II FZ 674/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1670/18 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2018 r., III SA/Wa 1670/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił S. P. (dalej: skarżący) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wraz ze skargą skarżący wniósł wniosek, w którym przytoczył treść art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: P.p.s.a.) i zaznaczył, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego będzie się wiązało z licytacją całego majątku, co spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla skarżącego i jego rodziny. Sąd pierwszej instancji odmówił wstrzymania wykonania decyzji zaznaczając, że wniosek nie zawiera uzasadnienia. Skarżący przytoczył tylko treść przepisu i poprzestał na ogólnych zdaniach, nie dołączając nawet stosownych dokumentów na poparcie swoich twierdzeń. Sąd zaznaczył przy tym, że uszczuplenie majątku, które jest konsekwencją przymusowej egzekucji, nie jest przesłanką do wstrzymania wykonania aktu. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o dopuszczenie nowych dowodów z dokumentów (wydruk z CEiDG, odpis księgi wieczystej, wydruk z ewidencji środków trwałych, wyciągi z rachunku bankowego, deklaracje ZUS DRA wskazująca liczbę zatrudnionych pracowników.) Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia przez WSA na podstawie art. 61 § 4 P.p.s.a. W uzasadnieniu wskazał, że nie posiada innych źródeł utrzymania ani majątku osobistego. Poza majątkiem firmowym (nabyte na potrzeby działalności środki trwałe), skarżący dysponuje tylko udziałem w zabudowanej nieruchomości, który to udział objęty jest wspólnością małżeńską. Środki pieniężne na koncie służą prowadzeniu działalności gospodarczej. Jeżeli ich zabraknie – nie będzie można wypłacić pensji. W efekcie trzeba będzie zwolnić pracowników i zakończyć działalność gospodarczą. Skarżący zaznaczył, że zatrudnia 21 osób. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim należy wyjaśnić, że przedmiotem kontroli instancyjnej zainicjowanej wspomnianym zażaleniem jest postanowienie Sądu pierwszej instancji dotyczące zasadności wniosku przedstawionego przez stronę skarżącą w skardze. W konsekwencji rola Naczelnego Sądu Administracyjnego ogranicza się do zbadania, czy Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił wystąpienie w sprawie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Przy czym obowiązek uprawdopodobnienia, że w sprawie wystąpiła jedna z tych przesłanek ciąży na stronie. Obowiązek ten sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem zawarty w skardze wniosek ogranicza się do przytoczenia art. 61 § 2 i 3 P.p.s.a. oraz ogólnikowego stwierdzenia, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego będzie wiązało się z trudnymi do odwrócenia skutkami dla Skarżącego i jego rodziny. W tym stanie rzeczy, skoro strona skarżąca nie załączyła do wniosku żadnych dokumentów, Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że Skarżący nie wykazał, aby w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Na podstawie samego wniosku Sąd pierwszej instancji nie mógł ocenić, czy wykonanie decyzji mogłoby wiązać się z powstaniem którejś z okoliczności wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Załączone do zażalenia dokumenty nie mogą zmienić tej oceny, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie nie ocenia na nowo argumentacji strony skarżącej, a jedynie bada, czy Sąd pierwszej instancji właściwie rozpoznał wniosek. W konsekwencji zażalenie nie może zastąpić prawidłowo sformułowanego wniosku o udzielenie ochrony, w którym strona wykazałaby wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 tej ustawy.