I FSK 1156/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia NSA Jan Zając, Sędzia WSA (del.) Danuta Oleś, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi T. N. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt I FSK 1149/09 oddalającego skargę kasacyjną T. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1002/08 w sprawie ze skargi T. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 17 lipca 2008 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do lipca oraz grudzień 2003 r. 1. oddala skargę o wznowienie postępowania sądowego, 2. zasądza od T. N. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania wznowieniowego. UZASADNIENIE 1. Wyrokiem z dnia 13 lipca 2010r., sygn. akt I FSK 1149/09, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną T.N. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1002/08, którym to oddalono skargę T. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 17 lipca 2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do lipca oraz grudzień 2003 r. 2. W uzasadnieniu orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wskazano, że organy obu instancji zakwestionowały prawo skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą, w ramach której świadczył usługi budowlane w zakresie prac remontowo-budowlanych, do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z sześciu faktur wystawionych przez E – J. T. Podstawę zakwestionowania prawa skarżącego do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur stanowiły dwie okoliczności: a) ustalenie, że J. T. nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, nie składał deklaracji VAT-7, nie dokonywał żadnych wpłat na poczet podatku VAT w latach 2002 - 2004 oraz b) ustalenia wskazujące, że wystawione przez ten podmiot faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych - wystawca faktur nie wykonał robót udokumentowanych tymi fakturami. Odnosząc się do pierwszej z tych okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że wynika ona jednoznacznie z korespondencji organu I instancji z urzędem skarbowym właściwym dla kontrahenta skarżącego. W związku z tym nie był on uprawnionym do wystawiania faktur VAT z wykazanym podatkiem VAT, a odbiorca takiej faktury nie mógł obniżyć podatku należnego o wynikający z tej faktury podatek naliczony. Stanowi o tym, będący uzupełnieniem art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm., dalej: ustawy o VAT z 1993 r.), § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.). Z kolei odwołując się do drugiej z podstaw zakwestionowania prawa skarżącego do odliczenia podatku naliczonego ze spornych faktur Sąd I instancji stwierdził, że zgromadzony i szczegółowo przeanalizowany przez organ odwoławczy materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że wystawiane przez J. T. na rzecz strony skarżącej faktury na wykonanie usług w nich wykazanych nie odzwierciedlały czynności faktycznie wykonanych. Znalazło to potwierdzenie w prawomocnym wyroku sądu karnego z dnia 21 czerwca 2006 r. (II K 1363/05), w którym uznano J. T. za winnego tego, że "w okresie między wrześniem 2002 r. a grudniem 2003 r. w B. prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą E. – J. T. z siedzibą w K. i z tego tytułu będąc uprawnionym do wystawiania i przyjmowania faktur VAT w imieniu tego podmiotu gospodarczego, wspólnie i w porozumieniu z T. N. i M. D., działając z zamiarem z góry powziętym, w krótkich odstępach czasu i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wystawił 11 faktur VAT dla firmy Budowlanej R. – T. N. z siedzibą w B. na łączną kwotę brutto nie mniejszą niż 710.663,80 zł. niezgodnie z prawdą poświadczając w nich wykonanie przez E. robót budowlano elektroinstalacyjnych, których zakład ten w rzeczywistości nie wykonał, dla pozoru podpisując przy tym pozorne umowy i protokoły zdawczo-odbiorze robót dotyczące tych robót oraz dowody wpłat pieniężnych co do płatności rzekomo przekazywanych w gotówce", tj. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 271 § 1 i § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i art. 64 § 1 k.k. Sąd, powołując art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.) wskazał, że prejudycjalność prawomocnego wyroku skazującego wydanego w postępowaniu karnym polega na związaniu sądu administracyjnego ustaleniami co do popełnienia przestępstwa. Wyrok ten ma wiążącą moc dowodową w zakresie zawartych w nim ustaleń faktycznych, które mogą mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie administracyjnej, co oznacza, że sąd nie ma możliwości dokonywania jakichkolwiek ustaleń, a przede wszystkim ustaleń odmiennych. 3. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając od powyższego wyroku skargę kasacyjną T.N. Firmy Budowlanej R. w B. uznał zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne. Niezasadny był zarzut naruszenia art. 11 u.p.p.s.a. Nie było w sprawie sporne, że wobec kontrahenta skarżącego J. T. – wystawcy spornych faktur zapadł w postępowaniu karnym wyrok, który jest zarówno wyrokiem skazującym, jak i prawomocnym. W związku z tym sąd administracyjny był związany ustaleniami tego wyroku co do popełnienia przestępstwa przez tegoż kontrahenta. Sąd zauważył przy tym, że z uzasadnienia zaskarżonego w przedmiotowej sprawie wyroku wynikało, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie ograniczył się wyłącznie do wskazania swojego związania powołanym wyrokiem karnym. Wskazano bowiem, że "Zgromadzony i szczegółowo przeanalizowany przez organ odwoławczy materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że wystawiane przez J. T. na rzecz strony skarżącej faktury na wykonanie usług w nich wykazanych nie odzwierciedlały czynności faktycznie wykonanych." Tym samym z motywów skarżonego wyroku wynika, że ustalenia organów zyskały aprobatę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny uznał również, że zawieszenie postępowania do czasu wydania wyroku karnego wobec skarżącego nie było konieczne ani celowe w świetle związania Sądu pierwszej instancji ustaleniami co do popełnienia przestępstwa przez J.T. na podstawie art. 11 u.p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił argumentacji strony przedstawionej w uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 111 w zw. z art. 113 § 1 u.p.p.s.a. Niezasadny był zarzut naruszenia art. 134 § 1 u.p.p.s.a. z uwagi, że nie wyjaśniono, kto wykonał sporne w sprawie roboty budowlane. Skarżący wskazał na szereg dowodów, które w tym zakresie powinny być, a nie zostały przeprowadzone przez organy, zwłaszcza dowód z opinii biegłego. Uznając wskazany zarzut za bezzasadny Sąd odwołał się do zarówno przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustalonych przez organy okoliczności faktycznych, wskazujących na to, że J. T. nie wykonał robót wykazanych w spornych fakturach (str. 4 uzasadnienia WSA), jak i do wyroku karnego uznającego J. T. winnym zarzucanych czynów. Sąd nie podzielił poglądu strony co do niewyjaśnienia istotnej okoliczności sprawy i konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, gdyż nieustalenie rzeczywistego wykonawcy robót pozostaje bez istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Wskazał, że niewystarczającym jest dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury jedynie ustalenie, że dane roboty budowlane zostały w rzeczywistości wykonane, jeżeli nie zostanie wykazane, iż to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą, rodzącej u sprzedawcy powstanie obowiązku podatkowego, doszło do wykonania tychże robót (por. w odniesieniu do nabycia towaru wyrok NSA z 26 lutego 2008 r., I FSK 780/07). Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania podatkowego (art. 207, art. 210 § 1 pkt 6, art. 120, art. 121, art. 124 i art. 188 O.p.), Sąd zwrócił uwagę, że z wyjątkiem wielokrotnie podkreślanej kwestii konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego (art. 188 O.p.), zarzuty naruszenia pozostałych przepisów Ordynacji podatkowej nie zostały w rozpatrywanej skardze kasacyjnej w jakikolwiek sposób uzasadnione. Sąd, odnosząc się do zarzutu, że skarżący dokonał sprawdzenia swego kontrahenta, podniósł, że czynności wskazane w zakwestionowanych fakturach nie zostały przez ich wystawcę wykonane, co samo w sobie powodowało, że zasadne było odmówienie podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur wynikającego. Podzielił przy tym stanowisko zaprezentowane w uchwale z dnia 29 czerwca 2009 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt I FPS 7/08, w której to podzielono pogląd wyrażony w wyroku z 24 września 2008 r., I FSK 1015/07. Odnosząc pogląd wyrażony w tym orzeczeniu do argumentacji skargi kasacyjnej, zauważył, że stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie odpowiadał okolicznościom, które Naczelny Sąd Administracyjny badał w sprawie I FSK 1015/07 – pełnomocnik strony nie wskazał ani na to, że kontrahent skarżącego dokonał ostatecznie rejestracji w sposób prawidłowy, ani że zadeklarował i rozliczył wykazany na fakturze podatek. Stąd też w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpatrującego sprawę pogląd wyrażony w tym orzeczeniu nie był adekwatny do przedmiotowej sprawy. Argumentacja zawarta w tym zakresie w skardze kasacyjnej nie zasługiwała na uwzględnienie, a zarzuty naruszenia art. 9 ust. 1, art. 19 ust. 1 i 2 oraz art. 32 ustawy o VAT z 1993 r. nie były zasadne. W pozostałym zakresie zarzuty prawa materialnego nie mogły zostać uwzględnione ze względu na niepodważony skutecznie, a ustalony przez organy i Sąd I instancji stan faktyczny sprawy, którym Naczelny Sąd Administracyjny był w związku z tym związany. 4. W sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt I FSK 1149/09 wniesiono skargę o wznowienie postępowania. W skardze, sporządzonej przez pełnomocnika Firmy Budowlanej R. T. N., wskazano, że w sprawie wykryto takie okoliczności faktyczne i środki dowodowe, które miałyby wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, to jest zapadł wyrok przed Sądem Rejonowym dla W. w dniu 22 lutego 2011r. (prawomocny od 16 maja 2011r.), sygn. akt II K 786/10, uniewinniający T. N. od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. W skardze wniesiono o: - wznowienie postępowania w tej sprawie; -uwzględnienie skargi o wznowienie postępowania i zmianę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2010 r. sygn. akt I FSK 1149/09 przez uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2009r. sygn. akt I SA/Wr 1002/08, uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 17 lipca 2008r. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, ewentualnie uchylenie prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt I FSK 1149/09 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2009r. sygn. akt I SA/Wr 1002/08 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu; - wstrzymanie wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2011 r. sygn. akt I FSK 1149/09; - zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 276 u.p.p.s.a., wniesiono o: - dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla W. z dnia 22 lutego 2011r. II Wydział Karny (sygn. akt II K 786/10) znajdującego się w aktach tej sprawy uniewinniającego T. N. od zarzucanego mu czynu z art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. wraz z jego uzasadnieniem, którego wydanie spowodowało wykrycie takich okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które miały wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu na okoliczność, że wszystkie znajdujące odzwierciedlenie w zakwestionowanych fakturach VAT prace firmy J. T. E. zostały w rzeczywistości wykonane na rzecz Firmy Budowlanej R. T. N. 5. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania wniesiono o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W sprawie wskazano na ustawowe podstawy wznowienia oraz okoliczności wskazujące na zachowanie terminu do jej wniesienia. Z tych względów skargę o wznowienie postępowania uznano za dopuszczalną. Autor skargi podniósł, że w sprawie wykryto takie okoliczności faktyczne i środki dowodowe, które miałyby wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, to jest zapadł wyrok przed Sądem Rejonowym dla W. w dniu 22 lutego 2011r. (prawomocny od 16 maja 2011r.), sygn. akt II K 786/10, uniewinniający T. N. od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k. Przesłankę wznowienia oparto o treść art. 273 § 2 u.p.p.s.a. zgodnie z którą można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Mając na uwadze okoliczność powoływania się przez stronę na rozstrzygnięcie sądu karnego, nie można pomijać treści art. 11 u.p.p.s.a. zgodnie z którym ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Wskazany przepis formułuje zasadę związania sądów administracyjnych wydanym w postępowaniu karnym wyłącznie prawomocnym wyrokiem skazującym co do okoliczności odnoszących się do popełnienia przestępstwa. Odnosząc wspomnianą zasadę do powoływanego w skardze o wznowienie postępowania prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego dla W. z dnia 22 lutego 2011 r. II Wydział Karny (sygn. akt II K 786/10) - uniewinniającego T. N. od zarzucanego mu czynu z art. 271 § 1 i § 3, art. 273, należy stwierdzić, że brak jest jakichkolwiek podstaw do rozszerzania zasady związania treścią rozstrzygnięć sądów karnych, wyrażonej w art. 11 u.p.p.s.a., na inne orzeczenia niż prawomocnie skazujące. Słusznie zatem Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania wskazał, że ocena wyrażona w prawomocnym wyroku uniewinniającym skarżącego, nie wiąże w żaden sposób Naczelnego Sądu Administracyjnego. Już zatem z tego względu przedstawiona w skardze o wznowienie podstawa żądania nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Po drugie, należy pamiętać o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b u.p.p.s.a. w myśl którego Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie już podkreślano, co tut. Sąd podziela, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) u.p.p.s.a. wymaga dokonania podziału przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego na takie, które są tożsame z "naruszeniem prawa" (oczywiście prawa procesowego) i na przesłanki, którym nie da się przypisać tej cechy. Tylko pierwsza z tak wyodrębnionych grup przesłanek jest miarodajna dla działania sądu administracyjnego i daje mu możliwość uchylenia decyzji. Pozostałe przesłanki nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji administracyjnej przez sąd, gdyż uchylenie takie byłoby niezgodne nie tylko z analizowanym przepisem, ale i z ogólnym celem działania sądów administracyjnych (wyrok z 17 stycznia 2008 r., sygn. akt I FSK 157/07, 6 listopada 2009 r. sygn. akt II GSK 284/09, J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z dnia 6 stycznia 1999 r., III SA 4728/97, OSP 2000/1/16). W tym pierwszym wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił również, że przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, o jakich mowa w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, mają dla postępowania sądowoadministracyjnego inne znaczenie niż dla postępowania podatkowego. Ustawodawca, wybierając te, które wiążą się z naruszeniem prawa, daje im walor samodzielnych przesłanek uchylenia decyzji przez Sąd, niezależnie od tego, jakie skutki mogą one spowodować w postępowaniu administracyjnym. Przedstawiony podział przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego wyraźnie łączył się z zasadą, według której Naczelny Sąd Administracyjny jako organ uprawniony do zaskarżonych do niego aktów na podstawie kryterium ich legalności, musi brać pod uwagę stan istniejący w chwili wydania zaskarżonej decyzji. W tym kontekście pojawia się inny podział przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego, oparty właśnie na kryterium ich istnienia w dacie wydania decyzji ostatecznej. Okoliczność ta pozwala wyodrębnić drugi, równoległy powód, dla którego nie można pozwolić Sądowi na uchylenie decyzji w każdej sytuacji, o której mowa w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd może to uczynić tylko wtedy, gdy dana przesłanka istniała w chwili wydania zaskarżonej decyzji, chyba że została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny (art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej). Odnosząc powyższe uwagi do powoływanej przez autora skargi podstawy wznowienia, wskazać należy, że Sąd nie może uchylić decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b u.p.p.s.a. Powoływane w sprawie nowe okoliczności nie mogły wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Ujawnienie nowych okoliczności nieznanych organowi podatkowemu w dacie rozstrzygania sprawy a istniejących w dniu wydania decyzji dają stronie możliwość wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego. Ponadto, eksponowane przez autora skargi nowe okoliczności nie mogły mieć wpływu na ostateczny wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Przypomnieć bowiem należy, że organy podatkowe zakwestionowały prawo T.N. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą R., w ramach której świadczył usługi budowlane w zakresie prac remontowo-budowlanych, do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z sześciu faktur wystawionych przez E. – J. T. Podstawę zakwestionowania prawa skarżącego do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur stanowiły dwie okoliczności. Po pierwsze, ustalenie, że J. T. nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, nie składał deklaracji VAT-7, nie dokonywał żadnych wpłat na poczet podatku VAT w latach 2002 – 2004; Po drugie zaś, ustalenia wskazujące, że wystawione przez ten podmiot faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych - wystawca faktur nie wykonał robót udokumentowanych tymi fakturami. O ile zatem ocena wyrażona w powołanym przez stronę skarżącą wyroku Sądu karnego w sprawie II K 786/10 odnosiła się w jakimś stopniu do drugiej z tych kwestii, to w żaden sposób nie mogła podważyć okoliczności związanej z brakiem rejestracji J. T. dla potrzeb podatku VAT. Odnośnie właśnie tej kwestii, związanej z brakiem wymaganej rejestracji przez wystawcę faktur, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że T. N. nie mógł odliczyć podatku naliczonego z faktury wystawionej przez podmiot niezarejestrowany. Stanowił o tym, będący uzupełnieniem art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm., w zw. z § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.). Stanowiska w tej kwestii nie zdołano następnie podważyć w postępowaniu prowadzonym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W konsekwencji powołany na etapie skargi o wznowienie postępowania sądowego przez stronę wyrok Sądu Rejonowego dla W. z dnia 22 lutego 2011 r. II Wydział Karny (sygn. akt II K 786/10) nie mógłby w żaden sposób wpłynąć na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Wobec powyższego należało uznać, że skarga o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 lipca 2010 r., sygn. akt I FSK 1149/09, podlega oddaleniu stosownie do art. 282 § 2 u.p.p.s.a.