I SA/Kr 422/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Grażyna Firek (spr.) WSA Urszula Zięba Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skarg E. B. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], [...], [...], [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata: 2012, 2013, 2014 i 2015 - skargi oddala - UZASADNIENIE Prezydent Miasta K. decyzjami z dnia 16 października 2017 r. Nr [...],[...] i [...] Prezydent Miasta K. ustalił E. B. podatek od nieruchomości za lata 2012, 2013, 2014 i 2015. W ich uzasadnieniach wskazano, że zawiadomienie o zmianach danych w ewidencji gruntów i budynków wskazało, że E. B. jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr 1 o pow. 65,10 m2, położonego w K. przy ul. [...], z którego własnością związany jest udział w częściach wspólnych tj. 611 m2 gruntu (1/2 części działki nr [...] o pow. 1222 m2 oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako tereny mieszkaniowe - B). Działka nr [...] zabudowana jest budynkiem gospodarczym o pow. 47 m2, co wynika ze złożonej przez podatniczkę w dnia 24 kwietnia 2009 r. informacji o nieruchomościach. Nadto, jak ustalono, E. B. była również właścicielką działek nr [...] w obrębie 99 jedn. ewid. P. o łącznej pow. 0,8099 ha, które zbyła w dniu 17 marca 2015 r. Od powyższych decyzji odwołania złożyła E. B. podnosząc, iż budynek do produkcji rolniczej, użytkowany w sposób rolniczy od ponad 40 lat o pow. 47 m2 został zakwalifikowany, jako pozostały i opodatkowany stawką [...] zł/m2, co w istotny sposób zmienia wymiar podatku od nieruchomości. Odwołująca się wskazała, iż zmiana zapisów planu miejscowego nie powoduje automatycznie zmiany funkcji danego budynku, przez zmianę zapisów planu wspomniany budynek nie utracił swej funkcji rolniczej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 2 lutego 2018r., nr [...] [...] i [...] i [...] na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 67 i 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymało zaskarżone decyzje w mocy. W uzasadnieniach wskazano, iż wysokość należnego podatku od nieruchomości została ustalona przy zastosowaniu stawek właściwych dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania określonych w uchwale Rady Miasta K. dla budynków mieszkalnych lub ich części od 1 m2 powierzchni użytkowej, dla budynków pozostałych od 1m2 powierzchni użytkowej, dla gruntów pozostałych - od 1 m2 powierzchni. Ustosunkowując się do zarzutów odwołań Kolegium wskazało, iż przedmiotowy budynek gospodarczy o pow. użytkowej 47 m2, od maja 2012 r. podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż działka nr [...], na której jest usytuowany, przekwalifikowana została na tereny mieszkaniowe (B) - zmiana nr [...] z dnia 20 kwietnia 2012 r. Zatem zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych nie ma już zastosowania. W skargach na powyższe decyzje wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E. B. podniosła, że organ II instancji nie wyjaśnił, na jakiej drodze doszło do zmiany stawki w zakresie budynku do produkcji rolnej, a zmiana planu miejscowego nie powoduje automatycznie zmiany funkcji budynku, gdyż nie utracił on swojej funkcji rolniczej. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Sąd postanowieniem z dnia 22 listopada 2018 r. połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach akt od I SA/Kr 422/18 do I SA/Kr 425/18, celem prowadzenia ich pod wspólną sygnaturą akt I SA/Kr 422/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a., natomiast w myśl art. 151 tej ustawy w razie nieuwzględnienia skargi, sąd ją oddala. Skargi są niezasadne. Istotną do rozstrzygnięcia kwestią w kontrolowanych decyzjach było ustalenie, czy zaistniały okoliczności uzasadniające modyfikację dotychczasowego statusu działki nr [...] i zakwalifikowanie jej, jako nieruchomości podlegającej właściwej stawce podatku od nieruchomości. Zd. Sądu, organy obu instancji prawidłowo ustaliły, w oparciu o zawiadomienie o zmianie danych w ewidencji gruntów i budynków, iż przedmiotowy budynek gospodarczy o pow. użytkowej 47 m2 od maja 2012 r. podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyż działka nr [...], na której jest usytuowany, przekwalifikowana została na tereny mieszkaniowe (B) -zmiana nr [...] z dnia 20 kwietnia 2012 r., zatem zwolnienie przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych nie ma już zastosowania. Wyliczenia podatku przedstawione w uzasadnieniach decyzji nie budzą żadnych wątpliwości, gdyż uzasadnienia te zawierają dokładne odniesienie zarówno do kwestii ustalenia powierzchni nieruchomości podlegających opodatkowaniu, jak i wskazują podstawy prawne tj. przepisy ustaw jak i uchwały, która wprowadziła stawki mieszczące się w granicach delegacji ustawowej, co organ odwoławczy , w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji ,zweryfikował i szczegółowo omówił. Organ ten zasadnie wywiódł, iż oparł się na danych z ewidencji gruntów i budynków, zwłaszcza na wykazie zmian nr [...] z dnia 20 kwietnia 2012r. Zgodnie bowiem z treścią art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania, nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy zatem podzielić stanowisko organu, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych gruntów oraz ich powierzchni są wiążące dla organu podatkowego dla określenia wysokości podatku. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, gdzie akcentuje się, iż przy wymiarze podatku od nieruchomości wiążące są dla organów podatkowych zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do wielkości gruntu. Od tej reguły, potwierdzonej treścią art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 listopada 2009 r. sygn. II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. II FSK 372/07, publ. w: Lex nr 490966; z dnia 12 marca 2009 r., sygn. FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r. II FSK 1949/07 publ. na stronie: http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dane te mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważenie tych danych, bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe, ponieważ organy podatkowe nie zostały wymienione, jako uprawnione do tych działań w treści przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. (wyrok NSA z 13.01 2010r. sygn. akt II FSK 1243/08) Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (vide wyrok WSA z dnia 2 grudnia 2004 r., III Sa/Wa 257/04, wyrok WSA z dnia 5 października 2005 r., III SA/Wa 1718/05, wyrok WSA z dnia 7 lipca 2005 r., III Sa/Wa 1206/05) i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Zmian w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na oznaczonej podstawie i w określonym trybie wynikającym z przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38 poz. 454). Zgodnie z § 44 zmian dokonuje starosta na wniosek bądź z urzędu (§ 46). Zmian w stanie prawnym zapisanym w ewidencji gruntów dokonuje się tylko na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 maja 2007 roku, syg. akt IV SA/Wa 301/07, LEX nr 347773). Zmian w ewidencji gruntów nie dokonują organy podatkowe, lecz starosta. Wobec powyższego niezasadny okazał się zarzut braku ustalenia innych stawek podatku w oparciu o kryteria wskazane przez skarżącą. Podkreślić należy bowiem raz jeszcze, iż organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w powyższych kwestiach, będąc związanymi danymi z ewidencji gruntów. Organy podatkowe czyniąc zadość treści art. 122 Ordynacji podatkowej podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgodnie z przywołaną zasadą ustaliły okoliczności sprawy, niezbędne do określenia rzeczywistego stanu faktycznego i prawidłowego zastosowania przepisu prawa. W konsekwencji niewadliwie, na podstawie art. 21 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne odwołały się do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków i na ich podstawie ustaliły należny podatek. Mając na uwadze przytoczone wyżej wzgl. Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi jako niezasadne.