II AKz 1121/19

<p>Sygn. akt II AKz 1121/19</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p> Dnia 26 listopada 2019 roku</p> <p>Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <p>Przewodniczący: Sędzia SA Beata Basiura</p> <p>Protokolant: Kamil Klupś</p> <p>po rozpoznaniu w sprawie <strong> <!-- --> <span class="anon-block">B. Ś.</span> (<span class="anon-block">Ś.</span>) </strong> </p> <p>podejrzanego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 258;art. 258 § 1)">art. 258 § 1 k.k.</a> i inne</p> <p>zażalenia obrońców podejrzanego</p> <p>na postanowienie Sądu Okręgowego w Bielsku – Białej</p> <p>z dnia 23 października 2019 roku, sygn. akt III Kp 361/19</p> <p>w przedmiocie przedłużenia czasu trwania tymczasowego aresztowania</p> <p>na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 k.p.k.</a> </p> <p> <strong> <!-- -->postanawia</strong> </p> <p>utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Postanowieniem z dnia 23 października 2019 roku Sąd Okręgowy w Bielsku – Białej, sygn. akt III Kp 361/19, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 249;art. 249 § 1)">art. 249 § 1 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 1;art. 258 § 1 pkt. 2;art. 258 § 2;art. 258 § 4)">art. 258 § 1 pkt 2, § 2 i § 4 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 263;art. 263 § 2)">art. 263 § 2 k.p.k.</a>, przedłużył środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania wobec podejrzanego <span class="anon-block">B. Ś.</span>, zastosowany na mocy postanowienia Sądu Rejonowego Katowice – Wschód w Katowicach z dnia 7 grudnia 2018 roku, sygn. akt IV Kp 696/18, na dalszy czas oznaczony, tj. do dnia 6 grudnia 2019 roku, do godz. 6.00.</p> <p>Na powyższe postanowienie zażalenia wnieśli obrońcy podejrzanego.</p> <p>Obrońca adw. <span class="anon-block">K. S.</span> zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu obrazę przepisów postepowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 249;art. 249 § 1)">art. 249 § 1 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 257)">art. 257 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 1;art. 258 § 2)">art. 258 § 1 i 2 k.p.k.</a> oraz podniósł zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że w realiach niniejszej sprawy konieczne jest zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania za pomocą najsurowszego środka zapobiegawczego. W oparciu o powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zastosowanie środków zapobiegawczych o charakterze wolnościowym w postaci dozoru policji oraz poręczenia majątkowego w kwocie 50 000 zł.</p> <p>Obrońca adw. <span class="anon-block">M. S.</span> zaskarżyła postanowienie Sądu Okręgowego, zarzucając mu obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zapadłego orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 249;art. 249 § 1)">art. 249 § 1 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 257)">art. 257 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 1;art. 258 § 2)">art. 258 § 1 i 2 k.p.k.</a>, a także błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść. W konkluzji wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i niestosowanie środków zapobiegawczych, ewentualnie o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez stosowanie środków zapobiegawczych o charakterze wolnościowym w postaci dozoru policji, zakazu opuszczania kraju oraz poręczenia majątkowego w kwocie 50 000 zł.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Katowicach zważył, co następuje:</p> <p>Zażalenia obrońców <span class="anon-block">B. Ś.</span> nie zasługują na uwzględnienie, albowiem sąd I instancji doszedł do słusznej konkluzji, że w realiach przedmiotowej sprawy w dalszym ciągu aktualne pozostają przesłanki, zarówno ogólna, jak i szczególne, stosowania najsurowszego ze środków zapobiegawczych. Ponieważ treść zarzutów zawartych w obu zażaleniach jest zbliżona, przeto zasadnym jest łączne odniesienie się do obu środków odwoławczych.</p> <p>Na wstępie należy zaznaczyć, że na kanwie przedmiotowego postępowania dalej występuje przesłanka o ogólnych charakterze z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 249;art. 249 § 1)">art. 249 § 1 k.p.k.</a>, która to warunkuje możliwość zastosowania wobec <span class="anon-block">B. Ś.</span> środków zapobiegawczych, a która to wynika zarówno z dużego prawdopodobieństwa jego sprawstwa, jak i z konieczności zabezpieczenia prawidłowego toku toczącego się procesu karnego. Na aprobatę zasługują ustalenia sądu I instancji, że aktualnie zgromadzone dowody materializują stan dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez podejrzanego zarzucanych mu czynów. Wskazują na to dowody powołane przez Sąd w postanowieniu. Ich ponowne powoływanie w tym miejscu nie jest konieczne, zwłaszcza, że skarżący nie podważają przyjętej przesłanki ogólnej w postaci dużego prawdopodobieństwa popełnienia zarzuconych mu czynów. Odnosząc się natomiast do zarzutów adw. <span class="anon-block">M. S.</span>, to należy podkreślić, że chociaż dowód z pomówienia należy traktować z wyjątkową ostrożnością, to jednak może on przemawiać za dużym prawdopodobieństwem popełnienia zarzucanego czynu, a tym samym uzasadniać stosowanie tymczasowego aresztowania. Analiza powołanych dowodów, w tym tych, na które powołuje się obrońca, wskazuje, że nie sposób na obecnym etapie w sposób skuteczny zakwestionować treści wyjaśnień podejrzanych, którzy obciążają pozostałych. Już wielokrotnie podkreślano, że ocena dowodów w postępowaniu incydentalnym, dokonywana jest jedynie w zakresie wymaganym przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 249;art. 249 § 1)">art. 249 § 1 k.k.</a>, dlatego też nie jest ona wystarczająca do przesądzenia o winie i sprawstwie podejrzanego. Do tego uprawniony i zobligowany jest właściwy sąd <em> <!-- -->meriti na etapie wyrokowania, o ile w</em>niesiony zostanie akt oskarżenia.</p> <p>Sąd Apelacyjny podziela również ustalenia sądu <em> <!-- -->a quo </em>odnośnie występowania w niniejszej sprawie przesłanki szczególnej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 1;art. 258 § 1 pkt. 2)">art. 258 § 1 pkt 2 k.p.k.</a> Co prawda należy przyznać rację skarżącym, że co do zasady, za przyjęciem obawy matactwa ze wskazanego przepisu, jako podstawy dalszego stosowania tymczasowego aresztowania, powinny przemawiać konkretne okoliczności danej sprawy, niemniej w niektórych przypadkach może ona wynikać już z samej treści postawionych zarzutów, które zostały uprawdopodobnione w stopniu wymaganym przez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 249;art. 249 § 1)">art. 249 § 1 k.p.k.</a> Podkreślić należy, że <span class="anon-block">B. Ś.</span> stoi pod zarzutem, m.in. uczestnictwa w zorganizowanej grupie przestępczej, a w świetle ugruntowanego w judykaturze poglądu zorganizowana działalność przestępcza (polegająca m.in. na obrocie narkotykami) przedsiębrana dla korzyści majątkowej, w którą zaangażowane były różne osoby, powoduje nadal realną obawę, że podejrzany mógłby podjąć działania utrudniające, a nawet uniemożliwiające prawidłowy przebieg postępowania karnego. Gdyby odstąpić od tymczasowego aresztowania, podejrzani mogliby się ze sobą kontaktować w celu ustalenia korzystnej linii obrony i utrudnić w ten sposób postępowanie.</p> <p>Aktualność zachowała także przesłanka o szczególnym charakterze z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 258;art. 258 § 2)">art. 258 § 2 k.p.k.</a>, gdyż podejrzany przebywając na wolności mógłby podjąć działania mające na celu zakłócenie prawidłowego toku postępowania, a wynikające z grożącej mu surowej kary pozbawienia wolności. Biorąc pod uwagę, że podejrzanemu zarzucono popełnienie szeregu przestępstw, w tym z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 56;art. 56 ust. 3)">art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii</a>, który to zagrożony jest karą pozbawienia wolności do lat 12, a także mając w polu widzenia rodzaj, charakter oraz uprawdopodobnione okoliczności popełnienia czynów, w tym ich wysoki stopnień społecznej szkodliwości, a także uprzednią karalność podejrzanego, należy uznać, że wbrew sugestiom obrońców, groźba wymierzenia <span class="anon-block">B. Ś.</span> surowej kary w myśl przywołanego przepisu nie ma charakteru jedynie hipotetycznego. Ponadto formułując prognozę odnośnie ewentualnego wymiaru kary, która może zostać wymierzona podejrzanemu w przypadku uznania jego winy i sprawstwa, należy również uwzględnić okoliczności powodujące nadzwyczajne obostrzenie kary. Powyższe wskazuje, że jedynie izolacyjny środek zapobiegawczy może zagwarantować prawidłowe zabezpieczenie toczącego się procesu karnego przed działaniami <span class="anon-block">B. Ś.</span> podjętymi w celu uniknięcia grożącej mu surowej kary.</p> <p>Przeprowadzona przez tut. Sąd kontrola odwoławcza potwierdziła również prawidłowość dalszego przedłużenia tymczasowego aresztowania podejrzanego w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 263;art. 263 § 2)">art. 263 § 2 k.p.k.</a> W dalszym ciągu niezbędne są bowiem do wykonania czynności polegające m.in. na przesłuchaniu kolejnych świadków, przeprowadzeniu badań sądowo-psychiatrycznych podejrzanych i inne wymienione przez prokuratora. Postępowanie toczy się w sprawie złożonej przedmiotowo i podmiotowo, wymaga przeprowadzenia szeregu czynności procesowych. Stąd niewątpliwie nie można było ukończyć postępowania w terminie wcześniejszym, a charakter czynności i intensywność wskazanych przesłanek szczególnych, uzasadnia w pełni dalsze stosowanie wobec podejrzanego izolacyjnego środka zapobiegawczego. Zaznaczyć również trzeba, że w postępowaniu przygotowawczym o takiej złożoności, w której koniecznym jest dokonywanie również czynności procesowych z udziałem innych jej uczestników, oczywistym jest fakt prowadzenia czynności wielowątkowo, a także to, że wiele z tych czynności nie koncentruje się wyłącznie na jednym z podejrzanych (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 28 września 2016 roku, sygn. akt II AKz 509/16, LEX nr 2242186). Wpływa to niewątpliwie na czas stosowania najsurowszego ze środków zapobiegawczych, jednakże w ocenie Sądu Apelacyjnego dynamika toczącego się śledztwa nie została zachwiana, w związku z czym rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w tym zakresie jest słuszne.</p> <p>Mając w polu widzenia powyższe okoliczności, w tym rodzaj i charakter obaw przyjętych za podstawę stosowania środka zapobiegawczego, ich nasilenie i zagrożenie dla prawidłowego przebiegu postępowania, a jednocześnie zasadę <em> <!-- -->ultima ratio</em> stosowania najbardziej dotkliwego ze środków zapobiegawczych, uznać należy, że na obecnym etapie procesu karnego nadal jedynie środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania w sposób należyty zabezpieczy prawidłowy tok postępowania w sprawie. Środki o charakterze wolnościowym, w okolicznościach niniejszej sprawy wobec ich oczywiście mniejszej efektywności, nie dają takiej gwarancji, dlatego też, za niezasadne uznano zarzuty skarżących odnośnie naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 257;art. 257 § 1)">art. 257 § 1 k.p.k.</a> </p> <p>Na marginesie, w nawiązaniu do uwag zawartych w zażaleniu adw. <span class="anon-block">M. S.</span>, trzeba zaznaczyć, że Sąd Apelacyjny dostrzegł niewielkie różnice pomiędzy treścią postanowienia będącego przedmiotem rozpoznania przez sąd w niniejszym postępowaniu, a treścią uprzednio wydanych postanowień przedłużających tymczasowe aresztowanie <span class="anon-block">B. Ś.</span>. Świadczy to wprawdzie o bezkrytycznym powielaniu pewnych treści, niemniej nie oznacza w sposób automatyczny, iż Sąd Okręgowy nie rozpoznał wniosku prokuratora w sposób samodzielny i bezstronny. Analiza całości postanowienia dowodzi, że przedmiotem rozpoznania Sądu był wniosek prokuratora z dnia 11 października 2019 roku, a powtórzenie pewnych sformułowań czy ocen jest w dużej mierze wynikiem tego, że te same przesłanki legły u podstaw uwzględnienia wniosku, podobnie też ich ocena nie uległa zmianie. Choć powtarzanie znacznej treści poprzednich postanowień może nasuwać zastrzeżenia, to nieuprawnione jest twierdzenie o nierzetelności i nieprawidłowości przedmiotowego postępowania w przedmiocie przedłużenia tymczasowego aresztowania.</p> <p>Sąd nie dopatrzył się również, aby w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności przewidziane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 259;art. 259 § 1;art. 259 § 2)">art. 259 § 1 i 2 k.p.k.</a>, które musiałyby skutkować odstąpieniem od stosowania najsurowszego środka zapobiegawczego, dlatego też orzeczono, jak w części dyspozytywnej postanowienia.</p> </div> <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> <p>- odpis postanowienia z pouczeniem o jego prawomocności doręczyć oskarżonemu, jego obrońcom i prokuraturze,</p> <p>- akta zwrócić.</p> <p>Katowice, dnia 26 listopada 2019 roku<em> <!-- -->.</em> </p> </div>