II OSK 1811/09

SENTENCJA Dnia 24 listopada 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2009 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1049/09 o odrzuceniu skargi W.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 roku, Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2009 r. odrzucił skargę W.P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2009 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w dniu 18 czerwca 2009 r. W.P. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki. Sąd wskazał, że przepis § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż wpis stały wynosi w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury - 500 zł. Skarżący reprezentowany jest przez profesjonalnego pełnomocnika, a więc Sąd nie miał obowiązku wzywania strony skarżącej do uiszczania wpisu sądowego od wniesionej skargi. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł skarżący, zarzucając naruszenie art. 221 i art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez błędne odrzucenie opłaconej skargi, bez wcześniejszego wezwania do uiszczenia opłaty, a także naruszenie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) poprzez przyjęcie, że skarga została opłacona w błędny sposób. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że decyzja w sprawie nakazu rozbiórki jest aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącym obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie skargi kasacyjnej, przepis art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma zastosowania w sytuacji, gdy pismo nie jest wnoszone bezpośrednio do sądu, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu. W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy błędnego przyjęcia, że sprawa niniejsza jest sprawą z zakresu budownictwa i architektury objętą wpisem stałym w wysokości 500 złotych. W ocenie skargi kasacyjnej, zastosowanie w niniejszej sprawie winien mieć przepis § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), zgodnie z którym wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności, wynosi w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - 200 zł. Z poglądem tym nie sposób się zgodzić. Przepisów cytowanego rozporządzenia nie można odczytywać w oderwaniu od przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stwierdzić zatem należy, że skargę na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy wnieść można w przypadkach, kiedy zaskarżony akt jest aktem innym niż decyzje i postanowienia określone w pkt 1-3 ustawy. W tych też przypadkach wpis sądowy od skargi określany jest na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 roku. W sytuacji, gdy zaskarżony akt jest decyzją, a sprawa nie jest objęta wpisem stosunkowym, konieczne jest określenie i wpłacenie wpisu stosownie do właściwej regulacji § 2 ust. 2 - 6 rozporządzenia. W tym konkretnym przypadku, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, właściwą podstawą określenia wpisu był przepis § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, dotyczący spraw z zakresu budownictwa i architektury, do której to kategorii spraw niewątpliwie należą decyzje rozbiórkowe wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Z tych też względów niezasadnym okazał się zarzut naruszenia przepisu art. 221 ustawy, bowiem w sytuacji uiszczenia przez profesjonalnego pełnomocnika wpisu w wysokości niższej niż należna, Sąd I instancji zobligowany był do odrzucenia skargi. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 220 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji nie był zobowiązany do wzywania strony do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi. Powołane przez stronę orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2005 roku w sprawie OSK 1289/04 straciło swoją aktualność w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r. sygn. akt: SK 11/05 (Dz. U z dnia 17 marca 2006 r. Nr 4, poz. 322), który orzekł o niezgodności § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z art. 221 przywołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W obecnym stanie prawnym, brak jest podstaw do różnicowania pism objętych wpisem stałym, wnoszonych przez profesjonalnego pełnomocnika, a w konsekwencji stwierdzenia, że tylko pisma wnoszone bezpośrednio do sądu administracyjnego, muszą zostać opłacone wraz z wniesieniem pisma. Z tych względów, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.