II SA/Go 961/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J.S. o wstrzymanie wykonania postanowienia z dnia [...]r. nr [...] Wojewody oraz decyzji z dnia [...]r. nr [...] Starosty w sprawie ze skargi J.S. na postanowienie Wojewody z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania. UZASADNIENIE J.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lipca 2017r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wraz ze skargą został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia oraz decyzji z dnia [...] maja 2017r. nr [...] Starosty w sprawie zatwierdzenia projektu rozbiórki i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej zwanej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 ww. ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. możliwe jest wstrzymanie wykonania innych niż zaskarżony bezpośrednio do sądu akt, pod warunkiem, że akty te zostały wydane "w granicach tej samej sprawy" rozumianej, jako sprawa w sensie materialnoprawnym. Tożsamość sprawy w takim ujęciu będą więc wyznaczały elementy stosunku prawnego wynikającego z zaskarżonego aktu, a więc identyczność podmiotowa i przedmiotowa, a także identyczność podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia (vide: postanowienia NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. II FZ 511/14, opubl. LEX nr 1460131; z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1651/13, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl; z dnia 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 3075/13, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że pomiędzy postępowaniem zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2017r. nr [...] przez Starostę a zaskarżonym postanowieniem Wojewody z dnia [...] lipca 2017r. nr [...], nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. W sprawie zakończonej ww. decyzją z dnia [...] lipca 2017r. Starosta zatwierdził projekt rozbiórki i udzielił pozwolenia na rozbiórkę dla P Sp. z o.o. w zakresie demontażu stacji bazowej telefonii komórkowej [...] na działce nr [...]. Z kolei zakres przedmiotowy zaskarżonego postanowienia, a co za tym idzie granice kontroli sądowoadministracyjnej w przedmiotowej sprawie, wyznacza rozstrzygnięcie o stwierdzeniu uchybienia przez J.S. terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2017r. Starosty. Nie ulega zatem wątpliwości, że wskazane sprawy pozostają ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym (J.S. jest właścicielem ww. działki nr [...]), jednakże ze względu na wzmiankowaną odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. Należy zaznaczyć, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem prawidłowości kontrolowanego przez sąd administracyjny aktu. W sprawie wszczętej skargą J.S. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lipca 2017r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, kontrola sądowoadministracyjna nie będzie obejmować decyzji z dnia [...] lipca 2017r. Starosty z uwagi na to, że nie została ona wydana w postępowaniu prowadzonym w granicach sprawy, której dotyczy przedmiotowa skarga. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty z dnia [...] lipca 2017r. nie mógł być uwzględniony. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania w zakresie opisanego wyżej postanowienia Wojewody, stwierdzić należy iż o wstrzymaniu wykonania aktu można mówić wyłącznie w odniesieniu do tych rozstrzygnięć administracyjnych, które nadają się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza zaś "(...) spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (np. sumy pieniężnej odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość). Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowisku określonemu w nim jako odpowiedni." (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 295). Przedmiotem wniosku strony skarżącej jest postanowienie Wojewody z dnia [...] lipca 2017r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem Sądu tego rodzaju rozstrzygnięcie organu administracji publicznej w ogóle nie nadaje się do wykonania w wyżej przedstawiony sposób. Owszem zaskarżone postanowienie wywołuje określone następstwa prawne, niemniej jednak trudno w tym przypadku mówić o następstwach związanych z jego wykonaniem. W istocie bowiem ma ono charakter procesowy, nie nakłada na adresata żadnych obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłoby nastąpić dobrowolnie bądź w sposób przymusowy. Przedmiotowe postanowienie nie wywołuje zatem bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i tym samym nie może naruszać żadnych praw strony skarżącej w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i które stanowiłyby podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Reasumując, zaskarżone postanowienie ma jedynie charakter procesowy, nie podlega ochronie tymczasowej, gdyż jest aktem, który nie nadaje się do wykonania. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.