III SA/Gd 655/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody z dnia 18 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 4 marca 2017 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.; dalej w skrócie jako "k.p.a.") w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 772 ze zm.) Wójt Gminy [...] orzekł o wymeldowaniu J. P. (zwanej dalej "skarżącą") z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w budynku nr [...] przy ul. R. w [...]. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że z wnioskiem o wymeldowanie J. P. wystąpił K. P. (były mąż) wskazując, że J. P. wraz z małoletnim synem D. P. opuściła w roku 2012 miejsce zameldowania i zamieszkała w [...] przy ul. R. [...], u swojej matki. Organ wskazał, że wyrokiem z dnia 15 stycznia 2014 r. Sąd Okręgowy w [...] orzekł o rozwiązaniu małżeństwa J. P. i K. P. J. P. opuściła wraz z synem miejsce stałego zameldowania, nie posiada kluczy do tego lokalu i zamieszkała w miejscowości [...] przy ul. R. [...]. W spornym lokalu, którego dotyczy niniejsze postępowanie pozostawiła rzeczy osobiste oraz wyposażenie mieszkania, które wchodzą w skład majątku wspólnego, a dotychczas nie zostały podzielone między małżonkami. Natomiast faktyczne centrum życiowe J. P. (oraz syna) od dłuższego czasu znajduje się w mieszkaniu należącym do jej matki. Powyższe okoliczności organ ustalił na podstawie zeznań wnioskodawcy oraz przeprowadzonej kontroli meldunkowej przez Posterunek Policji w [...]. Mając zaś na uwadze stan faktyczny ustalony w trakcie postępowania oraz obowiązujące regulacje normatywne organ uznał, że w realiach rozpatrywanej sprawy zostały spełnione przesłanki z art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Zamieszkanie strony pod nowym adresem ma bowiem charakter stały a nie przejściowy. Nie ma przy tym wątpliwości, że w lokalu nr [...] przy ul. R. w [...] J. P. nie zamieszkuje. J. P. wniosła odwołanie od wyżej wskazanego rozstrzygnięcia podnosząc, iż w toku postępowania przed organem pierwszej instancji naruszono zasadę wynikającą z art. 7 k.p.a. poprzez niewłaściwe zebranie dowodów i niewłaściwą ich ocenę. Decyzją z dnia 18 maja 2017 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 35 ustawy o ewidencji ludności Wojewoda [...] utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy podniósł, iż zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że centrum życiowym J. P. od kilku lat nie jest sporny lokal, gdyż jej centrum życiowe znajduje się w mieszkaniu u matki, z którą zamieszkała z powodu konfliktów rodzinnych z byłym mężem. W ocenie organu odwoławczego opuszczenie spornego lokalu wraz z synem ma charakter trwały. Dalej organ podniósł, że skarżąca w swoich wyjaśnieniach składanych do protokołu w dniu 9 stycznia 2017 r. wskazała, że w spornym lokalu nie przebywają wraz z synem od czerwca 2016 r., ponieważ wtedy wymieniono zamki w drzwiach i nie przekazano jej kluczy. Wyjaśniła, że lokalu nie opuściła wraz z synem w sposób dobrowolny i trwały. Powodem, dla którego skarżąca wraz z synem opuściła miejsce pobytu stałego był konflikt z byłym mężem związany z postępowaniem rozwodowym. W spornym lokalu pozostały rzeczy osobiste jej i małoletniego syna oraz majątek wspólny byłych małżonków. Dodała, że nie posiada prawa do innego lokalu, z pomocy mieszkaniowej swojej matki korzysta okazjonalnie, nie dokona dobrowolnego wymeldowania, ponieważ nie ma gdzie się zameldować. Wyraziła chęć ponownego zamieszkania w spornym lokalu jeżeli byłoby to możliwe. Zdaniem organu odwoławczego powyższe wyjaśnienia stoją w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Wnioskodawca twierdził bowiem, że wymieniona sporny lokal opuściła dobrowolnie w 2012 r. i wraz z synem wyprowadziła się do mieszkania matki. W grudniu 2015 r. zostały wymienione zamki w drzwiach i od tego czasu skarżąca nie posiada kluczy do lokalu. W 2016 r. wnioskodawca wystosował pismo do byłej żony celem zabrania przez nią pozostawionych w spornym lokalu rzeczy. Zaznaczył, że skarżąca nie posiada tytułu prawnego do lokalu, którego współwłaścicielami jest wnioskodawca wraz z bratem –G. P. Zamieszkiwanie skarżącej wraz z małoletnim synem w lokalu matki potwierdziła również informacja przekazana przez Posterunek Policji w [...]. Organ odwoławczy powołał się ponadto na znajdujący się w aktach sprawy wyrok częściowy Sądu Rejonowego w [...] z dnia 21 grudnia 2015 r. wydany w sprawie o sygn. akt I C [...] w zakresie żądania eksmisji skarżącej wraz z synem z powództwa współwłaścicieli spornego lokalu to jest G. i K. P. Dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, że treść powyższego dokumentu stoi w sprzeczności z wyjaśnieniami skarżącej składanymi do protokołu w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ meldunkowy. Jak wynika z treści uzasadnienia do wydanego wyroku w toku sprawy skarżąca sama wskazała, że od dłuższego czasu nie korzysta (w sposób trwały i ciągły - poza okazjonalnymi wizytami) ze spornego lokalu, gdyż wyprowadziła się wraz z synem do mieszkania swojej matki. Wskazała też, że w domu byłego męża i jego brata przetrzymuje część rzeczy, gdyż nie ma możliwości ich przeniesienia do lokalu, w którym mieszka w chwili obecnej ze względu na mały metraż. Fakt niezamieszkiwania skarżącej i jej małoletniego syna w spornym lokalu potwierdził również przesłuchany przed Sądem świadek – R. W. Na podstawie tak ustalonych okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że skarżąca oraz jej małoletni syn nie zajmują omawianej nieruchomości. W związku z tym sąd oddalił powództwo G. i K. P. w zakresie żądania eksmisji skarżącej i jej małoletniego syna. W ocenie organu odwoławczego przytoczone dowody bezspornie świadczą, iż opuszczenie omawianego lokalu przez skarżącą ma charakter trwały, nastąpiło kilka lat wcześniej niż wskazuje ona w swoich wyjaśnieniach, a deklaracja powrotu do lokalu i zamieszkania w nim złożona została jedynie na potrzeby niniejszego postępowania. Dalej organ wyjaśnił, że pojęcie pobytu stałego związane jest z faktycznym przebywaniem pod danym adresem z zamiarem stałego pobytu, co oznacza, że w tym lokalu dana osoba posiada tzw. centrum życiowe. Sam zamiar powrotu skarżącej wraz z synem do lokalu nie uzasadnia wydania decyzji o odmowie wymeldowania, gdyż orzeczenie takie wydaje się w oparciu o materiał dowodowy istniejący w chwili orzekania, na podstawie obiektywnych, możliwych do ustalenia okoliczności. Zamiar ten stanowi z kolei zdarzenie przyszłe i niepewne również z uwagi na orzeczenie rozwodu małżonków oraz istniejący między nimi konflikt. J. P. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej unieważnienia, ewentualnie uchylenia i umorzenia postępowania. Zaskarżonej decyzji organu odwoławczego skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez nieprzestrzeganie zasady prawdy obiektywnej i orzekanie w sprawie, która wcześniej została zakończona decyzją ostateczną; - art. 8 k.p.a. poprzez nieprzestrzeganie zasady konieczności prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników; - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierzetelne i niepełne prowadzenie postępowania dowodowego, w tym w szczególności nieprzeprowadzenie wywiadu środowiskowego w rzekomym aktualnym miejscu pobytu skarżącej; - art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Ponadto skarżąca zarzuciła organowi dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i bezpodstawne przyjęcie że skarżąca dobrowolnie i trwale opuściła miejsce pobytu stałego. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w dalszym ciągu posiada swoje centrum życiowe w spornym lokalu, a nie jak błędnie i bezzasadnie przyjęły organy, w mieszkaniu swojej matki. Opuszczenie przedmiotowego lokalu nie było przy tym dobrowolne i nie wynikało z jej woli. Podyktowane było przede wszystkim konfliktem z byłym mężem, który wraz z G. P. utrudniał jej oraz jej synowi zamieszkiwanie pod wskazanym adresem. Organy nie wzięły pod uwagę, że zachowania utrudniające normalne użytkowanie pomieszczeń przy ul. R. [...] (zakręcanie wody, odłączanie prądu, zmiana zamków, nieprawdziwe oskarżanie skarżącej w obecności małoletniego, uporczywe nieprzekazywanie korespondencji, utrzymywanie na posesji dużego i groźnego psa, który był agresywny wobec skarżącej i jej syna) były przedmiotem zawiadomień do organów ścigania. Skarżąca wskazała ponadto, że gdyby organ przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób należyty, rzetelny i staranny z pewnością ustaliłby, że w mieszkaniu matki skarżącej nie ma fizycznej możliwości zamieszkania przez trzy osoby (skarżącą, jej syna oraz matkę). W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Uzupełniająco organ wskazał, że niezasadny jest zarzut orzekania w sprawie, która wcześniej została zakończona decyzją ostateczną. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe postępowanie było prowadzone w kolejnej sprawie meldunkowej zainicjowanej wnioskiem osoby uprawnionej. W związku z tym organ zobligowany był orzekać na podstawie aktualnego stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Co istotne, sąd administracyjny nie ocenia zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej pod kątem jego słuszności bądź też celowości. Sąd administracyjny nie rozpatruje również sprawy, kierując się zasadami współżycia społecznego. Z kolei postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."). W świetle art. 134 § 1 wskazanej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze stan faktyczny przedmiotowej sprawy, jak i obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji stan normatywny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego. Materialnoprawną podstawę rozpoznania skargi stanowi więc ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (tekst jednolity Dz.U. z 2016, poz. 722 ze zm., dalej przywoływana jako - "ustawa o ewidencji ludności"), w szczególności przepis art. 35 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym, stosownie do art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności, jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Należy przez to rozumieć fizyczne zamieszkiwanie w danym lokalu oraz wolę stałego w nim przebywania. Te dwa elementy, określane w piśmiennictwie mianem "corpus" i "animus", muszą występować łącznie. Innymi słowy, miejsce pobytu stałego danej osoby charakteryzuje się tym, że koncentrują się w nim jej życiowe sprawy, tzn. osoba mieszka w tym miejscu, przygotowuje i spożywa posiłki, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego używania, przyjmuje gości, odbiera korespondencję, wypoczywa, itp. Tak rozumiany pobyt stały stanowi podstawę obowiązku meldunkowego, o którym mowa w art. 24 ust. 1 i 2 ustawy o ewidencji ludności. Z kolei, opuszczenie przez osobę zameldowaną miejsca stałego pobytu, stosownie do przywołanego przepisu art. 35 tej ustawy, stanowi materialną przesłankę wydania przez organ decyzji o wymeldowaniu. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego oraz z treści skargi, w rozpoznawanej sprawie okoliczność opuszczenia przez skarżącą miejsca pobytu stałego nie była sporna. Sporny był natomiast charakter opuszczenia miejsca pobytu stałego. Skarżąca podnosiła bowiem, że opuszczenie miejsca pobytu stałego nie było dobrowolne. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że co do zasady wymeldowanie uzasadnione jest opuszczeniem dotychczasowego miejsca pobytu, gdy jest ono dobrowolne i trwałe. Podkreśla się jednocześnie, że fakt wymuszenia opuszczenia mieszkania nie czyni bezpodstawnym na przyszłość orzeczenia wymeldowania w trybie administracyjnym (zob. w tej materii m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1220/12; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Warto zaznaczyć w tym miejscu, że orzeczenie to wydane zostało w stanie faktycznym podlegającym poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, niemniej wyrażone w jego uzasadnieniu poglądy zachowują aktualność również na gruncie omawianej ustawy, z uwagi na tożsamość przesłanki wymeldowania, jaką jest opuszczenie miejsca pobytu stałego, będące elementem hipotezy normy prawnej zawartej zarówno w art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jak i w obecnym przepisie art. 35 ustawy o ewidencji ludności. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przesłanka opuszczenia miejsca dotychczasowego pobytu stałego jest spełniona także wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter wymuszony, ale następnie nie dojdzie do podjęcia przez zainteresowaną stronę kroków prawnych i faktycznych, skutkujących powrotem do mieszkania. Co istotne, powiązanie przesłanki opuszczenia miejsca stałego zamieszkania z kwestią dobrowolności ma takie znaczenie, że nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany może podjąć próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, a polegającego na braku możliwości zamieszkiwania. Wyczerpanie bezskuteczne tych środków lub rezygnację z ich zastosowania uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, a zatem otwierającą drogę do wymeldowania. Przenosząc powyższe tezy na grunt omawianej sprawy nie można tracić z pola widzenia pierwszoplanowej przesłanki wymeldowania, jaką jest trwałe opuszczenie miejsca zameldowania. Ujawnione w toku postępowania administracyjnego fakty, nie kwestionowane w istocie przez skarżącą lecz znajdujące potwierdzenie w jej własnych twierdzeniach, wskazują, że skarżąca wraz z małoletnim synem, wyprowadziła się z lokalu mieszkalnego w budynku nr [...] przy ul. R. w [...], według jej twierdzeń w czerwcu 2016 r., według twierdzeń wnioskodawcy w marcu 2012 r. Skarżąca nie przebywa w wyżej wskazanym lokalu na stałe, gdyż jak sama podała zamieszkała w lokalu przy ul. R. [...] w [...] u matki z powodu konfliktu z byłym mężem. Sąd w tym miejscu wskazuje, że organy meldunkowe przyjęły, że faktycznie opuszczenie lokalu przez skarżącą miało miejsce wcześniej niż twierdzi sama skarżąca co wynika chociażby z treści uzasadnienia wyroku częściowego Sądu Rejonowego w [...] z dnia 21 grudnia 2015 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I C [...] w przedmiocie eksmisji z powództwa współwłaścicieli spornego lokalu to jest G. i K. P. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że "Pozwana (reprez. tu także małol. D. P.) w sposób wyraźny i jednoznaczny przyznała, że nie przysługuje jej obecnie żaden tytuł prawny do zajmowania spornej nieruchomości oraz potwierdziła stan właścicielski tejże, a dodatkowo wskazała, że od dłuższego czasu nie korzysta (w sposób trwały i ciągły - poza okazjonalnymi wizytami) ze spornego budynku, gdyż wyprowadziła się wraz z synem do mieszkania swojej matki /tu vide także: pełne, spójne i przez to wiarygodne w tym zakresie przesłuchanie Stron na k. 57/." Z powyższego wynika że skarżąca już w momencie rozpoznania sprawy o eksmisję nie zajmowała spornego lokalu. W związku z tym Sąd przyznaje rację organom meldunkowym, że twierdzenia skarżącej co do faktycznego opuszczenia spornego lokalu dopiero w czerwcu 2016 r. stoją w sprzeczności z ustaleniami Sądu Rejonowego w [...]. Ponadto, jak wynika z materiału dowodowego skarżąca nie miała dostępu do lokalu od co najmniej grudnia 2015 r., gdyż w tym czasie wnioskodawca wymienił zamki w drzwiach i od tego czasu skarżąca nie posiada kluczy do lokalu. Zatem stan "opuszczenia" utrzymywał się ponad dwa lata. Od ponad dwóch lat skarżąca nie przebywała na stałe w miejscu swego poprzedniego pobytu i zameldowania a miejscem zamieszkania skarżącej w dacie orzekania przez organy był inny lokal. Zamieszkiwanie skarżącej w innym lokalu niż sporny potwierdziła ponadto informacja przekazana przez Posterunek Policji w [...] (zob. informacja z dnia 6 lutego 2017 r. - w aktach administracyjnych sprawy.) Uprawniało to organ meldunkowy do oceny, że lokal, którego dotyczy zaskarżona decyzja nie jest już miejscem koncentracji jej spraw życiowych, oraz że taki stan ma charakter trwały. W świetle ustalonych faktów, ocenie tej nie można odmówić słuszności. Prawidłowo zatem organy przyjęły, że opuszczenie przez skarżącą miejsca stałego pobytu miało charakter trwały i dobrowolny. Oceny tej nie zmienia podnoszona przez skarżącą okoliczność, że powodem takiego stanu rzeczy był konflikt z byłym mężem oraz jego działania uniemożliwiające zamieszkiwanie w lokalu. W kontekście przytoczonych wyżej okoliczności odnoszących się do aspektu dobrowolności opuszczenia lokalu uznać należy, że brak podjęcia próby przywrócenia zamieszkiwania, względnie likwidacji stanu niezgodnego z wolą skarżącej nie mógł być przez organ zakwalifikowany jako okoliczność prowadząca do uznania, że opuszczenie mieszkania nie miało cech dobrowolności. Dla jego wykazania konieczne jest bowiem podjęcie kroków prawnych i faktycznych skutkujących powrotem do miejsca zamieszkania, których skarżąca nie poczyniła. Takimi środkami są roszczenia cywilnoprawne. Nieskorzystanie z nich we właściwym czasie, jak również sytuacja, gdy nie odniosły one zamierzonego skutku powoduje, że zachodzą podstawy do wymeldowania, skoro jego przesłanką jest fakt niezamieszkiwania w lokalu. Odnosząc się do oświadczenia skarżącej, że ma ona zamiar powrócić i ponownie zamieszkać w spornym lokalu, należy wskazać, że zamiar stałego pobytu pod oznaczonym adresem nie stanowi jeszcze o zamieszkaniu osoby ale musi być połączony z przebywaniem, które polega na skoncentrowaniu w nim swoich osobistych i majątkowych interesów, gdyż jak już wyżej wspominano o stałym pobycie przesądzają dwie łącznie występujące przesłanki – to jest faktyczne przebywanie pod określonym adresem (corpus) i wola pozostania tam na stałe (animus). Należy nadto pamiętać, że zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie z miejsca stałego pobytu, ma wyłącznie charakter ewidencyjny i stanowi jedynie poświadczenie stanu faktycznego. Nie kreuje zatem po stronie osoby zainteresowanej jakichkolwiek roszczeń cywilnoprawnych, ani też nie podważa jej uprawnień podmiotowych. Skoro zatem skarżąca nie podjęła przed sądem powszechnym skutecznych czynności umożliwiających powrót do opuszczonego przez nią mieszkania i odzyskania faktycznego władztwa nad nim, należy zgodzić się z organami obu instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji o wymeldowaniu skarżącej z przedmiotowego lokalu. Należy przy tym wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącej organy nie były zobligowane do oceny fizycznej możliwości zamieszkania przez skarżącą i jej syna w lokalu matki skarżącej. W postępowaniu w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego z określonego lokalu okoliczność ta nie ma bowiem jakiegokolwiek znaczenia. Podsumowując należy stwierdzić, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego. Organy administracji w sposób prawidłowy dokonały nadto wykładni przepisu prawa materialnego (to jest art. 35 ustawy o ewidencji ludności) mającego zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Nie można też przyjąć, że ocena stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez organy naruszyła art. 7, art. 77, czy art. 80 k.p.a. Nie naruszono również zasad ogólnych postępowania wynikających z art. 8 i art. 11 k.p.a. Z treści powołanych przepisów wynika przede wszystkim to, że organ administracji publicznej podejmuje niezbędne czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sposób wyczerpujący zbiera i rozpatruje cały materiał dowodowy oraz ocenia na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Przepisy te statuują m.in. zasadę swobodnej oceny dowodów, a zatem nie wyznaczają one organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powyższe reguły zostały w rozpoznawanej sprawie zachowane. W związku z powyższym Sąd uznał, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Nie znajdując zaś podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (zob. art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 wyżej wskazanej ustawy, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.