VI Ka 757/19

<p> <strong> <!-- -->Sygnatura akt VI Ka 757/19</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia<strong> <!-- --> 10 grudnia 2019</strong> r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO Dariusz Prażmowski</p> <p>Protokolant Monika Dąbek</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2019 r.</p> <p>przy udziale <span class="anon-block">M. B.</span> przedstawiciela Straży granicznej w <span class="anon-block">R.</span> </p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">A. N.</span> </strong> <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">Ż.</span> </p> <p>syna <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>obwinionego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20040991001" title="Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 (art. 120;art. 120 ust. 1)">art. 120 ust. 1 ustawy z dn. 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy</a> </p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach</p> <p>z dnia 22 maja 2019 r. sygnatura akt IX W 394/18</p> <p>na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 109;art. 109 § 2)">art. 109 § 2 kpw</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 kpw</a> </p> <p>1.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;</p> <p>2.  zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania odwoławczego w kwocie 50 (pięćdziesiąt) złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 100 (sto) złotych.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Rejonowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 22 maja 2019 r. sygn. IX W 394/18 orzekał w sprawie obwinionego <span class="anon-block">A. N.</span>.</p> <p>Apelację od wyroku wniósł obrońca obwinionego, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:</p> <p>- obrazę przepisów postępowania a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 k.p.w.</a> przez dowolną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, w szczególności przez: uznanie wyjaśnień obwinionego za niewiarygodne, uznanie za niewiarygodne zeznań świadków <span class="anon-block">M. N.</span>, <span class="anon-block">I. P.</span> oraz <span class="anon-block">D. M.</span>, uznanie za wiarygodne zeznań świadka <span class="anon-block">K. M.</span>,</p> <p>- błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść rozstrzygnięcia polegający na przyjęciu, iż obwiniony dopuścił się zarzuconego mu wykroczenia, gdy wyjaśnienia obwinionego temu przeczą, a ocena dowodów jest błędna,</p> <p>- obrazę prawa materialnego a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20040991001" title="Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 (art. 120 a;art. 120 a ust. 1)">art. 120 a ust 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy</a>.</p> <p>Obrońca wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie obwinionego, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p> <em> <!-- --> Sąd Okręgowy stwierdził co następuje:</em> </p> <p>Wywiedziona apelacja obrońcy obwinionego i zarzuty apelacji dotyczące wadliwej oceny dowodów i poczynionych w oparciu o tę ocenę błędnych ustaleń co do winy obwinionego nie zasługują na uwzględnienie.</p> <p>Błędne jest twierdzenie skarżącego w zakresie oceny poszczególnych dowodów. Należy pamiętać, że „dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410 k.p.k.</a>” (<em> <!-- -->postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. II KK 17/14</em>). Swobodna ocena dowodów jest jedną z naczelnych zasad prawa procesowego, u podstaw której leży zasada prawdy materialnej, a swobodna ocena dowodów nakazuje, aby Sąd oceniał znaczenie, moc i wiarygodność materiału dowodowego w sprawie na postawie wewnętrznego przekonania z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego.</p> <p>Sąd I instancji wskazał, że wyjaśnienia obwinionego są niewiarygodne wskazując na zasady doświadczenia życiowego i logiki, podkreślając iż obwiniony nie wniósł zastrzeżeń co do protokołu kontroli z dnia 31.10.2017 r., a nie sposób przyjąć iżby miał podpisać go pod presją osób kontrolujących skoro protokół był sporządzony dwa tygodnie po kontroli, zatem obwiniony miał pełną możliwość przemyśleć swoje stanowisko w zakresie kontroli, więc nie sposób znaleźć powodu dla którego nie kwestionował zapisów dotyczących wykonywania pracy przez <span class="anon-block">I. P.</span> z którymi jakoby się nie zgadzał, choć złożył zastrzeżenia w zakresie jego wynagrodzenia. To właśnie wyjaśnienia obwinionego w ogóle nie uwzględniające kwestii złożenia zastrzeżeń do protokołu tylko w zakresie wynagrodzenia są alogiczne i sprzeczne z zasadami doświadczenie życiowego. Trudno przyjąć, iż osoba zapoznająca się z protokołem – mająca znajdować się pod presją – z powodu tej presji nie kwestionuje jednych zapisów tego protokołu ale nie odczuwa presji kwestionując inne zapisy.</p> <p>Właśnie taka ocena treści wyjaśnień obwinionego oraz ich ewidentna sprzeczność z zeznaniami świadka <span class="anon-block">K. M.</span> powodowała że zeznania świadków <span class="anon-block">M. N.</span>, <span class="anon-block">I. P.</span> oraz <span class="anon-block">D. M.</span> zostały uznane za niewiarygodne. Nie była to kwestia powiązań rodzinnych czy pracowniczych. Należy zaś wskazać, iż zeznania świadków <span class="anon-block">M. N.</span> i <span class="anon-block">I. P.</span> musiały być oceniane szczególnie ostrożnie skoro byli oni zainteresowani w przedstawieniu obwinionego jako osoby wiarygodnej, z uwagi czy to na powiązania rodzinne czy to na kwestie utraty możliwości podjęcia pracy u obwinionego. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku byłby słuszny jedynie wtedy, gdyby Sąd I instancji oparł wyrok swój na faktach nie znajdujących potwierdzenia w wynikach przeprowadzonego postępowania dowodowego albo też z prawidłowo ustalonych faktów tych wyprowadziłby wnioski niezgodne z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy lub doświadczenia życiowego.</p> <p>Ponadto w zakresie ustaleń faktycznych i oceny dowodów podkreślić trzeba, że zasada tłumaczenia wątpliwości na korzyść obwinionego nie polega na obowiązku automatycznego wyboru najkorzystniejszej wersji wynikającej z wyjaśnień i zeznań o niejednakowej treści. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku nie może zaś sprowadzać się do samej tylko odmiennej oceny materiału dowodowego (<em> <!-- -->tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 5 czerwca 1992 r., sygn. II AKr 116/92 - KZS 1992/3-9/129</em>).</p> <p>Sąd Okręgowy analizując sposób rozumowania i wnioskowania Sądu I instancji zaprezentowany w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku nie znalazł podstaw do kwestionowania oceny i analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w pełni je podzielił. Sąd I instancji poczynił właściwe ustalenia faktyczne w oparciu o właściwie zgromadzony materiał dowodowy. Ocena dowodów zaprezentowana przez Sąd Rejonowy nie jest w żadnym razie dowolną, lecz przeciwnie jest obiektywna i bezstronna, w trakcie której nie przekroczono granic swobodnej oceny dowodów jak i logicznego rozumowania. Brak podstaw do twierdzenia, iż to wyjaśnienia obwinionego miałyby być wyłączną podstawą ustaleń faktycznych, podczas gdy wersja przedstawiona przez świadka <span class="anon-block">K. M.</span> jest spójna i konsekwentna. Nie sposób uznać, iż <span class="anon-block">I. P.</span> na placu budowy przebywał wyłącznie jako towarzysz obwinionego któremu miał pokazywać plac budowy, gdy ewidentnie zeznania świadka <span class="anon-block">K. M.</span> wskazują, iż był on w ubraniu roboczym.</p> <p>Zasadne jest stanowisko Sądu I instancji w zakresie kwestii zastosowania <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20040991001" title="Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 (art. 120 a;art. 120 a ust. 1)">art. 120 a ust 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy</a>, bowiem istotnie obwiniony nie uzyskał przed powierzeniem cudzoziemcowi pracy dokumentu uprawniającego go do pobytu na terenie Polski, choć taki wymóg wynika przecież z powołanego art. 2 i 3 ustawy z dnia 15 czerwca 2012 r. o skutkach powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom przebywającym wbrew przepisom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z dnia 6 lipca 2012 r.) które stanowią, że podmiot powierzający wykonywanie pracy cudzoziemcowi jest obowiązany żądać od cudzoziemca przedstawienia przed rozpoczęciem pracy ważnego dokumentu uprawniającego do pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jest obowiązany do przechowywania przez cały okres wykonywania pracy przez cudzoziemca kopii dokumentu, a takowej obwiniony przecież nie przedstawiał.</p> <p>Skonkludować stąd należy, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu trafnie wskazał na jakich dowodach oparł swe orzeczenie, wskazując jakie były zasady oceny dowodów, zaś ocena ta, poparta zasadami logiki i doświadczenia życiowego uznana musi być za trafną.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów jest oceną logiczną, zgodną z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego i pozostaje pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> w sytuacji, gdy nie została ona zasadnie niczym podważona.</p> <p>Wina obwinionego w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości Sądu Odwoławczego, podobnie jak i kwalifikacja prawna przypisanego mu czynu.</p> <p>W ocenie Sądu Odwoławczego również wymierzona obwinionemu kara w pełnym zakresie uwzględnia wszelkie okoliczności mające wpływ na wymiar kary, odzwierciedla prawidłowo stopień zawinienia i wykazanego przez obwinionego natężenia złej woli.</p> <p>Kierując się wskazanymi wyżej powodami Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, bowiem nie znalazł podstaw do kwestionowania trafności zaskarżonego wyroku w zakresie ustalonego stanu faktycznego i przeprowadzonej przez Sąd I instancji oceny dowodów, ani co za tym idzie w zakresie orzeczenia o winie obwinionego, i będącego jej konsekwencją orzeczenia o karze.</p> <p>Sąd obciążył kosztami za postępowanie odwoławcze obwinionego, na mocy przepisów wskazanych w sentencji.</p> </div>