wyroków, które Kolegium ignoruje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu z normami prawnymi - proceduralnymi i materialnymi. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych rozstrzygnięć administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd - jak stanowi art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwany dalej jako p.p.s.a., nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną podstawą prawną, z wyjątkiem skarg na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia Kolegium doprowadziła Sąd do wniosku, że nie narusza ono prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do oceny, czy organ prawidłowo uznał, że ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 sierpnia 2018 r. o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 2 lipca 2012 r. nie jest dotknięte żadną z wad nadzwyczajnych uzasadniających, w świetle art. 156 § 1 k.p.a., stwierdzenie jego nieważności. W rozpoznawanej sprawie, zarzuty skargi oraz zarzuty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności z dnia 16 lipca 2019 r., uzupełnione pismem z dnia 3 września 2019 r., sformułowane zostały ogólnie i koncentrowały się wokół zasadniczego dla skarżącej zagadnienia samowolnej, niezgodnej z prawem działalności bazy przemysłowej w K., którą akceptują organy administracji wydając niezbędne zezwolenia. Zdaniem skarżącej, organy uniemożliwiają merytoryczną kontrolę decyzji stanowiących podstawy prawne działalności bazy, nie dopuszczając do przeprowadzenia inicjowanych przez nią postępowań nadzwyczajnych zmierzających do skontrolowania prawidłowości tych decyzji. Dokumentacja zgromadzona w aktach sprawy potwierdza, że skarżąca kontestuje wszystkie rozstrzygnięcia Kolegium związane z jej wnioskami o kontrolę w trybach nadzwyczajnych decyzji wydanych na działalność bazy w K. Zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności, jak i w skardze, skarżąca formułuje zarzuty, które abstrahują od indywidulanych okoliczności faktycznych i prawnych każdej ze spraw rozstrzygniętej poszczególnymi zaskarżonymi aktami, w tym postanowieniem Kolegium z dnia 31 sierpnia 2018 r. Jednocześnie dąży ona do weryfikacji tych rozstrzygnięć w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności, którego celem jest sprawdzenie, według przewidzianych prawem kryteriów określonych w art. 156 k.p.a., prawidłowości wcześniej wydanej decyzji administracyjnej (postanowienia). W przypadku zaistnienia materialnych wad decyzji bądź zarzutu ich zaistnienia powstaje nowa sprawa administracyjna. Jest to sprawa "stwierdzenia nieważności decyzji", a jej podstawy nie stanowi już stan faktyczny, będący przesłanką badanej decyzji. W takim postępowaniu mamy do czynienia z wymogiem zachowania zasady prawdy obiektywnej, koniecznością zebrania materiału faktycznego i prawnego, jednakże wyjaśnienie sprawy ogranicza się do zbadania wadliwości decyzji. Nie ma tu zatem miejsca na jurysdykcję administracyjną, a normami stosowanymi są tylko normy określające przesłanki nieważności. Powstała w ten sposób decyzja stwierdzająca nieważność lub odmawiająca stwierdzenia nieważności ma znaczenie materialne tylko o tyle, o ile przesądza o bycie innej decyzji administracyjnej (tak J. Zimmermann, Polska jurysdykcja administracyjna, Warszawa 1996, s. 209-210 oraz przywołane tam orzecznictwo SN i NSA). Dokonanie oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia w przedmiocie nieważności poddane jest więc specyficznym regułom odnoszącym się do kontroli decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie zmierza do weryfikacji decyzji w administracyjnym toku instancji, w trybie zwykłym, ale celem jego jest sprawdzenie, czy kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. wad kwalifikowanych. Wykładnia przesłanek stwierdzenia nieważności powinna mieć charakter ścieśniający, gdyż sprzeciwiają się one fundamentalnej zasadzie trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.). Postępowanie nadzwyczajne nie zmierza do ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zwieńczonej decyzją kończącą postępowanie zwykłe. W postępowaniu tym organ nie może przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej, gdyż jego przedmiot ograniczony został wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Na mocy art. 126 k.p.a. powyższe przepisy stosuje się odpowiednio do postanowień, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 k.p.a. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ (art. 157 § 1 k.p.a.). Postępowanie wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu (art. 157 § 2 k.p.a.). Jeżeli nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie stwierdził nieważności decyzji (art. 158 § 2 k.p.a.). Skarżąca występując o stwierdzenie nieważności postanowienia Kolegium z dnia 31 sierpnia 2018 r. powołała się na wszystkie przesłanki stwierdzenia nieważności, nie wskazując szczegółowo argumentacji przemawiającej za wystąpieniem w tej konkretnej sprawie wad nadzwyczajnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie było to jednak dla organu rozpoznającego wniosek o stwierdzenie nieważności przeszkodą do rozpoznania sprawy, albowiem organ nadzoru nie jest związany zakresem żądania strony wnioskującej o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, o jakim mowa w art. 157 § 2 k.p.a. W zależności od wyników postępowania organ nadzoru jest nie tylko uprawiony, ale także zobowiązany, bez względu na wskazane przesłanki nieważności, jeżeli ustali, że decyzja jest dotknięta wadami (wadą) wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a., wydać jedną z decyzji, o jakich mowa w art. 158 k.p.a. Tak więc wydanie przez organ nadzoru decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności jest rozstrzygnięciem stwierdzającym brak wadliwości, o jakich mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Sąd kontrolując zaskarżone postanowienie doszedł do przekonania, że Kolegium prawidłowo odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 31 sierpnia 2018 r., albowiem żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 k.p.a. nie wystąpiła. Sąd objął kontrolą w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 marca 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 20 września 2020 r. o odmowie stwierdzenia nieważności postanowienia Kolegium z dnia 31 sierpnia 2018 r. W tych okolicznościach sprawy należało więc zbadać, czy postanowienie to zostało wydane zgodnie z prawem, w szczególności, czy nie zachodzą żadne z przesłanek określonych w powołanym powyżej art. 156 k.p.a. Mocą postanowienia z dnia 31 sierpnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności postanowienia tego organu z dnia 2 lipca 2012 r. odmawiającego skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty z dnia 14 grudnia 2010 r. z uwagi na brak interesu prawnego skarżącej. Podejmując to rozstrzygnięcie Kolegium przeanalizowało podstawy prawne determinujące interes stron postępowania w sprawie pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza, jak również w sprawie zmiany pozwolenia wydanego w tym przedmiocie w trybie art. 155 k.p.a. Kolegium potwierdziło, że skarżąca nie miała interesu prawnego we wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 14 grudnia 2010 r., ponieważ stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza są wyłącznie prowadzący instalację oraz – jeżeli w związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania – władający powierzchnią ziemi na tym obszarze (art. 185 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska). Tymczasem skarżąca jest właścicielem działki nr [..] sąsiadującej z terenem objętym decyzją z dnia 14 grudnia 2010 r., nr [..], co oznacza, że nie miała interesu prawnego legitymującego ją do udziału w postępowaniu zakończonym wskazaną decyzją merytoryczną, jak również do inicjowania postępowań nadzwyczajnych w tym przedmiocie. To znalazło swoje prawidłowe odzwierciedlenie w postanowieniu podjętym na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. W tych okolicznościach, Kolegium po weryfikacji przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. uznało, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 14 grudnia 2010 r. nie jest dotknięte wadą nieważności, w tym zwłaszcza podkreśliło, że odmawiając statusu strony uprawnionej do zainicjowania postępowania nadzwyczajnego organ nie naruszył rażąco prawa. Badając legalność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia 20 września 2019 r. Sąd nie dostrzegł takich uchybień i nieprawidłowości w stosowaniu prawa, które mogłyby zaważyć na losie prawnym tych rozstrzygnięć. Organ wnikliwie i szczegółowo zweryfikował wszystkie przesłanki nieważności z art. 156 § 1 k.p.a., stwierdzając, że żadna z nich nie dotknęła postanowienia z dnia 31 sierpnia 2018 r., czemu dał prawidłowy wyraz w uzasadnieniu postanowienia z dnia 20 września 2019 r. Konfrontacja argumentacji Kolegium z ujawnionymi okolicznościami faktycznymi i prawnymi sprawy prowadzi do wniosku, że w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z kwalifikowanych wad postanowienia Kolegium z dnia 31 sierpnia 2018 r., o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Postanowienie to wydane zostało przez uprawniony miejscowo i instancyjnie organ, w uregulowanym przepisami trybie i na podstawie obowiązujących przepisów prawa, których stosowaniu nie można przypisać rażącego naruszenia prawa, co potwierdza brak spełnienia przesłanek nieważności z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Postanowienie z dnia 31 sierpnia 2018 r. nie zostało dotknięte również pozostałymi wadami nadzwyczajnymi z art. 156 § 1 pkt 3 – 7 k.p.a. W konsekwencji Sąd uznał, że zarzuty skargi nie mogły odnieść spodziewanego skutku, a ocena legalności zaskarżonego postanowienia nie wymagała, w świetle art. 106 § 3 p.p.s.a., przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez skarżącą w piśmie procesowym z dnia 21 lipca 2020 r. Zastrzeżeń Sądu nie budzi również, wynikający z akt sprawy, sposób załatwienia wielokrotnie wysuwanych przez skarżącą wniosków o wyłączenie całego Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Kolegium bowiem kilkukrotnie pisemnie negatywnie ustosunkowało się do tego wniosku wyjaśniając, że wyłącznie Kolegium następuje z mocy prawa w razie wystąpienia przesłanek przewidzianych w art. 25 k.p.a., co po analizie Kolegium wykluczyło i o czym informowało skarżących. W konsekwencji stwierdziło brak warunków do zastosowania przepisu art. 27 § 3 k.p.a., co w świetle ujawnionych okoliczności sprawy, w ocenie Sądu, jest prawidłowe. Biorąc pod uwagę powyższe, nie dopatrując się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszonym, do czego uprawniony był dyspozycją art. 119 pkt 3 p.p.s.a.