II FSK 1435/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia WSA (del.) Bogusław Wolas (sprawozdawca), Protokolant Agata Milewska, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 sierpnia 2016 r. sygn. akt I SA/Sz 373/16 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 29 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za styczeń i luty 2014 r. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 sierpnia 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 373/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 29 lutego 2016 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za styczeń i luty 2014 r. Sąd I instancji w uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że przedmiotem rozpoznania jest kwestia prawidłowości dokonanej przez Organy podatkowe kwalifikacji dla celów wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r., przy ustalaniu podstawy opodatkowania danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków należących do Skarżącej, jako współwłaścicielki, dwóch nieruchomości położonych w S.: nieruchomości położonej przy ul. B. [...] składającej się z nieruchomości gruntowej - działki o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...] Miasta S. o powierzchni 5.656 m2 obejmującej użytki gruntowe [...] ha i [...] ha (księga wieczysta nr [....] w Sądzie Rejonowym w S.), zabudowanej budynkiem dwukondygnacyjnym, częściowo podpiwniczonym o charakterze przemysłowym o powierzchni użytkowej 666,70 m2, powierzchnia piwnic 34,90 m2 oraz nieruchomości położonej przy ul. S. [...] obejmującej działkę nr [...] o powierzchni [...] m2 o symbolu [...] położonej w obrębie [...] miasta S. (księga wieczysta nr [...] w Sądzie Rejonowym w S.) zabudowanej budynkiem niemieszkalnym (gastronomicznym) – spichlerzem, składającym się z 2,5 kondygnacji nadziemnej o powierzchni zabudowy [...] m2, wpisanym do rejestru zabytków oraz kwestia zwolnienia tej nieruchomości od opodatkowania na postawie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014, poz. 849 ze zm., dalej "u.p.o.l."), jako budynku indywidualnie wpisanego do rejestru zabytków. W odniesieniu do nieruchomości położonej przy ul. B., według Organów podatkowych, część działki nr [...] o powierzchni [...] ha posiadała oznaczenie [...] co oznacza, że stanowiła użytek rolny podlegający opodatkowaniu podatkiem rolnym, na podstawie art. 1 u.p.r. natomiast pozostała część tej działki o powierzchni [...] m2 posiada oznaczenie [...] – tereny przemysłowe. Z kolei cała działka nr [...] położona przy ul. S. [...] o pow. [...] m2 posiada oznaczenie [...] czyli tereny zabudowane. Zatem łączna powierzchnia tak oznaczonych gruntów wynosiła [...] m2 i podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako grunty pozostałe na podstawie art. 2 ust. 1 i 2 i art. 5 ust. 1 pkt c u.p.o.l. (co nie było kwestionowane). Sąd I instancji zaznaczył, że spór w sprawie sprowadzał się do opodatkowania powierzchni budynku położonego przy ul. B., zakwalifikowanego przez organy podatkowe jak budynki pozostałe i opodatkowanego stawką 7,06 zł. Według Skarżącej Organ bezzasadnie zakwalifikował całą powierzchnię użytkową budynku przy ul. B. jako budynki pozostałe w sytuacji, kiedy pierwsze piętro budynku wykorzystywane było od wielu lat (w tym w 2014 r.) jako mieszkanie, co oznaczało, iż powierzchnia ta powinna zostać opodatkowana stawką jak za budynek mieszkalny. Skarżąca nie kwestionowała natomiast opodatkowania budynku spichlerza położonego przy ul. S., wpisanego indywidualnie do rejestru zabytków, który nie korzystał, w ocenie Organów, ze zwolnienia uregulowanego w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Następnie Sąd zacytował szereg przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm. – dalej zwanej: "u.p.r.") oraz u.p.o.l. stanowiących materiaInoprawną podstawę decyzji ustalającej wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego. Zaznaczył także, że w sprawie stawki podatku określone zostały w uchwale Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim Nr XXXI z dnia 27 sierpnia 2013 r. Podał następnie, że zgodnie z przytoczonymi regulacjami prawnymi, niezależnie od tego z jakim rodzajem gruntu mamy do czynienia, jeżeli jest on współwłasnością lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów wówczas obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach. Odnosząc się do wymiaru podatku dotyczącego nieruchomości przy ul. B. Sąd stanął na stanowisku, że organy podatkowe obu instancji prawidłowo ustaliły ten wymiar. Wskazał, że przy ustalaniu powierzchni budynku znajdującego się na działce nr [...] Organy korzystały z ewidencji gruntów i budynków, operatu szacunkowego biegłego sądowego z dnia 3 sierpnia 2012 r. oraz dokumentacji technicznej z października 1992 r. Organ odwoławczy zbadał także kwestię zastosowanej stawki podatkowej dla budynku w części piętra, która według Skarżącej powinna być opodatkowana według stawki dla budynków mieszkalnych, ustalając, iż w odniesieniu do ww. budynku w ewidencji gruntów i budynków wpisano kategorię budynków jako budynki przemysłowe, co przesądzało o zastosowaniu stawki dla budynków pozostałych. W związku z tym Sąd uznał, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma zatem odpowiedź na pytanie, w jakim zakresie organ podatkowy, w ramach postępowania dotyczącego wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego, związany jest informacjami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Podał, że podstawowym dokumentem urzędowym, na podstawie którego organ określa powierzchnię i rodzaj przedmiotu opodatkowania jest ewidencja gruntów i budynków prowadzona przez starostę powiatowego. Z przepisu art. 21 ust. 1 u.p.g.k. wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Ewidencja ta obejmuje informacje dotyczące gruntów, tj. ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; budynków, tj. ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.g.k.). Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Sąd I instancji podał, że powszechnie przyjmowany jest pogląd, w świetle którego, stosownie do przywołanej regulacji, organ podatkowy nie może samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków. Przyjmuje się bowiem, że użyte w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. wyrażenie "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku mają dla organu podatkowego charakter wiążący. Oznacza to, że co do zasady o sposobie kwalifikacji gruntu (budynku), dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości decyduje nie tyle sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, ile jej funkcje (przeznaczenie) wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Sąd zwrócił jednak uwagę, mając na uwadze stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13, że wskazana reguła bezwzględnego związania danymi ewidencyjnymi, w pewnych - wyjątkowych - przypadkach może zostać w ramach postępowania podatkowego podważona, nawet bez potrzeby uprzedniej zmiany samej ewidencji. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów, lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (np. możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy obowiązany będzie do pominięcia informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, sprzecznych z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku. W sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Sąd wskazał, że dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. Zauważył, że przepis art. 1a ust. 3 u.p.o.l. także odsyła do ewidencji gruntów i budynków. Za słuszne Sąd uznał więc stwierdzenie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, że dokument w postaci wypisu z kartoteki budynków jest dla organów podatkowych wiążący co do sposobu ich klasyfikacji. W ocenie Sądu I instancji, prawidłowo Organy podatkowe dokonały wymiaru podatku dla spornego budynku przy zastosowaniu stawki za budynki pozostałe a nie mieszkalne skoro w odniesieniu do budynku w wypisie z kartoteki budynków wpisana jest kategoria budynku – budynki przemysłowe. Oznacza to, iż w świetle ww. wskazanych przepisów budynek ten jest budynkiem przemysłowym a nie budynkiem mieszkalnym, zaś kwestia jego faktycznego wykorzystywania nie wpływa na wymiar podatku od nieruchomości. W kwestii zarzutu skargi dotyczącego uznania przez Organ, iż wysokość kondygnacji w budynku przy ul. B. nie była niższa niż 2,20 m wysokości Sąd podał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania, w przypadku budynków lub ich części jest ich powierzchnia użytkowa wyrażona w metrach kwadratowych, oraz wysokość stawek podatku, które ustala rada gminy. Organ odwoławczy po analizie dokumentacji technicznej, w tym rysunku - przekrój podłużny, a także zdjęć załączonych do protokołu oględzin stwierdził, że wysokość piętra wynosi 3 m 10 cm, dach jest typu mansardowego, a skosy w wykuszach zaczynają się od górnej wysokości okien. Biorąc powyższe pod uwagę, a także fakt, że przy obliczaniu powierzchni użytkowej w prawie budowlanym także uwzględnia się wysokość kondygnacji, za prawidłowe uznane zostało stanowisko SKO, że skosy nie wpływają na sposób liczenia powierzchni do opodatkowania, to jest przyjęcia do opodatkowania połowy powierzchni kondygnacji w części o wysokości od 1,4 m do 2,2 m. W opinii Sądu I instancji słusznie Organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że fakt rozbieżności powierzchni zabudowy wykazanej w danych z ewidencji gruntów i budynków (karta budynku) w stosunku do danych z dokumentacji technicznej, nie może być brany pod uwagę przy wymiarze podatku. Organ winien oprzeć się na danych w tym zakresie z dokumentacji architektoniczno-budowlanej, gdy w ewidencji gruntów i budynków brak jest wskazania powierzchni użytkowej zwłaszcza w sytuacji, gdy dane te powinny służyć za podstawę wpisów w księgach wieczystych. Sąd I instancji podzielił także opinię Organu odwoławczego, że Organ I instancji nie miał innej możliwości ustalenia tej powierzchni, nie mógł bowiem dokonać oględzin budynku ze względu na niestawienie się na oględziny osób dysponujących budynkiem zaś dokumenty dotyczące opodatkowanego budynku zostały złożone przez jedną ze stron, co oznacza, że strona w ten sposób podała organowi podatkowemu dane niezbędne do wymiaru podatku. Wobec powyższego, zarzuty Skarżącej kwestionujące działania innej strony postępowania i podanych przez nią danych w ramach realizacji takiego obowiązku, w kontekście tego, że Skarżąca nie posiadała innych dokumentów określających powierzchnię użytkową budynku przy ul. B. nie zostały uwzględnienie. Zdaniem Sądu, w takiej sytuacji jedyną możliwość ustalenia powierzchni użytkowej omawianego budynku dawała dokumentacja techniczna. Za prawidłową Sąd I instancji uznał również dokonaną przez Organ ocenę, że budynek spichlerza położonego przy ul. S. w S., nie podlega zwolnieniu przewidzianemu w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Sąd stwierdził, że w sprawie Organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne czynności dla prawidłowego i obiektywnego ustalenia podstawy opodatkowania w odniesieniu do gruntów, budynków i budowli znajdujących się we współposiadaniu skarżącej, zaś podjęta ocena materiału dowodowego niewątpliwie mieściła się w granicach wyznaczonych przez art. 191 O.p. Organy wyjaśniły dostatecznie wszystkie kwestie, które były potrzebne do ustalenia istotnej faktografii i wobec tego brak jest podstaw do formułowania w skardze skutecznych zarzutów naruszenia art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 199 O.p. Sąd I instancji uznał, że organy podatkowe zasadnie pominęły wnioski stron nieprzydatne dla rozstrzygnięcia i rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną koherentność. Dokonana kontrola nie ujawniła, by w jakikolwiek sposób ograniczano Skarżącej możliwość składania oświadczeń, przeglądania akt, ustosunkowania się do gromadzonych przez organ dowodów, czy brania udziału w czynnościach. Lektura uzasadnień decyzji prowadzi do wniosku, iż Organy ustosunkowały się do zarzutów artykułowanych przez podatników i przedstawiły stanowisko w kwestii zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości, czym uczyniły zadość wymogom art. 210 § 4 O.p. Organy zadośćuczyniły także obowiązkowi wynikającemu z art. 200 § 1 O.p. i przed wydaniem decyzji wyznaczyły stronom siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Końcowo Sąd odniósł się do pisma Skarżącej dotyczącego nieobowiązywania uchwały określającej stawki podatku za 2014 r. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną Podatniczki, która wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Autor skargi kasacyjnej zarzucił wyrokowi: 1) naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287, ze zm. – dalej zwanej "u.p.g.k."), poprzez jego niewłaściwą wykładnię oraz zastosowanie w sprawie poprzez uznanie, że treść zapisów figurujących w ewidencji gruntów i budynków odnośnie przeznaczenia gospodarczego budynków (części budynków) jest dla organów podatkowych wiążąca w takim stopniu, że bez zmiany tych wpisów zasadniczo nie jest możliwe opodatkowanie budynków (części budynków) zgodnie z ich rzeczywistym przeznaczeniem; b) § 1 pkt 1 lit. a uchwały Nr XXXI/363/2013 Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim z dnia 27 sierpnia 2013 r., poprzez niezastosowanie stawki w nim określonej dla opodatkowania mieszkalnej części budynku; c) art. 4 ust. 2 u.p.o.l., poprzez niezastosowanie obniżonej do 50% stawki podatku dla części powierzchni budynku mierzącej w świetle mniej niż 2,20 m wysokości; 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 133 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - zwanej dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 188, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 122 i art. 198 § 1 O.p., poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo nieprzeprowadzenia przez organ podatkowy zawnioskowanych przez podatnika dowodów, których przedmiotem były okoliczności mające dla sprawy znaczenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest o tyle istotne, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego przepisu. Określona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) - w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Ze względu na sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej NSA podkreśla, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym, co oznacza, że poprawność formalna tej skargi jest warunkiem koniecznym skutecznego odniesienia się do skarżonego wyroku. Art. 176 § 1 i § 2 p.p.s.a. określa wymogi formalne, które musi spełniać każda skarga kasacyjna. Pośród wymogów wskazanych w tym przepisie są takie, które judykatura traktuje mniej formalistycznie (zob. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1), ale są i te, których spełnienie jest warunkiem koniecznym. Do takich wymogów należy określenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, co wprost wynika z treści art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Podstawy kasacyjne wskazuje art. 174 p.p.s.a., zatem strona wnosząca skargę kasacyjną ma wskazać, w ramach której podstawy kasacyjnej z art. 174 p.p.s.a. stawia zarzuty naruszenia prawa. Jednoznaczne określenie podstawy kasacyjnej ma podstawowe znaczenie, gdyż Sąd II instancji jest związany stanowiskiem strony i nie może we własnym zakresie dokonywać w tej materii żadnych ustaleń. Poza tym, na co jednoznacznie wskazuje judykatura, postawienie zarzutów naruszenia prawa musi być dokonane w ramach właściwej podstawy kasacyjnej, czyli naruszenia prawa procesowego w podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a prawa materialnego w ramach art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Postawienie zarzutów w niewłaściwej podstawie czyni skargę kasacyjną nieskuteczną, bo sąd kasacyjny nie może rozpoznawać skargi kasacyjnej, która wadliwie kwalifikuje naruszenia prawa, a sam nie może w tym zakresie dokonywać zmian. Jedynym odstępstwem od tak rozumianego wymogu jest sytuacja, gdy w rubrum skargi nie powołano podstawy kasacyjnej, ale wprost została ona określona w jej uzasadnieniu. W ocenie NSA, skarga kasacyjna w pkt 1 lit.b) jest niezasadna przede wszystkim ze względów formalnych. Wady formalnej tej skargi nie pozwalają poddać skarżonego wyroku kontroli. Zaskarżony wyrok nie mógł naruszyć wskazanych przepisów uchwały Rady Miejskiej w Stargardzie Szczecińskim, gdyż te przepisy nie były stosowane przez WSA. Skoro tak, to faktem jest, że nie można naruszyć przepisów, których bezpośrednio nie stosowano. Sąd I instancji kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie wskazanym ustawami, zatem przepisy materialne i procesowe stosowane przez te organy może naruszyć pośrednio, tylko poprzez dokonanie wadliwej kontroli działań organów. Podkreślić należy, że Sąd administracyjny rozpoznając sprawę nie stosuje przepisów prawa materialnego, może tylko kontrolować ich zastosowanie lub wykładnię przez właściwe organy. Kontroluje zatem legalność zaskarżonej decyzji (zgodność z obowiązującym prawem). Zgodnie z art. 173 p.p.s.a., skarga kasacyjna przysługuje od orzeczeń sądów administracyjnych pierwszej instancji, a nie od decyzji organów administracji publicznej prowadzących postępowanie. Zarzut skargi kasacyjnej powinien zatem dotyczyć normy stosowanej przez sąd administracyjny pierwszej instancji w toku sądowej kontroli administracji, a nie jurysdykcyjnego postępowania zakończonego wydaniem objętej skargą decyzji czy postanowienia. Sądy administracyjne nie stosują bowiem przepisów O.p., lecz rozpoznając skargi na decyzje (postanowienia) kontrolują, czy w postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy czy też O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Czynią to jednak w oparciu o przepisy p.p.s.a. Odnosząc się zatem do zarzutu przedstawionego w pkt 1 lit. a) skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia "art. 21 ust. 1 ustawy Prawo kartograficzne, poprzez jego niewłaściwą wykładnię oraz zastosowanie" należało podkreślić, że zgodnie z utrwalonymi w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądami w przedmiocie znaczenia ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatku od nieruchomości, unormowania tego przepisu nie pozostawiają wątpliwości, że przy dokonywaniu wymiaru podatku dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające z wyżej opisywanej ewidencji. Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 u.p.g.k., podstawą do ustalania wysokości zobowiązania podatkowego są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Przepis art. 22 ust. 1 tej ustawy stanowi z kolei, że ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2 tej ustawy). Dysponując wiążącymi danymi z ewidencji, organy podatkowe nie miały podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wykazania innego charakteru nieruchomości niż wynikający z tych właśnie ewidencji. W wyroku z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał, że organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości, nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji. Przy wymiarze podatku wiążące są więc dane znajdujące się w ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze (por. wyroki NSA: z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 372/07, z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1949/07). Istotę i znaczenie art. 21 ust. 1 u.p.g.k. dla wymiaru podatku od nieruchomości przy opodatkowaniu budynków Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił także w uzasadnieniu uchwały z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11, stwierdzając, że przepisem znajdującym się poza regulacją ustawy podatkowej, a mającym istotne znaczenie dla wymiaru podatku jest art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości związany jest zatem zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o przeznaczeniu gruntów i budynków i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Przedstawione powyżej i ugruntowane stanowisko judykatury co do znaczenia przepisu art. 21 ust. 1 u.p.g.k. dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości wskazuje na bezzasadność zarzutów o braku podstaw do uwzględnienia danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków przy ustalaniu wymiaru podatku. Skoro kluczowe znaczenie ma w przedmiotowej sprawie ewidencja gruntów i budynków, to dane z niej wynikające prawidłowo zostały uwzględnione jako podstawa wymiaru podatku, oraz, co istotne, organ podatkowy nie mógł samodzielnie tych danych korygować. Niewątpliwie natomiast możliwość zmiany sposobu opodatkowania spornych nieruchomości pojawi się wówczas, gdy w postępowaniu administracyjnym przed właściwym organem Skarżąca przeprowadzi skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków. Jak jednak zauważył NSA w wyroku z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1848/13, do czasu dokonania takiej zmiany, obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy. W innym orzeczeniu NSA stwierdził, że ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji (wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10). Dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane (wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3108/12). Reasumując, oparcie rozstrzygnięcia w sprawie podatkowej na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków jest zatem jak najbardziej prawidłowe i wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, "bez zmiany tych wpisów nie jest możliwe opodatkowanie budynków (części budynków) zgodnie z ich rzeczywistym przeznaczeniem". W konsekwencji za bezpodstawny należało również uznać zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w pkt 2 lit.a) dotyczący naruszenia art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 p.p.s.a. w zw. z art. 188, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 122 i art. 198 § 1 O.p., poprzez zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Odnośnie do zarzutu sformułowanego w pkt 1 lit.c) skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może następować przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12, LEX nr 1269660; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11, LEX nr 1340137). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11, LEX nr 1340138; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11, LEX nr 1358369). Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych (również jako następstwo ich błędnej wykładni) zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy - jak to miało miejsce w realiach niniejszej sprawy - zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami zasadniczo bezpodstawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I FSK 1092/12, LEX nr 1372071; wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., II FSK 1506/09, LEX nr 745674; wyroki NSA: z dnia 11 października 2012 r., I FSK 1972/11; z dnia 3 listopada 2011 r., I FSK 2071/09). Podkreślenia zatem wymaga, że kwestia istnienia w budynku skosów, co powodowało w ocenie Skarżącej zmniejszenie powierzchni niż ustawowe 2,20 m została wyjaśniona przez organ odwoławczy, a co znalazło swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku (s. 8-9). Argumentacja ta wobec braku jej wzruszenia przez stronę zarówno w toku postępowania podatkowego, jak i sądowego nie została w sposób skuteczny obalona. W tej sytuacji stawianie zarzutu o braku przeprowadzenia przez organy podatkowe wnioskowanych dowodów jest bezpodstawne. Mając na uwadze ww. okoliczności, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną należało oddalić.