II OSK 2273/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. C. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 519/10 odrzucającego skargę I.C. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w spawie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 28 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 519/10, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., odrzucił skargę I. C. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż w dniu 23 kwietnia 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) I. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wyżej wskazaną decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] marca 2010 r. Przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącej w dniu 23 marca 2010 r., a odbioru przesyłki dokonał M. C. (brak skarżącej). Natomiast termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 22 kwietnia 2010 r., dlatego też skarga z dnia 23 kwietnia 2010 r. podlegała odrzuceniu jako wniesiona po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Pismem z dnia 13 lipca 2010 r. I. C. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 519/10 zarzucając naruszenie art. 65 § 1 i 2, art. 72 oraz art. 73 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż M.C. zamieszkuje w innym lokalu mieszkalnym wyodrębnionym od mieszkania skarżącej, dlatego też nie można go uznać za domownika uprawnionego do odbioru korespondencji adresowanej do skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed NSA, prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonymi przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Zgodnie z art. 182 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, iż nie można uznać za zasadne stanowiska Sądu, który odrzucił skargę z uwagi na wniesienie jej po upływie trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. W przypadku wniesienia skargi do sadu administracyjnego, sąd ten zobowiązany jest w pierwszej kolejności, do zbadania przesłanek dopuszczalności jej wniesienia, natomiast dopiero w przypadku uznania, że przedmiotowa skarga jest dopuszczalna, sąd ten zobowiązany jest do badania jej braków formalnych. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie. Właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia (art. 127 § 2 k.p.a.). Natomiast z art. 52 § 1 p.p.s.a. wynika, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia – stosownie do § 2 powołanego przepisu – należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skoro więc przedmiotem skargi jest decyzja Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] marca 2010 r., wobec której skarżącej przysługiwało prawo złożenia odwołania, którego to odwołania skarżąca nie złożyła przed wniesieniem skargi, należy stwierdzić, iż skarga jest niedopuszczalna. Wprawdzie Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach błędnie pouczył skarżącą, iż na jego decyzję przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zamiast odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jednakże skarżąca może wystąpić z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania powołując się na przesłankę błędnego pouczenia zawartego w decyzji organu pierwszej instancji, zgodnie z art. 112 k.p.a. Dlatego też, niezasadnym było więc odrzucenie przedmiotowej skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jednakże okoliczność ta nie miała wpływu na trafność orzeczenia zapadłego w sprawie. Tym samym uznać trzeba, iż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o odrzuceniu skargi w przedmiotowej sprawie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada w istocie prawu, bowiem skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalna z innych przyczyn. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.