IV SA/Wr 401/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Komendant Wojewódzki Policji we W. decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2018 roku na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez W. R., zwolnionego ze służby w Policji z dniem [...] września 2015 roku, od decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 roku Komendanta Powiatowego Policji w Z. podjętej w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 6 miesięcy, o którym mowa w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji: postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że zaskarżone orzeczenie, opisane w sentencji decyzji, zostało zaskarżone przez wnioskodawcę. W odwołaniu skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 42 ust. 5 i nast. ustawy o Policji poprzez wadliwą wykładnię i konsekwencji odmowę wypłaty odszkodowania z powodu wadliwego zwolnienia ze służby w Policji. Wobec tak sformułowanych zarzutów strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie prawa do świadczenia pieniężnego wraz z dodatkami o charakterze stałym, równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem wraz z odsetkami ustawowymi za zwłokę w wypłacie odszkodowania. W ocenie organu II instancji odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie. W analizowanej sprawie stwierdzono następujący stan faktyczny i prawny. Komendant Powiatowy Policji w Z. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 roku zwolnił stronę ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji z dniem 31 sierpnia 2015 roku. Zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji zwolnienie nastąpiło po upływie dwunastu miesięcy od dnia zaprzestania przez funkcjonariusza ze służby z powodu choroby. Wskutek niezależnych od woli organu I instancji dalszych działań strony, doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczenia komisji lekarskiej, które było podstawą do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2015 roku. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2017 roku skarżący zainicjował wznowienie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji. W toku dalszego postępowania w dniu [...] marca 2018 roku do Komendy Powiatowej Policji w Z. wpłynęło orzeczenie nr [...] Składu Orzekającego w P. Centralnej Komisji Lekarskiej podległej MSW, która ostatecznie zaliczyła W. R. do drugiej grupy inwalidzkiej, uznając, że inwalidztwo istnieje od dnia [...] września 2015 roku. Komendant Powiatowy Policji w Z. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 roku, wydaną na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., stwierdził wydanie z naruszeniem prawa rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 roku w przedmiocie zwolnienia ze służby W. R. na podstawie art. 41 ust. 1 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Wydając decyzję organ przyjął, że zaistniała sytuacja przewidziana w art. 152 § 1 pkt 2 k.p.a. W myśl wskazanego przepisu w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 k.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Strona wniosła od powyższej decyzji odwołanie. Po jego rozpatrzeniu organ II instancji wydał decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 roku. Wskazując jako podstawę działania przepisy art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., organ odwoławczy: 1. uchylił decyzję nr [...] roku Komendanta Powiatowego Policji w Z. w przedmiocie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w Z. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 roku w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji skarżącego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, 2. uchylił rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 roku Komendanta Powiatowego Policji w Z. w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2015 roku na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, 3. zwolnił stronę ze służby w Policji z dniem [...] września 2015 roku na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Jednocześnie ze złożonym odwołaniem, również w dniu [...] kwietnia 2018 r., strona złożyła wezwanie do wydania decyzji odszkodowawczej skierowane do Komendanta Powiatowego Policji w Z. W przedmiotowym wezwaniu strona złożyła wniosek o wydanie decyzji odszkodowawczej i przyznanie prawa do świadczenia odszkodowawczego w wysokości odpowiadającej uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby przez okres 6 miesięcy. Swoje stanowisko wnioskodawca wywiódł między innymi z treści orzeczenia nr [...] Składu Orzekającego w P. Centralnej Komisji Lekarskiej podległej MSW. Powołując się na fakt wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego orzeczenia komisji lekarskiej, ocenił, że stworzyła się sytuacja prawna, o której mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. W konsekwencji strona uznała, że ma prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wadliwego zwolnienia ze służby, bez względu na to, czy zwolnienie nastąpiło z winy uprzednio niewłaściwie przeprowadzonego postępowania orzeczniczego. Decyzją nr [...] z dnia [...]czerwca 2018 roku Komendant Powiatowy Policji w Z. odmówił stronie przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia pieniężnego. Komendant Wojewódzki Policji we W. po rozpatrzeniu odwołania W. R. od decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Z. uchylił rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 roku Komendanta Powiatowego Policji w Z. w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2015 roku i określił datę zwolnienia strony ze służby na dzień [...] września 2015 roku. Uzasadniając decyzję stwierdził, że uchylenie decyzji o zwolnieniu ze służby nie nastąpiło jednak z powodu wadliwości decyzji, na podstawie której Komendant Powiatowy Policji w Z. zwolnił stronę ze służby z dniem [...] sierpnia 2015 roku, ale z uwagi na treść cytowanego orzeczenia komisji lekarskiej. Służby w Policji nie może bowiem pełnić osoba uznana przez komisję lekarską za trwale niezdolną do służby. Z uwagi na powyższe skarżący nie został przywrócony do służby. Tym samym nie zaistniała sytuacja, uzasadniająca zastosowanie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji (który stanowi, że uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne). Organ wskazał na wyrok z dnia 6 września 2016 roku WSA w Warszawie (sygn. akt: II SA/Wa 579/16) oraz przytoczony w nim wyrok z dnia 15 grudnia 2009 roku NSA (sygn. akt: I OSK 653/09), z którego wynika, między innymi: Zwyczajny tok instancyjny w kodeksie postępowania administracyjnego umożliwia uchylenie decyzji organu I instancji (...). Nie oznacza to, że zastosowanie któregokolwiek ze sposobu zakończenia postępowania odwoławczego z art. 138 k.p.a., polegającego na uchyleniu decyzji organu I instancji, wywołuje skutki określone w art. 42 ust. 1 i dalszych ustawy o Policji. Jeżeli zaś nie doszło do przywrócenia do służby, nie znajduje zastosowania także norma stanowiona przez przepis art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, w myśl której policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Tym samym należało odmówić skarżącemu świadczenia określonego w art. 42 ust. 5 w związku z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. Rozstrzygniecie podjęte przez Komendanta Powiatowego Policji w Z. jest merytorycznie prawidłowe, jednakże z powodu innych przesłanek niż te, które wskazał organ w uzasadnieniu decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 roku. Organ odwoławczy zarzucił ponadto organowi I instancji naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Stwierdził ponadto, że uzasadnienie prawne decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Z. co do zasady jest poprawne, jednak uzasadnienie faktyczne pomija istotne dla sprawy elementy, takie jak określona przez komisję lekarską data ustalenia inwalidztwa strony (to jest: [...] września 2015 roku), czy też kwestię rozstrzygnięcia przez organ II instancji odwołania skarżącego od decyzji nr [...] w sprawie stwierdzenia wydania z naruszeniem prawa rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 roku w przedmiocie zwolnienia strony ze służby. Skargę na powyższą decyzję złożył do tutejszego Sądu wnioskodawca. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 42 ust. 5 w zw. z art. 42 ust. 1 oraz ust. 3 i następnych ustawy o Policji poprzez wadliwą jego wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że skarżącemu nie należy się prawo do odszkodowania, pomimo faktu zaistnienia niewątpliwie sytuacji prawnej, o której mowa w art. 42 ust. 1 i 3 ustawy. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa sądowego. W uzasadnieniu podał, że w niniejszej sprawie stan faktyczny jest niesporny. Sporem w sprawie pozostaje jedynie ustalenie, czy fakt wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. zresztą w ocenie skarżącego wadliwej i z tego względu skarżący złożył do Sądu skargę w sprawie, która stanowiła przedmiot wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby, w sytuacji, gdy po przywróceniu do służby, zaistniała inna podstawa zwolnienia ze służby przesądza o prawie skarżącego do jednorazowego odszkodowania pieniężnego, o którym mowa w art. 42 ust. 5. Stwierdził, że z orzecznictwa sądowoadministracyjnego odnośnie rozumienia treści art. 42 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby, przywrócenie do służby następuje z mocy prawa. Stwierdził też, że ustalenie daty zwolnienia ze służby – jako daty wstecznej – nie jest możliwe, ponieważ data zwolnienia ze służby musi być najbliższą możliwą datą zwolnienia, ustalenie prawidłowej daty zwolnienia ze służby będzie miało przełożenie na ustalenie nowej podstawy wymiaru świadczenia na zajmowanym stanowisku służbowym. Dodał, że istotnym również w niniejszej sprawie jest fakt, że orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie uznania skarżącego za niezdolnego do służby zostało wyeliminowane z obrotu prawnego na mocy prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach z dnia 13 września 2016 r. w sprawie IV SA/Gl 555/16. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podał, że podtrzymuje w całości stanowisko i argumenty przedstawione u uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stwierdził, że wbrew twierdzeniom skarżącego w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki opisane w art. 42 ust. 1, 3, 5 ustawy o Policji. Podał, że toczące się przez kilka lat postępowanie przed komisjami lekarskimi były spowodowane tym, że skarżący nie zgadzał się z pierwotnie oznaczonym stopniem inwalidztwa, że ma ono charakter czasowy. Po wydaniu rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2015 r. o zwolnieniu ze służby nigdy nie został przywrócony do służby i nigdy o to nie zabiegał, skupiał się na kwestii ustalania stopnia inwalidztwa i na ustaleniach, że jest ono trwałe. Wprawdzie rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby został uchylony decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] czerwca 2018 r. ale zmiana dotyczyła tylko daty zwolnienia – nie [...] sierpnia 2015 r. lecz [...] września 2015 r. Nigdy – od dnia [...] sierpnia 2015 r. – nie było kwestionowane, ani przez organy, ani skarżącego ustalenie, że skarżący był niezdolny do służby i cały ten czas istniały podstawy do zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Skarżący wywodzi, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 42 ust. 1 i ust. 5 ustawy tylko z tego faktu, że orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej o całkowitej niezdolności do służby skarżącego zostało uchylone. Takie rozumienie jest błędne, uchylenie orzeczenia miało znaczenie dla ustalenia stanu zdrowia skarżącego, ale w efekcie nie skutkowało, że odpadła przyczyna jego zwolnienia – tj. niezdolności do służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej p.p.s.a. uwzględnienie skargi ma miejsce w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl zaś art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej zasad uznaje, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem jest ona, jak i poprzedzająca ją decyzja, zgodna z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres 6 miesięcy. Podstawę materialnoprawną obu decyzji stanowił art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2011 r. poz. 2067 ze zm.) – dalej ustawa. Istotny dla rozpoznania wniosku skarżącego o odszkodowanie jest również art. 42 ust. 1, 2 i 3 ustawy. Stanowi on: Uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby z Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby w Policji na stanowisko równorzędne (ust. 1). Jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3. (ust. 2). Jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba, że zaistnieje inna podstawa zwolnienia (ust. 3). Prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba, że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby (ust. 4). Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3. Stan faktyczny istotny dla rozpoznania sprawy jest niesporny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 13 września 2016 r. w sprawie oznaczonej sygn. akt IV SA/Gl 555/16 uchylił orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zdolności skarżącego do służby w Policji. Podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowił art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że Sąd stwierdził uchybienie w postaci braku należytego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, co powoduje że wymyka się ono spod jakiejkolwiek kontroli, a także naruszenie normy art. 47 i 42 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Ponadto, w dniu [...] stycznia 2015 r. Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych we W. wydała orzeczenie Nr [...], którym zakwalifikowała skarżącego do kategorii osób – zdolnych do służby w Policji z ograniczeniem oraz zdolnych do pełnienia służby na zajmowanym dotychczas stanowisku. Na skutek odwołania wniesionego przez skarżącego w dniu [...] stycznia 2015 r. Okręgowa Komisja Lekarska w K. uchyliła zaskarżone orzeczenie i celem ponownego przeprowadzenia czynności orzeczniczych przekazała sprawę do organu I instancji. Dnia [...] marca 2015 r. Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych we W. wydała orzeczenie nr [...], którym uznała skarżącego za osobę zdolną do służby w Policji z ograniczeniem oraz zdolną do pełnienia służby na zajmowanym wcześniej stanowisku. W wyniku rozpoznania odwołania od powyższego orzeczenia Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. orzeczeniem z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] przyznała odwołującemu się kategorię – całkowicie niezdolnego do służby w Policji nie ograniczając jednocześnie w sposób istotny jego zdolności do pracy zarobkowej poza służbą, zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami i wykształceniem. Nadto w związku z tym przyznano skarżącemu trzecią grupę inwalidzką na okres 2 lat, stwierdzono, że inwalidztwo istnieje od [...] sierpnia 2015 r. Komendant Powiatowej Policji w Z. rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji zwolnił stronę ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu [...] maja 2015 r. Okręgowa Komisja Lekarska MSW w K. przyznała skarżącemu trzecią grupę inwalidzką i uznała za całkowicie niezdolnego do służby w Policji. Stwierdzono, że zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r., zwolnienie następuje po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. skarżący wniósł do Komendanta Powiatowego Policji w Z. wniosek w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...]. Wniosek ten skarżący uzasadnił wydaniem wyroku w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 555/16 z dnia 13 września 2016 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. na wniosek skarżącego wznowiono postępowanie w przedmiocie zwolnienia ze służby, a postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. zawieszono postępowanie w sprawie do czasu wydania orzeczenia przez Komisję Lekarską orzekającą w II instancji. W związku z wydaniem przez Centralną Komisję Lekarską w dniu [...] lutego 2018 r. orzeczenia lekarskiego [...] podjęto postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. zawieszone postępowanie w sprawie. Orzeczeniem [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Centralna Komisja Lekarska podległa właściwemu Ministrowi do Spraw Wewnętrznych ustaliła, iż skarżący jest trwale niezdolny do służby w Policji, zaliczyła badanego do drugiej grupy inwalidzkiej i stwierdziła, że inwalidztwo istnieje od [...] września 2015 r. Decyzją nr [...] (bez daty) Komendant Powiatowy Policji w Z. na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. stwierdził wydanie rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby z naruszeniem prawa. Z akt sprawy tutejszego Sądu IV SA/Wr 354/18 wynika, że odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący; Komendant Wojewódzki Policji we W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., orzekł decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., Nr [...] o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji oraz rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...], a także o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] września 2015 r. w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Wyrokiem z dnia 10 października 2018 r., w sprawie, sygn. akt IV SA/Wr 354/18 tutejszy Sąd oddalił w całości skargę strony na decyzję organu II instancji, a Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną wnioskodawcy od wyżej wymienionego wyroku tutejszego Sądu – wyrok NSA w sprawie I OSK 4376/18 z dnia 29 października 2020 r. W takim stanie faktycznym i prawnym skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. wystąpił z wnioskiem/wezwaniem o wydanie decyzji odszkodowawczej na podstawie art. 42 ust. 5 w zw. z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, którego rozpoznanie jest przedmiotem oceny tutejszego Sądu. Jako fakt uzasadniający wystąpienie z wnioskiem skarżący wskazał wyrok WSA w Gliwicach IV SA/Gl 555/16, który uchylił orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia [...] maja 2015 r. w oparciu, o które został rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r. zwolniony ze służby. Według skarżącego wyeliminowanie z obrotu prawnego opisanego orzeczenia spowodowało sytuację, którą swoją dyspozycją należało objąć treść art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. W tej sytuacji stworzyła się sytuacja prawna, o której mowa w art. 42 ust. 1 ustawy o Policji. Jak wskazano wyżej w rozpoznawanej skardze wnioskodawca wskazuje jeszcze jedną okoliczność uzasadniającą przyznanie odszkodowania na podstawie art. 42 ust. 3 ustawy o Policji. Jest to decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] czerwca 2018 r. w sprawie, "która stanowiła przedmiot wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w sytuacji gdy po przywróceniu do służby zaistniała inna podstawa zwolnienia ze służby ...". W ocenie strony fakt wydania tej decyzji przesądza o prawie wnioskodawcy do jednorazowego odszkodowania pieniężnego, o którym mowa w art. 42 ust. 5 ustawy. Według Sądu analiza powołanego na wstępie art. 42 ustawy o Policji nie daje podstaw do uwzględnienia skargi. Zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy odszkodowanie, którego domaga się skarżący przysługuje policjantowi przywróconemu do służby. Podstawą przywrócenia do służby według art. 42 ust. 1 ustawy jest uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby. Orzecznictwo sądowoadministracyjne odkodowując tą normę prawną (art. 42 ust. 1) stoi na stanowisku, że przepis ten mówi o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji w trybach nadzwyczajnych i przepis ten nie ma zastosowania do zaskarżalności w toku instancji, a zatem do uchylenia decyzji nieostatecznej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt I OSK 653/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 579/16). Niesporne jest również, że przywrócenie do służby następuje z mocy prawa. Datą przywrócenia do służby jest data, w której decyzja lub wyrok, stały prawomocne. Jak wynika z treści ust. 2 art. 42 ustawy, od tego dnia w ciągu 7 dni policjant ma obowiązek zgłosić gotowość do podjęcia służby. Wskazany termin należy określić jako termin prekluzyjny, gdyż w dalszej części przepis stanowi, że nie zgłoszenie gotowości w tym terminie powoduje, że stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3. Należy zatem uznać, że w takiej sytuacji, rozwiązanie stosunku służbowego ma charakter obligatoryjny. Taki sam charakter ma zwolnienie ze służby dokonane w oparciu o art. 42 ust. 3 tej ustawy; wówczas gdy po przywróceniu do służby zainteresowany zgłosi gotowość do jej podjęcia, ale nie może być do niej dopuszczony. Z treści powołanych przepisów wynika sekwencja zdarzeń: przywrócenie do służby, złożenie w terminie 7 dni od dnia przywrócenia do służby gotowości jej podjęcia, okres sprawdzania, czy policjant może wykonywać pracę, jeżeli jest w stanie ją podjąć zostaje powołany na określone stanowisko. Jeżeli nie ma takiej możliwości następuje rozwiązane stosunku służbowego. Powracając do treści w art. 42 ust. 5 ustawy przede wszystkim należy zauważyć, że celem świadczenia pieniężnego o którym mowa w tym przepisie jest zadośćuczynienie konsekwencjom pozostawania poza służbą. Ma ono charakter rekompensaty i ma za zadanie wyrównać szkody związane ze zwolnieniem ze służby (wyrok NSA z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 2533/14. Uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji – podjęte w trybie nadzwyczajnym jest na ogół związane z uchybieniami, które miały miejsce przy wydawaniu orzeczenia. Jak stwierdzono wyżej skarżący wskazuje na dwie podstawy uzasadniające według niego żądanie przyznania świadczenia pieniężnego, w oparciu o art. 42 ust. 5. Pierwsza z nich to wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 września 2016 r. uchylający orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej w K. z dnia [...] maja 2015 r. Druga to decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. W ocenie Sądu w obu przypadkach nie ma zastosowania art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Przesłanką do pozytywnego zastosowania tego przepisu jest przywrócenie zainteresowanego do służby. Pojęcie to odnosi się do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie decyzji ostatecznej. Przywrócenie do służby oznacza prawną reaktywację nieistniejącego stosunku służbowego. Z taką reaktywacją nie mamy do czynienia w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego mocą nieostatecznej decyzji administracyjnej. Orzeczenie lekarskie z dnia [...] maja 2015 r. nie stanowiło ostatecznej decyzji administracyjnej, a jego wyeliminowanie nastąpiło przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku postępowania skargowego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1746/18 i wyrok NSA z 16 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 2874/16). Również w drugim przypadku nie mamy do czynienia z przywróceniem do służby w rozumieniu art. 42 ust. 1 i ust. 5 ustawy. Przypomnieć należy, że po wznowieniu postępowania w sprawie rozkazu personalnego z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby, organ I instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. stwierdził, że rozkaz z dnia – [...] sierpnia 2015 r. został wydany z naruszeniem prawa ale decyzja ta została uchylona przez organ II instancji – decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r.; decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. został uchylony także rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2015 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w dniu [...] sierpnia 2015 r. ale jednocześnie tą samą decyzją w oparciu o orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej właściwemu ministrowi do spraw wewnętrznych w P. z dnia [...] lutego 2018 r. – zwolniono stronę ze służby w Policji z dniem [...] września 2015 r. na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Orzeczenie to stwierdzało, że skarżący jest trwale niezdolny do służby w Policji a inwalidztwo istnieje od [...] września 2015 r. Podstawą wznowienia postępowania, jak wynika ze sprawy tutejszego Sądu IV SA/Wr 354/18 i wyroku NSA z dnia 29 października 2020 r. sygn. akt I OSK 4376/18 rozpoznającego skargę kasacyjną od wyżej wymienionego wyroku tutejszego Sądu, stanowił art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. – który mówi, że wznawia się postępowanie w sprawie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie Sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W omawianym przypadku opisane wyżej orzeczenie lekarskie z dnia [...] lutego 2018 r., zmieniło datę niezdolności do służby w stosunku do orzeczenia, na którym oparł się rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2015 r. Z orzeczenia lekarskiego z dnia [...] lutego 2018 r. wynika, że skarżący nie mógł być przywrócony do służby – bo był trwale niezdolny do służby od [...] września 2015 r. (w rozkazie personalnym z [...] sierpnia 2015 r. i orzeczeniu na którym opierał się ten rozkaz wpisano datę niepełnosprawności [...] sierpnia 2015 r.). Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Tym samym Sąd na podstawie art. 151 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.