I C 1591/19

<p>Sygn. akt IC 1591/19</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 4 grudnia 2019 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Świdnicy Wydział I Cywilny</strong> </p> <p>w składzie :</p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący SSO Maja Sawicz </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Protokolant : Agnieszka Wolak </strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2019 roku w Świdnicy</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy z powództwa <span class="anon-block"> Centrum (...) Spółce z o.o.</span> we <span class="anon-block">W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przeciwko Redaktorowi Naczelnemu <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o nakazanie</strong> </p> <p>I.  oddala powództwo w całości;</p> <p>II.  zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej koszty procesu w kwocie 737 zł;</p> <p>III.  nakazuje uiścić stronie powodowej na rzecz Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Świdnicy kwotę 168 zł.</p> <p>Sygn. akt I C 1591/19</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Strona powodowa <span class="anon-block"> Centrum (...) Spółka z o.o.</span> we <span class="anon-block">W.</span> wystąpiła z powództwem przeciwko Redaktorowi Naczelnemu <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">Z.</span> o zobowiązanie pozwanego do bezpłatnego opublikowania sprostowania artykułu prasowego pod tytułem „<span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">(...)</span> opublikowanym w dniu 29 marca 2018 r.na stronie internetowej <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>( <span class="anon-block"> (...)</span> o treści, którą zmodyfikowała pismem z dnia 20 listopada 2019 r. ( k-185 odwrót):</p> <p>SPROSTOWANIE</p> <p>W związku z opublikowaniem w dniu 29 marca 2018 r. na stronie internetowej<span class="anon-block">(...)</span>artykułem pod tytułem „<span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">(...)</span> informuję, iż zawiera on nieprawdziwe treści:</p> <p>-<em> <!-- --> na terenie dawnej kopalni piasku powstało nielegalne wysypisko śmieci</em>.</p> <p>Informuję, że teren byłej kopalni pisaku w <span class="anon-block">K.</span> był poddawany rekultywacji i proces ten odbywał się zgodnie z przepisami prawa oraz na podstawie zezwoleń i właściwych decyzji. Teren ten w żadnym wypadku nie stanowi wysypiska śmieci.</p> <p>- <em> <!-- -->Na <span class="anon-block">(...)</span> </em> </p> <p>Informuję, że do procesu rekultywacji wykorzystywane są wyłącznie takie odpady, które zostały wskazane i dopuszczone do wykorzystania w decyzji Marszałka Województwa <span class="anon-block"> (...)</span> oraz decyzji Starosty Powiatu <span class="anon-block"> (...)</span>. Na terenie nie są składowane zmieszane odpady komunalne czy jakiekolwiek inne odpady, które mogłyby stanowić zagrożenie dla środowiska.</p> <p> <span class="anon-block"> Centrum (...) Spółka z o.o.</span> </p> <p>W uzasadnieniu strona powodowa podniosła, że prowadzi rekultywację terenu byłej kopalni piasku w <span class="anon-block">K.</span>, który to teren jest przedmiotem artykułu. Wszystkie działania odbywają się zgodnie z przepisami i na podstawie aktualnych odpowiednich zezwoleń i decyzji.Na terenie tym nie jest prowadzone składowisko odpadów, które mogłyby stanowić zagrożenie środowiskowe.</p> <p>Artykuł, którego sprostowania domaga się strona powoda – został stworzony jej zdaniem w oderwaniu od istniejącej prawnej klasyfikacji odpadów oraz ich rodzajów. Do wykorzystania przy prowadzeniu prac rekultywacyjnych nadają się jedynie nieliczne kategorie odpadów. Rekultywacja prowadzona przez powoda odbywa się przy wykorzystywaniu odpadów wskazanych w decyzji Marszałka <span class="anon-block"> (...)</span> i Starosty Powiatu <span class="anon-block"> (...)</span>. Na terenie rekultywowanego terenu prowadzone są kontrole Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska oraz Wydziału Ochrony <span class="anon-block"> (...)</span> Urzędu Marszałkowskiego i zakończyły się stwierdzeniem braku nieprawidłowości opisanych w artykule.</p> <p>Zdaniem strony powodowej zamieszczone w artykule informacje są nieprawdziwe i naruszają dobra osobiste powoda godząc w jego dobre imię i wizerunek. W związku z tym strona powodowa zażądała w piśmie z dnia 5 kwietnia 2018 r. opublikowania sprostowania. Jednak Redaktor Naczelny odmówił opublikowania sprostowania powołując się na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024" title="Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 (art. 33;art. 33 ust. 2;art. 33 ust. 2 pkt. 2)">art. 33 ust.2 pkt. 2 Ustawy Prawo prasowe</a>. Strona powodowa podniosła, że stanowi ona osobę zainteresowaną w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024" title="Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 (art. 31 a)">art. 31a Prawa prasowego</a>, co wynika z faktu, że prowadzi działalność na terenie opisanym w artykule, a nadto stanowisko strony powodowej jest tożsame ze stanowiskiem właścicielem terenu i drugiego podmiotu prowadzącego tam działalność.</p> <p>Strona pozwana w odpowiedzi na pozew ( k- 71 i n.) wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, przyznając, że ze do redakcji wpłynął w dniu 5 kwietnia 2018 r. wniosek o sprostowanie artykułu prasowego z dnia 29 marca 2018 r. pod tytułem „<span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">(...)</span>. Przy czym artykuł ten powstał na bazie rozmów, wywiadów z urzędnikami pełniącymi funkcje publiczne: <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">Ś.</span> Śl., a także z <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p>Strona pozwana zarzuciła, ze zamieszczone w artykule informacje są prawdziwe i rzetelne, a ich celem była ochrona interesu publicznego. Na terenie nieruchomości były składowane śmieci, gdyz potwierdza to materiał dowodowy zebrany w związku z reportażem. Interes publiczny nakazywał, aby zrelacjonowanie sytuacji, która miała miejsce na terenie dawnej kopalni, gdzie były składowane śmieci, tj. opony, gruz, śmieci zmieszane i plastikowe.</p> <p>Strona pozwana zarzuciła także, że w treści artykułu nie ma podanej osoby prawnej odpowiadającej za taki stan rzeczy.</p> <p>Jednocześnie strona zwróciła uwagę na przekroczenie terminu przez stronę powodową do ustosunkowania się do odmowy sprostowania przez stronę pozwaną, wynikającego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024" title="Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 (art. 33;art. 33 pkt. 4)">art. 33 pkt. 4 Prawa prasowego</a>.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</span> </strong> </p> <p>Strona pozwana w dniu 29 marca 2018 r. opublikowała na prowadzonej stronie internetowej <span class="anon-block">(...)</span> artykuł pod tytułem „<span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">(...)</span>, w którym relacjonowane są wypowiedzi Sołtys wsi i Komendanta Miejskiego <span class="anon-block">Ś.</span> <span class="anon-block">(...)</span> Z informacji podanych w artykule wynika, że na terenie byłej kopali piasku powstało nielegalne wysypisko śmieci, a miejski krajobraz zasłaniają góry odpadów, oraz, że w sprawie tej interweniowała w Urzędzie Miejskim, Starostwie Powiatowym oraz Urzędzie Marszałka <span class="anon-block"> (...)</span> sołtys wsi <span class="anon-block">I. S. (1)</span> zwracając się o podjęcie w trybie pilnym działań zmierzających do zaprzestania składowania odpadów, w tym komunalnych i łatwopalnych na terenie byłej kopalni piasku, gdyż wielokrotnie dochodziło do samozapalenia składowanych tam przedmiotów, co zagraża zdrowiu i życiu mieszkańców wsi.</p> <p>W artykule podano także, że na terenie kopalni od początku 2017 r. kilkakrotnie interweniowali strażnicy miejscy oraz, że Inspektorzy pobrali próbki i przeprowadzono odwierty na terenie kopali i na podstawie wstępnej decyzji właściciel terenu został zobowiązany do przywrócenia terenu do wcześniejszego stanu. Od początku 2018 r. problem powrócił i na działkę zwożone są śmieci komunalne wymieszane z gruzem. Wszystkie śmieci były zasypywane. Komendant Miejski podał, że właściciel terenu posiadał zgodę na rekultywacje i składowanie popiołu z elektrociepłowni.</p> <p> <strong> <!-- --> Dowód: </strong>artykuł pod tytułem „<span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">(...)</span> 29.03.2018 r. na stronie internetowej <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>Artykuł został zamieszony z powodu interwencji <span class="anon-block">I. S. (1)</span> sołtysa <span class="anon-block">wsi K.</span>, na terenie której znajduje się kopalnia piasku. Sołtys wsi szczegółowo przedstawił dziennikarce <span class="anon-block">A.</span> <span class="anon-block">B.</span> wszystkie podjęte czynności i uzyskane informacje dotyczące terenu byłej kopali i prowadzonej tam działalności. Z inicjatywy sołtysa <span class="anon-block">wsi K.</span> ukazał się w prywatnej ogólnopolskiej telewizji reportaż na temat składowania śmieci na terenie kopalni i związanym z tym zagrożeniem dla mieszkańców i środowiska trwającym od początku 2017 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Dowód</strong>: zeznania świadków: <span class="anon-block">A. B.</span> k-119 odwrót; <span class="anon-block">I. S.</span> k- 178 odwrót i 179.</p> <p>Straż Miejska w <span class="anon-block">Ś.</span> Śl. wielokrotnie w latach 2017 -2018 r. interweniowała na żądanie sołtysa <span class="anon-block">wsi K.</span> i jej mieszkańców w związku z nieprawidłowościami na terenie wyrobiska byłej kopalni piasku, gdzie składowano wielkogabarytowe opony, śmieci plastikowe i zmieszane, kable. W związku z tym Straż Miejska zwracała się do Urzędu Miejskiego, Starostwa Powiatowego i Marszałka Województwa <span class="anon-block"> (...)</span> o podjecie stosownych działań, a sama wielokrotnie wszczynała postępowania w sprawie wykroczenia, które kończyły się za każdym razem wystawieniem mandatów. Z uwagi na niewspółmiernie niską wysokość mandatu – Komendant Straży Miejskiej odwołał się do Sądu rejonowego w<span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <strong> <!-- -->Dowód: </strong>zeznania świadków: <span class="anon-block">G. D.</span> k.179, <span class="anon-block">I. S.</span> k-178odwrót, 179.</p> <p> <em> <!-- --> Poza sporem w sprawie było, że decyzją Marszałka Województwa <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 20 grudnia 2018 r. cofnięto bez odszkodowania decyzję Marszałka Województwa <span class="anon-block"> (...)</span> nr<span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 3 września 2014 r. w sprawie zezwolenia stronie powodowej na przetwarzanie odpadów w procesach z odzysku: R5 ( <span class="anon-block"> (...)</span> lub odzysk innych materiałów nieorganicznych ) oraz <span class="anon-block">(...)</span> ( magazynowanie odpadów poprzedzające, którekolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R12 ( z wyjątkiem wstępnego magazynowania u wytwórcy odpadów)), polegających na wypełnieniu wyrobiska poeksploatacyjnego, terenu niekorzystnie przekształconego, odpadami innymi niż niebezpieczne oraz na magazynowaniu odpadów poprzedzającym przetwarzanie, prowadzonym na 1/3 <span class="anon-block">działki nr (...)</span> o pow.1,73 ha, obręb <span class="anon-block">K.</span>, gmina <span class="anon-block">Ś.</span> Śl. z określeniem terminu usunięcia zmieszanych odpadów zdeponowanych w wyrobisku do dnia 31 grudnia 2022 r.</em> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd zważył co następuje:</span> </strong> </p> <p>Powództwo jest niezasadne.</p> <p>Zgodnie z naczelną zasadą wynikającą z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.</p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024" title="Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 (art. 31 a)">art. 31a ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe</a> ( Dz. U. z 2018 r. poz.1914 ) stanowi, że na wniosek zainteresowanej osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niebędącej osobą prawną, redaktor naczelny właściwego dziennika lub czasopisma jest obowiązany opublikować bezpłatnie rzeczowe i odnoszące się do faktów sprostowanie nieścisłej lub nieprawdziwej wiadomości zawartej w materiale prasowym. Sprostowanie powinno zostać nadane w placówce pocztowej operatora pocztowego lub złożone w siedzibie odpowiedniej redakcji, na piśmie w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia opublikowania materiału prasowego ( ust. 3). Natomiast w myśl art. 33 1. tejże ustawy redaktor naczelny odmawia opublikowania sprostowania, jeżeli sprostowanie:</p> <p>1) jest nierzeczowe lub nie odnosi się do faktów;</p> <p>2) zostało nadane lub złożone po upływie terminu, o którym mowa w art. 31a ust. 3, lub nie zostało podpisane;</p> <p>3) nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 31a ust. 4–7;</p> <p>4) zawiera treść karalną;</p> <p>5) podważa fakty stwierdzone prawomocnym orzeczeniem dotyczącym osoby dochodzącej publikacji sprostowania.</p> <p>2. Redaktor naczelny może odmówić opublikowania sprostowania, jeżeli sprostowanie:</p> <p>1) odnosi się do wiadomości poprzednio sprostowanej;</p> <p>2) jest wystosowane przez osobę, której nie dotyczą fakty przytoczone w prostowanym materiale, za wyjątkiem sytuacji określonych w art. 31a ust. 2;</p> <p>3) zawiera sformułowania powszechnie uznawane za wulgarne lub obelżywe.</p> <p>Odmawiając opublikowania sprostowania, redaktor naczelny jest obowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania sprostowania, przekazać wnioskodawcy pisemne zawiadomienie o odmowie i jej przyczynach. Jeżeli odmowa nastąpiła z przyczyn określonych w ust. 1 pkt 1, 4 i 5, należy wskazać fragmenty sprostowania, które nie nadają się do publikacji ( ust.3).</p> <p>W świetle powyższych przepisów Sąd uznał, że strona powodowa nie spełnia warunków do żądania zamieszczenia sprostowania w związku z opublikowanym przez stronę pozwaną w dniu 29 marca 2018 r. artykule, albowiem wbrew obowiązkowi wynikającemu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a> - nie dowiodła, aby była osobą zainteresowaną w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024" title="Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 (art. 31 a)">art. 31a ustawy Prawo prasowe</a>. Nie wykazała bowiem, aby posiadała prawo własności lub inny tytuł prawny do nieruchomości opisanej w zaskarżonym artykule prasowym. Z treści zaś zaskarżonego artykułu nie sposób wysnuć, że strona powodowa ponosi odpowiedzialność za stan tej nieruchomości, w szczególności za znajdujące się na niej śmieci. Fakt zaś, że strona powodowa – jak podnosi w treści pozwu – zobowiązała się rekultywować teren byłej kopalni piasku w <span class="anon-block">K.</span> nie przesądza o jej odpowiedzialności za składowanie na tym terenie śmieci. Tym bardziej bowiem powinna dołożyć wszelkich starań aby na terenie, na którym podjęła się takiej działalności nie znajdowały się śmieci zagrażające zdrowiu i życiu ludzi oraz środowisku.</p> <p>Ponadto kolejną przesłanką do żądania zamieszczenia bezpłatnego sprostowania jest podanie nieprawdziwych lub nieścisłych informacji w materiale prasowym. Tymczasem zaskarżony artykuł nie zawiera żadnych treści nieprawdziwych ani nieścisłych.</p> <p>Należy podkreślić, że artykuł został zamieszczony w wyniku interwencji Sołtysa wsi <span class="anon-block">K.</span> i dopiero po niemalże roku przeprowadzonych licznych kontroli różnych organów publicznych na skutek zanieczyszczeń środowiska spowodowanych m.in.samoczynnymi pożarami z powodu składowanych na terenie wyrobiska łatwopalnych materiałów i innych śmieci zmieszanych. Zatem artykuł przedstawia prawdziwy stan wyrobiska i podjęte czynności przez Komendanta Straży Miejskiej w <span class="anon-block">Ś.</span> Śl. oraz Sołtysa wsi <span class="anon-block">K.</span>, a widomości podane w artykule są rzeczowe i rzetelne. W szczególności fakty opisane przez Komendanta Straży Miejskiej - że właściciel terenu posiadał zgodę na rekultywacje i składowanie popiołu z elektrociepłowni oraz, że Inspektorzy pobrali próbki i przeprowadzono odwierty na terenie kopali i na podstawie wstępnej decyzji właściciel terenu został zobowiązany do przywrócenia terenu do wcześniejszego stanu - należy uznać za prawdziwe. Decyzją bowiem Marszałka Województwa <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 20 grudnia 2018 r. cofnięto bez odszkodowania decyzję Marszałka Województwa <span class="anon-block"> (...)</span> nr<span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 3 września 2014 r. w sprawie zezwolenia na przetwarzanie i magazynowanie odpadów we wsi <span class="anon-block">K.</span>, gmina <span class="anon-block">Ś.</span> <span class="anon-block">(...)</span> z określeniem terminu usunięcia zmieszanych odpadów zdeponowanych w wyrobisku do dnia 31 grudnia 2022 r.</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że strona pozwana zasadnie odmówiła bezpłatnego zamieszczenia sprostowania.</p> <p>Sąd uznał także, że żądanie strony powodowej stanowi naruszenie zasady słuszności i sprawiedliwości społecznej i nie może znaleźć ochrony prawnej w świetle przepisu 5 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kc</a>, który stanowi, iż nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Sąd przyjął bowiem, że w dobie ogólnie wzmożonej wrażliwości na ochronę środowiska należy podkreślić za niesłuszne usprawiedliwianie i unikanie odpowiedzialności za jego niszczenie i narażanie zdrowia i życia ludzi w celach uzyskania korzyści majątkowych lub wprowadzanie w błąd opinię publiczną co faktów dotyczących środowiska.</p> <p>Ponadto strona powodowa uchybiła terminowi wynikającemu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024" title="Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 (art. 33;art. 33 ust. 4)">art. 33 ust. 4 Prawa prasowego</a> do wniesienia pozwu w niniejszej sprawie, albowiem pozew został wniesiony w dniu 25 lipca 201 r., gdy odmowa strony pozwanej na publikację sprostowania została doręczona w dniu 13 kwietnia 2018 r. ( k-14).</p> <p>Konstatując Sąd uznał powództwo za niezasadne i oddalił je w całości.</p> <p>Dokonując oceny materiału dowodowego Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadków, gdyż są logiczne i konsekwentne i znajdują potwierdzenie w pozostałych dowodach zebranych w sprawie.</p> <p>O kosztach procesu orzeczono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu wyrażoną w treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 2)">art. 98 § 1 i 2 k.p.c.</a>, zgodnie z którą strona przegrywająca sprawę jest obowiązana zwrócić stornie wygrywającej koszty procesu. Stosując powyższą zasadę orzeczono na podstawie art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawie cywilnych także o nieopłaconych kosztach sądowych, na które składały się koszty dojazdu świadków.</p> </div>