II SA/Rz 1212/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku KL o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi KL na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Opisaną w sentencji postanowienia decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], wydaną w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie odcinków sieci wodociągowej i sieci kanalizacji sanitarnej. We wniesionej skardze KL zawarł skierowany od organu, a w przypadku jego nieuwzględnienia – do Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając zgłoszone żądanie podniósł lakonicznie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki na jego nieruchomości. Z nadesłanych akt administracyjnych oraz odpowiedzi na skargę nie wynika, aby organ uczynił przedmiotem rozpoznania wniosek skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - dalej: "Ppsa", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 Ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części takiego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W pierwszej kolejności wskazać należy, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego nie uprawnia sama w sobie do realizacji obiektu budowlanego, a jedynie do wystąpienia przez inwestora do właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej o uzyskanie stosownego pozwolenia na budowę. Tym samym ewentualne trudne do odwrócenia skutki mogą wystąpić w związku z realizacją inwestycji, a zatem w związku z wykonaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powyższego nie sposób uznać, biorąc również z urzędu pod uwagę całokształt akt sprawy, że jakkolwiek szeroko rozumiane "wykonanie" zaskarżonej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 Ppsa orzekł, jak w sentencji postanowienia.