II GSK 4580/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Urszula Wilk (spr.) Protokolant Ewa Czajkowska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2418/15 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia w części prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z 6 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi W S uchylił decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [..] września 2014 r. nr Sp. [..] w przedmiocie unieważnienia w części prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Zestaw przyborów do pisania" nr Rp. 12026 1 i zasądził od Urzędu Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego W S kwotę 1617 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok ten wydano w następującym stanie sprawy: W dniu 26 stycznia 2007 r. W S wystąpił do Urzędu Patentowego Rzeczpospolitej Polskiej (dalej: UP RP, organ) z wnioskiem o udzielenie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Zestaw przyborów do pisania". W dokumentacji zgłoszeniowej wskazano, że: "Przedmiotem wzoru przemysłowego jest zestaw przyborów do pisania, składający się z długopisu, ołówka automatycznego i zabezpieczonego przed samoczynnym otwarciem opakowania, które to przybory do pisania są umieszczone w opakowaniu w postaci pudełka z tworzywa sztucznego wyłożonego flockiem, a pudełko jest zabezpieczone dodatkowym opakowaniem ze sztywnego kartonu. Istotę wzoru stanowi nowa i indywidualna postać przedmiotu przejawiająca się w jego kształcie, strukturze materiału wytworu oraz kolorystyce. Przedmiot wzoru przemysłowego przedstawiono na załączonym materiale ilustracyjnym, na którym fig. 1 ukazuje długopis wchodzący w skład zestawu, fig. 2 ołówek automatyczny będący elementem zestawu, a fig. 3 przedstawia będący przedmiotem wzoru przemysłowego zestaw składający się z długopisu, ołówka automatycznego i pudełka, w którego dolnej części wyłożonej materiałem zwanym flockiem są umieszczone elementy piszące, przy czym dolna część pudełka spoczywa na przeźroczystym wieczku pudełka, natomiast z prawej strony pudełka umieszczono kartonowe opakowanie zabezpieczające pudełko przed samoczynnym otwarciem. Cechy istotne zestawu przyborów do pisania według wzoru przemysłowego: – metaliczne (srebrzyste) końcówki górna i dolna elementów piszących tworzących zestaw, – metaliczna skuwka zawieszkowa oraz sąsiadująca z grotem będącym zakończeniem skuwki metaliczna wstawka w kształcie zbliżonym do prostokąta, przy czym krótkie boki tej wstawki są wycinkami kołowymi, – dwa metaliczne równoległe pierścienie rozdzielające część chwytną długopisu oraz ołówka od części górnej, – pokrywa pudełka wykonana z przeźroczystego tworzywa sztucznego, – kartonowe opakowanie zabezpieczające tworzywowe pudełko przed samoczynnym otwarciem wykonane jako prostopadłościan bez podstaw, w którego jednej ścianie są wycięte dwa, praktycznie prostokątne okna, a na rozdzielającym je pasie jest umieszczona marka handlowa zestawu. Niezależnie od wersji kolorystycznej elementów piszących zestawu to opakowanie zawsze w kolorze czarnym." UP RP decyzją z dnia [..] czerwca 2007 r. udzielił na rzecz W S prawa z rejestracji zgłoszonego wzoru przemysłowego pt.: "Zestaw przyborów do pisania". Pismem z dnia 15 grudnia 2007 r. J K prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą: P (dalej wnioskodawczyni) wniosła sprzeciw od wyżej opisanej decyzji UP RP. Jako podstawę żądania unieważnienia wskazała art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1, art. 104 ust. 1, art. 106 i art. 117 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej: p.w.p.). W ocenie wnoszącej sprzeciw sporny wzór przemysłowy był przed datą jego zgłoszenia w UP RP podany do powszechnej wiadomości w sposób umożliwiający jego odtworzenie. Ponadto zgłoszenie zostało dokonane przez osobę do tego nieuprawnioną i to w sposób zamierzony i świadomy w celu nieuprawnionego zdobycia monopolu w zakresie obrotu handlowego spornymi zestawami na terytorium Polski, co zdaniem wnioskodawczyni było sprzeczne z porządkiem publicznym i dobrym obyczajami oraz naruszało prawa autorskie osób trzecich. Uprawniony w piśmie z dnia 23 maja 2008 r. uznał sprzeciw za bezzasadny, stwierdzając, że sporny wzór przemysłowy spełniał w dacie zgłoszenia warunki do udzielenia prawa, a zarzut z art. 106 ust. 1 p.w.p. uznał za bezpodstawny. W dniu [..] listopada 2010 r. UP RP wydał decyzję, którą unieważnił prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego. Jako podstawę materialnoprawną powołał art. 102, art. 103, art. 104 p.w.p. Odwołując się do definicji wzoru przemysłowego zawartej w art. 102 ust. 1 p.w.p. wskazał, że ocenie podlegał wygląd zewnętrzny nadawany wytworom czyli cechy, które są wizualnie (zmysłem wzroku) postrzegane w trakcie zwykłego używania produktu i chodziło o ogólny, całościowy efekt wizualny. Organ podkreślił, że przedmiot spornego wzoru przemysłowego składa się z czterech niezależnych od siebie wyrobów, które mogą być wprowadzane do obrotu niezależnie od siebie lub w zestawach z innymi wyrobami. W ocenie UP RP, kartonowe opakowanie bezspornie stanowiło od dawna, na długo przed datą zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego, wyrób znany i służący do zabezpieczenia tworzywowego pudełka przed samoczynnym otwarciem. Skargę na powyższą decyzję wniósł W S . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 sierpnia 2011 r., VI SA/Wa 604/11, uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że organ UP nie rozpoznał sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji wskazywał, że oceny wzoru, jak słusznie twierdzi organ, należy dokonać całościowo. Organ zaś dokonał oceny poszczególnych elementów, za wyjątkiem kartonowego opakowania i na tej podstawie doszedł do konkluzji, że sporny wzór jest identyczny z przeciwstawionymi mu wzorami długopisu, ołówka i pudełka. Organ natomiast nie ocenił wzoru jako całości czyli jako zestawu przyborów do pisania. Sąd podnosił, że stanowisko UP pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem tego organu z chwili rejestracji spornego wzoru. Udzielając prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, UP przyjął, że zgłoszenie wzoru zostało dokonane prawidłowo, a przedmiot zgłoszenia w oczywisty sposób spełnia przesłanki z art. 103 i 104 p.w.p. (art. 110 p.w.p.). Oznaczało to, że uznał za wzór przemysłowy cały zestaw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że Urząd Patentowy powinien ocenić cały zestaw czy spełnia wymóg nowości, czy przeciwstawione wzory (o ile zostały wcześniej ujawnione) są identyczne i różnią się tylko nieistotnymi szczegółami, czy też występują różnice między nimi, których nie można uznać tylko za nieistotne. UP RP decyzją z [..] września 2014 r., nr Sp. [...] unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Zestaw przyborów do pisania" nr Rp-12026 w zakresie fig. 1 i fig. 2 udzielone na rzecz W S prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P (dalej uprawniony, skarżący), oddalił sprzeciw w pozostałej części i zniósł wzajemnie koszty postępowania w sprawie. W uzasadnieniu decyzji podkreślił, że jest związany wyrokiem zapadłym w dniu 19 sierpnia 2011 r. i wytycznymi w nim zawartymi. UP RP wskazał, że zaistniały przesłanki do unieważnienia spornego prawa z rejestracji na podstawie art. 102 oraz art. 104 p.w.p. z uwagi na brak indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego w części dotyczącej fig. 1 i fig. 2, a w pozostałej części sprzeciw oddalono (tj. fig. 3). UP RP, odnosząc się do przedstawionego przez wnioskodawczynię materiału dowodowego, przyjął jako przeciwstawienie świadczące o braku indywidualnego charakteru dla spornego wzoru przemysłowego wzór określony jako wzór A131B1, stanowiący długopis w różnych kolorach, w tym złoto-srebrnym, niebiesko-srebrnym oraz brązowo-srebrnym. Organ dodał, że przeciwstawiony wzór przemysłowy charakteryzuje się metalicznymi końcówkami, górną i dolną, o srebrzystym kolorze, metaliczną skuwką zawieszkową o kolorze srebrzystym oraz sąsiadującą z grotem będącą zakończeniem skuwki metaliczną wstawką w kształcie zbliżonym do prostokąta, przy czym krótkie boki tej wstawki są wycinkami kołowymi. Dodatkowo we wzorze występują dwa metaliczne równoległe pierścienie rozdzielające część chwytną długopisu od części górnej (znajdują się one na wysokości 1/3 licząc od dolnej części długopisu). Dodatkowo drobnym drukiem naniesiony został napis W. Jak podał organ, porównywane wzory stanowią w przypadku wzoru przemysłowego spornego, odpowiednio długopis (fig. 1) oraz ołówek (fig. 2) (A131B1). Są to zatem wytwory należące do tego samego asortymentu towarów, ich przeznaczenie polega na możliwości przygotowywania notatek i pisania. Tego rodzaju opakowania występują masowo, są używane w codziennym życiu. W związku z powyższym, zdaniem UP RP, zorientowanymi użytkownikami wskazanych powyżej produktów są zarówno dystrybutorzy tych towarów, jak też ich nabywcy korzystający w sposób stały z tego rodzaju przedmiotów, tj. długopisów i ołówków. Organ zaznaczył, że choć sporny wzór w odmianie fig. 2 stanowi ołówek, to jednak jego zewnętrzny wygląd, za wyjątkiem koloru, nie różni się od długopisu przedstawionego jako odmiana fig. 1 spornego wzoru. UP RP uznał, że inna jest zawartość wytworów oznaczonych jako odmiany fig. 1 i fig. 2, odpowiednio wkład długopisowy i rysik, elementy te nie podlegają jednak ochronie jako wzór przemysłowy. Powyższe okoliczności powodują, że w dalszej części organ traktował wygląd przedmiotowego długopisu i ołówka jako tożsame. UP RP podkreślił, że w przypadku analizy w zakresie indywidualnego charakteru, inaczej niż w zakresie analizy dotyczącej nowości, gdzie najistotniejszą rolę odgrywają różnice, kluczowe jest ustalenie podobieństw pomiędzy porównywanymi wytworami. Stwierdził, że spółka N upubliczniła wygląd swoich wytworów sygnowanych jako A w różnych kolorach, a fakt występowania na długopisach tej spółki małego napisu V przedstawiającego jej firmę nie ma istotnego znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż odbiorca będzie kierował się wyglądem wytworu. W ocenie UP RP, istotną kwestią jest kolorystyka przedmiotowych wzorów w postaci długopisu i ołówka. I tak, w przypadku spornego znaku towarowego zostały one przedstawione w kolorach, odpowiednio: srebrnym i czarnym. W opisie spornego wzoru przemysłowego wskazano, że "istota wzoru stanowi nowa i indywidualna postać przedmiotu przejawiająca się w jego (...) kolorystyce" przy czym w dalszej części opisu nie ma żadnej wzmianki na temat użytych kolorów za wyjątkiem informacji, że "cechy istotne zestawu przyborów do pisania" stanowią "metaliczne (srebrzyste) końcówki górna i dolna elementów piszących tworzących zestaw". A zatem, w opinii organu, za kolory wykorzystane we wzorze należało uznać te, które zostały przedstawione na fotografii załączonej do zgłoszenia. Jeśli chodzi o cechy wspólne porównywanych wzorów, to w sferze kolorystycznej należą do nich metaliczne (srebrzyste) elementy użyte we wzorach. Co do kolorystyki pozostałych elementów organ stwierdził, że są one zbieżne w przypadku wzoru spornego oraz wzoru przeciwstawionego (symbole BK i GD). Następnie organ zajął się zagadnieniem oceny czy wzór przemysłowy posiada indywidulany charakter, stwierdzając między innymi, że musi być ona dokonana przez pryzmat zorientowanego użytkownika przy uwzględnieniu zakresu swobody twórczej przy opracowywaniu tego konkretnego wzoru. UP RP, wobec występującej różnorodności ornamentacji, kształtu, sposobu mocowania i zdobienia długopisów oraz automatycznych ołówków, uznał, że rozpatrywany, sporny wzór w postaci długopisu (fig. 1) oraz ołówka (fig. 2) nie różni się od wzoru przeciwstawionego (długopis sygnowany jako A131B1) w takim stopniu, że zorientowany użytkownik rozróżni porównywane wzory. Decydujące znaczenie będą miały w tym przypadku podobieństwa dotyczące proporcji poszczególnych elementów, kształtu, a także zdobienia i ornamentacji (a właściwie jej braku). Zdaniem organu, występowanie napisu stanowiącego firmę producenta na wzorze przeciwstawionym nie będzie miało takiego znaczenia dla zorientowanego użytkownika, który skoncentruje się na ogólnym wyglądzie wytworu. Drobne różnice dotyczące kształtu niektórych elementów, w ocenie UP RP, są nieistotne, a co za tym idzie nie różnicują one porównywanych wzorów w takim stopniu, aby wywierały one odmienne ogólne wrażenie na zorientowanym użytkowniku. Zdaniem UP RP, materiały zebrane w sprawie stanowią dowody potwierdzające, że sporny wzór przemysłowy w odmianach 1 oraz 2 pozbawiony był indywidualnego charakteru w dacie jego zgłoszenia do Urzędu, ponieważ ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, nie różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przez wnoszącą sprzeciw przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo. Uznając zasadność zarzutu braku indywidualnego charakteru odmian fig. 1 i fig. 2 spornego wzoru przemysłowego, organ postanowił nie analizować w tym zakresie zarzutu braku nowości. Z kolei jako bezzasadny UP RP uznał sprzeciw odnośnie do fig. 3 spornego wzoru przemysłowego i w tym przypadku postanowił ocenić osobno ewentualny brak nowości lub indywidualnego charakteru. UP RP zauważył, że choć sporny wzór w odmianie fig. 3 stanowi zestaw składający się z długopisu, ołówka i pudełka, to zewnętrzny wygląd długopisu i ołówka, także w zakresie koloru, jest identyczny. Nadto, jak podał organ, inna jest zawartość wytworów opisanych jako długopis i ołówek, są to odpowiednio wkład długopisowy i rysik, przy czym elementy te nie podlegają ochronie jako wzór przemysłowy. Powyższe okoliczności spowodowały, że w dalszej części organ traktował wygląd przedmiotowego długopisu i ołówka jako tożsamy. Organ stwierdził, że w odmianie fig. 3 istotnym elementem pozostaje opakowanie, które dodatkowo zawiera napis w postaci słowa "M" – pozostaje ono elementem wyróżniającym spornego wzoru przemysłowego. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ dokonał analizy porównawczej spornego wzoru przemysłowego oraz wzorów przeciwstawionych. UP RP, odnosząc się zaleceń sformułowanych w wyroku Sądu z dnia 19 sierpnia 2011 r., zgodnie z którymi należało między innymi przeprowadzić całościową ocenę spornego wzoru, łącznie z kartonowym opakowaniem i wzorów mu przeciwstawionych, stwierdził, że ww. różnice są wyraźne. Nadmienił, mając na uwadze dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, że nawet występowanie w spornym wzorze pewnych cech zawierających się we wzorach przeciwstawionych nie prowadzi jeszcze do wniosku o wadliwości udzielenia na niego prawa ochronnego. Wobec powyższego UP RP wskazał między innymi, że w spornym wzorze kluczowe było występowanie napisu "M" opatrzonego znaczkiem ® stanowiącego istotny element ornamentacji tego wzoru i elementu tego nie można uznać za jedynie nieistotny szczegół. Dodał, że przeciwstawione wzory przemysłowe nie posiadają napisu stanowiącego element ornamentacji co różni je od wzoru spornego. W ocenie organu, choć wzór sygnowany jako 1181 – uznany za najbardziej zbliżony do wzoru spornego – ma podobne kształty, to z uwagi na brak napisu "M" lub podobnego, należy ocenić go, przy ocenie całościowej, jako wzór niepodobny do wzoru spornego. UP RP, odwołując się do zarzutu postawionego organowi przez Sąd co do braku odniesienia się do niektórych dowodów powołanych przez wnioskodawczynię, między innymi dokumentów chińskiego urzędu ds. własności intelektualnej, wskazał, że były i są one w sprawie irrelewantne lub ich ocena była zbędna w obliczu unieważnienia odmian fig. 1 i fig. 2 spornego wzoru przemysłowego. Skargę na opisaną decyzję wniósł W S. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji UP RP z dnia [..] września 2014 r. w zakresie pkt dotyczącego unieważnienia wzoru przemysłowego w zakresie figury 1 i 2 oraz kosztów postępowania i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Wniósł też o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów w postaci postanowienia organu z dnia [...] maja 2007 r., znak [..] oraz odpowiedzi skarżącego z dnia 12 czerwca 2007 r. na ww. postanowienie UP RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 18 lutego 2016 r. uczestnik postępowania J K wniosła o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań prejudycjalnych. Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd uznał zgłoszone zawarte w skardze wnioski dowodowe za bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, że dokumenty te znajdują się w aktach sprawy, jako takie stanowią materiał dowodowy. Sąd I instancji podkreślił, że stosownie do art. 153 p.p.s.a. Urząd Patentowy RP jak i oceniający tę decyzję sąd administracyjny związani są oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2011 r., VI SA/Wa 604/11. Sąd I instancji za zasadny uznał podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ art. 153 p.p.s.a., gdyż jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w powyższym wyroku ocenie podlegał cały zestaw, tymczasem Urząd Patentowy z niewiadomych przyczyn ocenił zarejestrowany wzór przemysłowy "Zestaw przyborów do pisania", nie jako całość, ale przyjmując do oceny części tego wzoru w postaci długopisu – fig.1, ołówka – fig.2, zestawu przyborów do pisania – fig.3 składającego się z długopisu ołówka automatycznego i pudełka, w którego dolnej części wyłożonej materiałem zwanym flockiem są umieszczone elementy piszące, przy czym dolna cześć pudełka spoczywa na przeźroczystym wieczku pudełka natomiast z prawej strony umieszczono kartonowe opakowanie zabezpieczające pudełko przed samoczynnym otwarciem. Sąd I instancji wskazał, że postępowanie w sprawie zostało zainicjowanie sprzeciwem i przedstawił regulacje dotyczące przebiegu tego postępowania. Odwołując się do art. 102 ust. 1 p.w.p. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji wskazał, że rejestracji jako wzór przemysłowy podlega postać wytworu (forma, wygląd). Sąd zaakcentował, że przepisy ustawy p.w.p. nie zawierają definicji "postaci wytworu". Natomiast art. 102 ust. 1 p.w.p. stanowi, iż "postać wytworu" nadana jest przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Zatem dobór cech wymienionych w ww. przepisie wskazuje na to, że ową "postać wytworu" utożsamiać można z jego wyglądem. Nie budzi wątpliwości Sądu, że we wzorze przemysłowym chroniony może być tylko aspekt zewnętrzny produktu. Dwie najważniejsze przesłanki zdolności rejestracyjnej zawarte w samej definicji wzoru, a mianowicie "nowość" i jej "indywidualny charakter" decydują o posiadaniu przez wzór zdolności ochronnej. Treść tych przesłanek skonkretyzowano w kolejnych przepisach p.w.p. – art. 103 (nowość) i 104 (indywidualny charakter). Sąd I instancji podzielił pogląd prezentowany w doktrynie jak i w orzecznictwie, iż nowość wzoru mieści się w pojęciu indywidualnego charakteru. Brak nowości, to brak indywidualnego charakteru i odwrotnie. Jeżeli wzór ma indywidualny charakter, to jest nowy. Odwołując się do dyspozycji art. 103 i 104 p.w.p. Sąd I instancji wskazał na niezbędne do uzyskania rejestracji wzoru przemysłowego cech, tj. nowość i jego indywidualny charakter. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dodał, że zgodnie z art. 108 ust. 3 i 4 p.w.p. jednym zgłoszeniem mogą być objęte odmiany wzoru przemysłowego, a więc postacie wytworu, które różnią się między sobą cechami nieistotnymi. Oznacza to, że ogólne wrażenie jakie wywołują odmiany wzoru przemysłowego na zorientowanym użytkowniku jest, mimo różnic co do cech nieistotnych, takie samo. Odwołując się do art. 104 ust. 2 p.w.p. i poglądów doktryny, Sąd I instancji wyjaśnił pojęcie zakresu swobody twórczej, który bierze się pod uwagę przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego. Odwołując się do dyspozycji art. 108 p.w.p., Sąd I instancji wskazał na wymagane elementy zgłoszenia wzoru przemysłowego w celu uzyskania prawa z rejestracji i podniósł, że w wyroku z 19 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraźnie podkreślił, iż przedmiotowy wzór jest zarejestrowany jako wzór przemysłowy "Zestaw przyborów do pisania" i podlega ocenie jako cały zestaw. Ocenę tą Sąd I instancji podzielił, zwłaszcza w kontekście dokonanej analizy dokumentów rejestrowych oraz decyzji o przyznaniu prawa ochronnego na przedmiotowy wzór przemysłowy. Z treści opisu wyjaśniającego ilustrację wzoru przemysłowego nie wynika bowiem zdaniem Sądu I instancji, aby zawierał on jakiekolwiek odmiany. Sąd podniósł, iż opis wyjaśniający ilustrację wzoru przemysłowego powinien zawierać ponumerowany wykaz odmian wzoru przemysłowego, jeżeli zgłoszenie obejmuje takie odmiany (art. 108 ust. 3 p.w.p.). W niniejszej sprawie brak jest takiej numeracji, a więc należy przyjąć, że brak jest odmian powyższego wzoru przemysłowego. Sąd I instancji wskazał ponadto, że § 6 ust. 2 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wzorów przemysłowych wynika, że wszystkie odmiany wzoru przemysłowego powinny być przedstawione w figurach na jednym arkuszu. Z załączonych akt administracyjnych wynika natomiast, że każda figura przedmiotowego wzoru znajduje się na odrębnym arkuszu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wywodził też, że dla uznania, iż zgłoszenie obejmuje odmiany wzoru, wszystkie zgłoszone postacie muszą być postaciami tego samego wytworu lub muszą stanowić komplet wytworów i muszą posiadać cechy wspólne. Cechy te muszą być cechami istotnymi, decydującymi o podobnym, swoistym ogólnym wyglądzie wszystkich objętych zgłoszeniem postaci i muszą być wyraźnie pokazane na ilustracji i wskazane w opisie. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji wskazał, że cecha jest cechą istotną jeśli mieści się w obszarze ustawowych cech określających wzory przemysłowe jako postacie wytworów (art. 102 p.w.p.) i jeśli cecha ta została zmaterializowana jako ta sama we wszystkich przedstawionych w zgłoszeniu postaciach. Sąd podniósł przy tym, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie dokonał analizy cech wspólnych – istotnych odmian wzoru, które wziął pod uwagę podczas orzekania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaznaczył, że w sprawie istotna była również kwestia jedności sprawy administracyjnej. Problem ten pojawił się na etapie skargi złożonej do Sądu, gdzie zaskarżono jedynie pkt 1 i 3 decyzji. Zdaniem Sądu I instancji, z uwagi na treść decyzji z dnia 27 marca 2007 r. oraz związania wynikającego z art. 153 p.p.s.a. co do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania należy przyjąć, że ocenie podlega wzór przemysłowy pt. "Zestaw przyborów do pisania" jako całość, gdyż na taki wzór przemysłowy zostało udzielone prawo z rejestracji. Przedmiotowy wzór nie zawierał żadnych odmian, a więc w ocenie Sądu I instancji nie było możliwości zaskarżenia decyzji w części. Podsumowując Sąd I instancji uznał, że organ przyjmując do oceny odmiany zarejestrowanego wzoru przemysłowego pt. "Zestaw przyborów do pisania" dopuścił się naruszenia art. 7, 77, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez pominięcie wskazań Sądu zawartych w wyroku z dnia 19 sierpnia 2011 r., VI SA/Wa 604/11, a w konsekwencji ustalenia błędnego stanu faktycznego sprawy. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła J K zaskarżając go w całości i żądając jego uchylenia i zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a mianowicie: 1. Naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 145 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez rozstrzygnięcie wykraczające poza granice niniejszej sprawy i nie znajdujące oparcia w obowiązujących przepisach prawa, a to przez uchylenie decyzji Urzędu Patentowego w całości, w tym w części niezaskarżonej i prawomocnej; 2. Naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie naruszenia przez Urząd Patentowy art. 153 p.p.s.a., z powodu pominięcia przez Urząd oceny prawnej wyrażonej w wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2011 r., VI SA/Wa 604/11; 3. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia skarżonego wyroku w taki sposób, że niemożliwe jest przeprowadzenie kontroli instancyjnej tego wyroku. II. Naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a mianowicie: 1. Naruszenie art. 103 ust. 1 i art. 104 ust. 1 p.w.p. poprzez błędne przyjęcie, iż "nowość wzoru mieści się w pojęciu indywidulanego charakteru. Brak nowości, to brak indywidualnego charakteru i odwrotnie"; 2. Naruszenie art. 104 ust. 2 p.w.p. poprzez błędne przyjęcie, iż przepis ten "wymaga wykazania przez wnioskującego, iż sporne używanie wynika z naśladownictwa wzoru". Jednocześnie, uznając, że rozstrzygnięcie niniejszego sporu jest związane z wykładnią właściwych przepisów dyrektywy 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów (Dz.U. UE L 289 z 28.10.1998 r., s. 28; dalej jako "dyrektywa 98/71/WE") – a ta wykładnia nie wynika z dotychczasowego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE w Luksemburgu (dalej jako "Trybunał") – ponowiono wniosek o skierowanie do Trybunału, w trybie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej jako "TFUE") pytań prejudycjalnych i zawieszenie postępowania przed NSA do czasu udzielenia odpowiedzi na te pytania: 1. Czy przepisy dyrektywy 98/71/WE, w szczególności art. 1 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że umożliwiają one w państwach członkowskich Unii Europejskiej rejestrację w ramach jednego wzoru przemysłowego: a) odmian tego wzoru oraz b) kompletu (zestawu) wytworów? 2. W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1 – pod jakimi warunkami, w świetle przepisów dyrektywy 98/71/WE, uzasadniona jest kwalifikacja "odmiany wzoru" oraz "kompletu (zestawu) wytworów"? Jaka jest różnica pomiędzy tymi pojęciami? 3. W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1 – czy przepisy dyrektywy 98/71/WE, w szczególności art. 11 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że umożliwiają one w państwach członkowskich Unii Europejskiej unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego w zakresie niektórych odmian objętych rejestracją wzoru, także wówczas, gdy wzór ten stanowi komplet (zestaw) wytworów? 4. Czy przepisy dyrektywy 98/71/WE, w szczególności art. 4 i art. 5 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że umożliwiają one w państwach członkowskich Unii Europejskiej stwierdzenie nowości i/lub indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego w sytuacji, gdy ten wzór przejmuje wszystkie zasadnicze elementy wzoru wyjawionego wcześniej, ale różni się od wcześniej wyjawionego wzoru przemysłowego występowaniem znaku towarowego/nazwy handlowej? W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono szczegółową argumentację na poparcie przytoczonych zarzutów. W piśmie procesowym z 10 grudnia 2018 r. W S wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej popierając stanowisko Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem jedynie legalność wyroku Sądu I instancji w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego W rozpatrywanej sprawie w pierwszej kolejności trzeba podkreślić, że dla oceny zarzutów skargi kasacyjnej niezwykle istotne jest to, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji i oceniana tym wyrokiem decyzja Urzędu Patentowego RP poprzedzone były opisanym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 sierpnia 2011 r., VI SA/Wa 604/11, którym uchylono decyzję Urzędu Patentowego z 23 listopada 2010 r. Wyrok ten nie był przedmiotem zaskarżenia i jest prawomocny. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W judykaturze przyjmuje się, że wskazania co do dalszego postępowania zawarte w orzeczeniu sądu administracyjnego podobnie jak ocena prawna zawarta w tym orzeczeniu stanowią postanowienia o wiążącym charakterze. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania w sprawie, zaś "wskazania" określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2007 r., II FSK 209/07; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w niezaskarżonym wyroku sądu I instancji, uchylającym zaskarżoną decyzję, wiążą nie tylko ten sąd oraz organ, lecz także Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od kolejnego wyroku wydanego w tej sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2007 r., I FSK 857/06, OSP 2008, nr 11, poz. 119). W obecnym stanie prawnym wynika to zarówno z treści samego art. 153 p.p.s.a., jak i z art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepisy te nie wyłączają ze swojego zakresu sądu drugiej instancji. Wprawdzie sąd ten sprawuje nadzór nad działalnością wojewódzkich sądów administracyjnych w zakresie orzekania, ale tryb tego nadzoru wynika z ustaw, w szczególności z ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy tej ustawy przewidują środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych i od woli stron postępowania zależy, czy środki te zostaną uruchomione. Jeśli strona z takiego środka nie skorzysta i tym samym doprowadzi do uprawomocnienia się wyroku sądu pierwszej instancji, wówczas kwestie prawne przesądzone w takim orzeczeniu nie mogą być badane przez Naczelny Sąd Administracyjny przy okazji rozpoznawania skargi kasacyjnej na kolejny wyrok sądu dotyczący tej samej sprawy. Jeśli więc strona nie zgadza się z oceną i wskazaniami zawartymi w wyroku Sądu I instancji, to powinna za pomocą właściwych środków odwoławczych kwestionować orzeczenie, w którym zawarta jest ocena prawna i wskazania, które uważa za niezgodne z prawem. Po uprawomocnieniu tego orzeczenia zawarte w nim stanowisko będzie wiążące dla organu i sądów. Niezgodne z zasadami porządku prawnego, obowiązującymi w demokratycznym państwie prawnym, do których zalicza się także pewność i stabilność stosunków prawnych, byłoby podważanie stanowiska zawartego w prawomocnym wyroku przy okazji rozpatrywania skargi kasacyjnej od innego wyroku, oczywiście przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2006 r., I FSK 505/05, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Tożsame stanowisko prezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2018 r., II OSK 1962/17 wskazując, że "Zasada związania oceną prawą wyrażoną w orzeczeniu sądu, o ile przepisy prawa nie uległy zmianie, powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Bezwzględne związanie oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem sądu, lecz zobowiązany jest do podporządkowania mu się w pełnym zakresie, a uchybienie temu obowiązkowi stanowi naruszenie prawa, skutkujące koniecznością uchylenia aktu, wydanego w kolejnym postępowaniu administracyjnym, gdy strona akt ten zaskarży do sądu administracyjnego. Natomiast związanie sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej zastosować oraz konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organ przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną" (publ. Lex nr 2476040). Uwzględniając zatem konsekwencje wynikające z art. 153 p.p.s.a. należy podkreślić, że w sytuacji, gdy Sąd I instancji operował w warunkach związania oceną prawną wyrażoną w wyroku uprzednio wydanym w tej samej sprawi administracyjnej za uzasadnione należało uznać oczekiwanie, że kontrola zgodności z prawem ponownie podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia powinna być przede wszystkim ukierunkowana na to, czy organ administracji zrealizował adresowane doń wytyczne co do dalszego postępowania w sprawie, o ile rzecz jasna nie ustał walor prawnego związania tymi wytycznymi, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W związku z powyższym należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wydając zaskarżony wyrok, miał obowiązek dostosowania się do oceny prawnej i wynikających z niej wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 sierpnia 2011 r., VI SA/Wa 604/11. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok został wydany z uwzględnieniem dyspozycji przepisu art. 153 p.p.s.a. Słusznie Sąd I instancji wskazał na wynikające z art. 153 p.p.s.a. związanie Urzędu Patentowego RP jak i Sądu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w uprzednio wydanym w sprawie prawomocnym wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 19 sierpnia 2011 r., VI SA/Wa 604/11 wskazywał, że organ nie ocenił wzoru jako całości czyli jako zestawu przyborów do pisania i wskazał, że Urząd Patentowy RP powinien ocenić cały zestaw czy spełnia wymóg nowości, czy przeciwstawione wzory (o ile zostały wcześniej ujawnione) są identyczne i różnią się tylko nieistotnymi szczegółami, czy też występują różnice między nimi, których nie można uznać tylko za nieistotne. Prawidłowo zatem w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku Sąd I instancji zwrócił uwagę, że organ z niewiadomych przyczyn ocenił zarejestrowany wzór przemysłowy "Zestaw przyborów do pisania", nie jako całość, ale przyjmując do oceny części składowe tego wzoru w postaci długopisu – fig.1, ołówka – fig.2, zestawu przyborów do pisania – fig.3 składającego się z długopisu ołówka automatycznego i pudełka, w którego dolnej części wyłożonej materiałem zwanym flockiem są umieszczone elementy piszące, przy czym dolna cześć pudełka spoczywa na przeźroczystym wieczku pudełka natomiast z prawej strony umieszczono kartonowe opakowanie zabezpieczające pudełko przed samoczynnym otwarciem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo zauważył, że zgodnie z art. 108 ust.4 p.w.p. 4. jednym zgłoszeniem wzoru przemysłowego mogą być objęte odrębne postacie wytworu mające wspólne cechy istotne (odmiany wzoru przemysłowego). Jednak w świetle wyroku z 19 sierpnia 2011 r., VI SA/Wa 604/11 i analizy dokumentów rejestrowych oraz decyzji o przyznaniu prawa z rejestracji nie budziło wątpliwości Sądu I instancji, że prawo to zostało udzielone na wzór przemysłowy "Zestaw przyborów do pisania", który winien podlegać ocenie jako cały zestaw. Ocenę tę podziela Naczelny Sad Administracyjny. Istotnie ze znajdującego się w aktach administracyjnych opisu wyjaśniającego ilustracje wzoru przemysłowego wprost wynika, że przedmiotem wzoru przemysłowego jest zestaw przyborów do pisania, składający się z długopisu, ołówka automatycznego i zabezpieczonego przed samoczynnym otwarciem opakowania, które to przybory do pisania są umieszczone w opakowaniu w postaci pudełka z tworzywa sztucznego wyłożonego flockiem, a pudełko jest zabezpieczone dodatkowym opakowaniem ze sztywnego kartonu. Przedmiot wzoru przemysłowego przedstawiono na załączonym materiale ilustracyjnym, na którym fig. 1 ukazuje długopis wchodzący w skład zestawu, fig. 2 ołówek automatyczny również będący elementem zestawu, a fig. 3 przedstawia będący przedmiotem wzoru przemysłowego zestaw składający się z długopisu, ołówka automatycznego i opisanego pudełka. Z treści opisu wyjaśniającego ilustrację wzoru przemysłowego nie wynika, aby zawierał on jakiekolwiek odmiany, które miałby wspólne cechy istotne. Prawo z rejestracji wzoru przemysłowego zostało zatem udzielone przez Urząd Patentowy RP na "Zestaw przyborów do pisania" i tak też winno być oceniane, na co wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 19 sierpnia 2011 r., VI SA/Wa 604/11, którym to wyrokiem był związany organ wydając zaskarżoną decyzję i Sąd I instancji dokonując jej oceny. W tej sytuacji Sąd I instancji słusznie uznał, że Urząd Patentowy RP naruszył art. 153 p.p.s.a. przyjmując do oceny części składowe zarejestrowanego wzoru przemysłowego pt. "Zestaw przyborów do pisania". Wobec powyższego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na gruncie przedmiotowej sprawy nie doszło też do naruszenia art.134 § 1 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach sprawy. W tym znaczeniu przedmiot postępowania przed sądem administracyjnym wyznaczony jest zakresem stosunku administracyjnego, tj. jego elementami podmiotowymi oraz przedmiotowymi: podstawą faktyczną i prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 września 2018 r., I FSK 1721/16; publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Na gruncie niniejszej sprawy stwierdzić należy, że dyspozytywność skargi nie może przesądzić o granicach rozpoznawanej przez sąd sprawy administracyjnej. Granice te wyznaczają bowiem przede wszystkim przepisy prawa materialnego. W sytuacji gdy orzekający w sprawie organ w sposób nieprawidłowy i nieuprawniony podzielił wydaną w sprawie decyzję, a strona niejako podążając za organem wniosła skargę stosownie do treści tak wydanej decyzji nie sposób przyjąć, że Sąd I instancji naruszył art. 134 p.p.s.a. orzekając o całej decyzji administracyjnej, gdyż w jego ocenie nie było możliwości zaskarżenia decyzji w części. Pamiętać też trzeba, że w tej sprawie to nie strona wnosząca skargę kasacyjną wnosiła skargę do Sądu I instancji lecz uprawniony do spornego wzoru przemysłowego W S. Skarżąca kasacyjnie wnosiła natomiast sprzeciw od decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje podstawowe elementy konstrukcyjne, które musi zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zatem naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera tych elementów, a także wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do przyjętego stanu faktycznego oraz gdy zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej z powodu wadliwości sporządzonego uzasadnienia (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 20110 r., II FPS 8/09). Zarzutu tego nie można natomiast łączyć z ocenami i stanowiskiem, jakie prezentuje Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, a do tego właśnie zmierza uzasadnienie omawianego zarzutu. Zawarty w uzasadnieniu wyroku wywód w sposób logiczny i jasny przedstawia stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczące stwierdzonego naruszenia przepisów postępowania. Niezgoda strony wnoszącej skargę kasacyjną na ocenę prawną Sądu I instancji wyrażoną w wyroku nie umożliwia jego skutecznego zakwestionowania z perspektywy naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Z wyroku Sądu I instancji w sposób wyraźny wynikają też wskazania dla organu co do dalszego postępowania. Sąd I instancji stawiając organowi zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a wskazał bowiem na konieczność prawidłowego zastosowania wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 sierpnia 2011 r., VI SA/Wa 604/11 podkreślając, że ocenie podlega wzór przemysłowy, pt. "Zestaw przyborów do pisania" jako całość, gdyż na taki wzór przemysłowy zostało udzielone prawo z rejestracji. Wobec tego, że Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. zarzucając organowi naruszenie art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez pominięcie wskazań Sądu zawartych w wyroku z dnia 19 sierpnia 2011 r., VI SA/Wa 604/11, a w konsekwencji ustalenia błędnego stanu faktycznego sprawy nie naruszył też wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego bowiem nie oceniał prawidłowości ich zastosowania wobec uznania, że doszło do błędnego ustalenia przez Urząd Patentowy RP stanu faktycznego sprawy. W tej sytuacji za co najmniej przedwczesną uznać należy ocenę zasadności skierowania przedstawionych w skardze kasacyjnej pytań do TSUE. Należy podkreślić, że uregulowana w art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej instytucja pytań prejudycjalnych ma na celu zapewnienie właściwego stosowania prawa UE w krajach członkowskich, nie zaś wyręczanie wymiaru sprawiedliwości państw członkowskich w rozstrzyganiu spraw zgodnie z ich właściwością. Podsumowując stwierdzić należy, że dokonana przez Sąd I instancji kontrola działalności administracji publicznej była prawidłowa, a podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty ocenić należało jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.