II GSK 4987/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) Protokolant Aneta Ołdakowska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 118/16 w sprawie ze skargi H. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania wykonania zastępczego obowiązku określonego w tytule wykonawczym oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi kasacyjnej H. M. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 31 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 118/16. Wyrokiem tym oddalono skargę H. M. (dalej: skarżąca) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej: SKO lub organ odwoławczy) z 10 grudnia 2015 r. znak [...] w przedmiocie zastosowania wykonania zastępczego obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: Prezydent Miasta Krakowa (dalej: Prezydent lub organ I instancji) wydał 20 listopada 2015 r. postanowienie o zastosowaniu wykonania zastępczego. Wykonanie zastępcze dotyczyło decyzji z 27 kwietnia 2015 r. nakazującej skarżącej, właścicielowi kiosku handlowego natychmiastowe, to jest do 4 maja 2015 r., usunięcie kiosku handlowego – kwiaciarni, celem umożliwienia wykonania nawierzchni wraz z przebudową w miejscu obecnego posadowienia kiosku handlowego. W postanowieniu o zastosowaniu środka zastępczego wskazano, że obowiązek zostanie wykonany zastępczo przez P. H. – U. S. J. na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanej w dniu 22 grudnia 2015 r. o godz. 8.00. Przybliżony koszt wykonania zastępczego określono na kwotę 35 000 zł. W pkt II postanowienia wezwano zobowiązaną H. M. do niezwłocznego wykonania obowiązku określonego tytułem wykonawczym. Jako podstawę prawną postanowienia wskazano art. 128 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2014 poz. 1619 ze zm., dalej: upea) i art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2013 poz. 167 ze zm., dalej: kpa). W uzasadnieniu postanowienia organ odniósł się do decyzji, która poprzedziła ww. postanowienie – to jest decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 kwietnia 2015 r. nr [...] występującego w sprawie jako wierzyciel, nakazującej H. M., właścicielowi kiosku handlowego – kwiaciarni zlokalizowanej w pasie R. P. w Krakowie natychmiastowe, to jest do dnia 4 maja 2015 r. usunięcie kiosku handlowego – kwiaciarni. Skarżąca nie wykonała tego obowiązku w zakreślonym terminie, stąd wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy o nr [...] z dnia 29 czerwca 2015 r., a następnie zawnioskował o zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego. H. M. zażaliła się na powyższe postanowienie, zarzucając mu naruszenie art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez brak zbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej, w szczególności w świetle toczącego się postępowania sądowego w stosunku do decyzji będącej podstawą nałożenia obowiązku, które to postępowanie nie zakończyło się prawomocnie, oraz naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 i 8 kpa w zw. z art. 18 upea polegające na prowadzeniu postępowania w sposób naruszający uzasadniony interes skarżącego oraz podważający zaufanie do organów administracji publicznej. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że postanowienie o wykonaniu zastępczym jest przedwczesne, gdyż prowadzi do wykonania decyzji z dnia 27 kwietnia 2015 r., która aktualnie jest przedmiotem kontroli ze strony sądów administracyjnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie po rozpoznaniu zażalenia wydało 10 grudnia 2015 r. postanowienie nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie z dnia 20 listopada 2015 r. SKO wskazało, że nie doszło do naruszenia art. 15 § 1 upea, zgodnie z którym egzekucja administracyjna może być wszczęta jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. 16 czerwca 2015 r. Prezydent Miasta Krakowa doręczył żalącej upomnienie. Wystawiony w sprawie tytuł wykonawczy odpowiada wymogom określonym w art. 27 § 1 pkt 1 – 11 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż zawiera wszystkie wymienione w tym przepisie elementy. Organ wskazał też, że według stanu sprawy na dzień orzekania przez Kolegium w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 23 czerwca 2015 r. wraz z nadanym rygorem natychmiastowej wykonalności. W skardze na to postanowienie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zarzuciła naruszenia: - art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 6 upea poprzez nieuznanie zarzutów przedwczesnego prowadzenia egzekucji administracyjnej, podczas gdy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się sprawa w przedmiocie uchylenia rygoru natychmiastowego wykonania decyzji nr [...], a zatem działanie organu charakteryzuje się prowadzeniem egzekucji w sytuacji nieistnienia obowiązku, braku wymagalności oraz niedopuszczalności egzekucji; - art. 29 § 1 upea poprzez brak zbadania dopuszczalności egzekucji administracyjnej, w szczególności wobec toczącego się postępowania sądowego w stosunku do decyzji, będącej podstawą nałożenia obowiązku, a które to postępowanie nie zostało prawomocnie zakończone; - art. 7 i 77 kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i powiązane z tym nieustalenie prawdy materialnej przejawiające się w przyjęciu, iż decyzje stanowiące podstawę wydania tytułu egzekucyjnego są ostateczne, podczas, gdy nadal nie są prawomocne, bowiem należy wskazać, że decyzje te są zaskarżone i podlegają kontroli sądowej; - art. 7 i 8 kpa polegające na prowadzeniu postępowania w sposób naruszający uzasadniony interes skarżącego oraz podważający zaufanie do organów administracji publicznej; - art. 107 § 3 kpa poprzez lakoniczne uzasadnienie, w którym organ administracyjny nie odniósł się do wszystkich zarzutów strony, w szczególności zaś przejawia się to w fakcie, iż w stosunku do zarzutu przedwczesnego prowadzenia egzekucji odniósł się jedynie w zakresie, w którym stwierdził, iż "z tym zarzutem nie sposób się zgodzić". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016 poz. 718, dalej: ppsa). WSA wskazał, że postępowanie egzekucyjne zmierza wyłącznie do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej i nie może być w nim już badane ani to, o czym ostatecznie rozstrzygnięto na etapie jurysdykcyjnym, ani aktualność tego rozstrzygnięcia po zmianach stanu faktycznego innego rodzaju, niż wykonanie obowiązku. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Niewykonanie obowiązku nałożonego ostateczną decyzją administracyjną otwiera możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Sąd I instancji zauważył też, że stosownie do art. 15 § 1 upea egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał zobowiązanemu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku, z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Egzekucję prowadził właściwy do tego organ - Prezydent Miasta Krakowa. Ponieważ organ ten był jednocześnie wierzycielem, nie było podstaw do wystawiania odrębnego wniosku wierzyciela o wszczęcie egzekucji. Sąd I instancji uznał, że w niniejszej sprawie obowiązek ma charakter niepieniężny, zatem organ egzekucyjny mógł skorzystać ze środków wymienionych w art. 1a pkt. 12 lit. b upea. Miał więc do dyspozycji grzywnę w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń oraz przymus bezpośredni. Wykonanie zastępcze jest środkiem egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym i znajduje zastosowanie w przypadku, gdy egzekucja administracyjna dotyczy obowiązku polegającego na wykonaniu czynności. Zmierza ono wprost do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego. WSA zauważył, że skarżąca nie kwestionuje ustalenia, że do 4 czerwca 2015 r. nie wykonała obowiązku usunięcia kiosku, oraz że 16 czerwca 2015 r. Prezydent Miasta Krakowa doręczył jej upomnienie, o jakim mowa w art. 15 § 1 upea, zaś tytuł wykonawczy został wystawiony przez organ egzekucyjny 29 czerwca 2015 r. W postanowieniu o zastosowaniu wykonania zastępczego wezwano skarżącą do niezwłocznego wykonania nałożonego obowiązku określonego tytułem wykonawczym, określono kiedy, przez kogo i za jaki przybliżony koszt zostanie wykonany zastępczo obowiązek objęty tytułem wykonawczym. WSA wskazał na przepisy art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 6 upea określające, co może być podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W ocenie WSA skarżąca zmierzała do wykazania, że nie istnieje już obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego, bądź obowiązek ten jeszcze nie zaistniał, albo też, że nie jest jeszcze wymagalny lub że egzekucja z innych powodów nie jest dopuszczalna. Okoliczności takie wywodziła z faktu, iż przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się sprawa w przedmiocie uchylenia rygoru natychmiastowego wykonania decyzji Prezydenta MK z dnia 27 kwietnia 2015 r. nr 1/DP/H/KC/15/ZIKiT/R, nadto, że toczy się postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie skargi na decyzję SKO w Krakowie z dnia 23 czerwca 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta MK z 27 kwietnia 2015 r., nakładającą na skarżącą przedmiotowy obowiązek. W ocenie Sądu I instancji okoliczności te nie powodują niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, ani zastosowanego środka egzekucyjnego. Obowiązek skarżącej wynikający z ostatecznej w chwili wszczęcia i prowadzenia egzekucji decyzji SKO z dnia 23 czerwca 2015 r. należał do kategorii obowiązków, o których mowa w art. 2 pkt. 10 upea. Zastosowany środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego był dopuszczalny. Skarżąca nie wykazała też, aby wystąpiła którakolwiek z okoliczności objętych przepisem art. 33 § 1 pkt. 1 lub pkt. 2 upea. WSA wskazał, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego na akt nakładający na podmiot określony obowiązek nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, chyba że sąd orzeknie na podstawie art. 61 § 3 ppsa o wstrzymaniu jego wykonania. Jednak sąd prawomocnie oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji. H. M. zaskarżyła omówiony wyrok w całości skargą kasacyjną. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła (cytując dosłownie) "naruszenie przepisów materialnych a to art. 127 w zw. z art. 7 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zwanej dalej Ustawą, poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż w okolicznościach sprawy zachodzą przesłanki do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego w pierwszeństwie przed wymierzeniem grzywny w celu przymuszenia". Uzasadniając zarzuty skargi kasacyjnej podważała konieczność usunięcia kwiaciarni ze względu na umożliwienie wykonania przebudowy Rynku Podgórskiego w Krakowie. Wskazywała na legalność lokalizacji jej kiosku. Powoływała się na obietnicę, że po zakończeniu prac będzie mogła prowadzić swoją działalność w swoim punkcie handlowym, oraz na ustalenia konserwatora zabytków. W jej ocenie zachodziła sprzeczność zaskarżonego postanowienia ze stanem faktycznym wynikającym z pism innych organów. W jej ocenie oznacza to dobitnie, że nie istniał obowiązek nakazania przez Prezydenta Miasta Krakowa likwidacji kwiaciarni. Skarżąca wskazywała też na podjęte przez nią działania podjęte celem odbudowy na płycie R. P. swojego obiektu budowlanego zgodnie z obowiązującą ostateczną decyzją nr [...] z dnia 21 lipca 2014 r. wydaną przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Krakowie na mocy której obiekt budowlany - kwiaciarnia ma pozostać w dotychczasowym miejscu i dotychczasowej bryle. Skarżąca powołała się na art. 7 § 2 upea, zgodnie z którym organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Jeśli zatem organ egzekucyjny w sprawie rozbiórki obiektu miał do wyboru grzywnę w celu przymuszenia lub wykonanie zastępcze, powinien wybrać grzywnę. Według autora skargi kasacyjnej, podejmując próbę ustalenia rzeczywistej kolejności zastosowania środków egzekucyjnych w egzekucji obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego nie można pominąć uregulowania art. 122 § 2 pkt 2 in fine upea, który choć nie ustala wprost kolejności stosowania grzywny i wykonania zastępczego, ale określa elementy postanowienia o nałożeniu grzywny. W myśl art. 122 § 2 pkt 2, postanowienie o nałożeniu grzywny powinno zawierać wezwanie do wykonania obowiązku, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie, będą nakładane dalsze grzywny w tej samej lub wyższej kwocie, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, będzie orzeczone wykonanie zastępcze. Zagrożenie dotyczące wykonania obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego wyklucza tezę o bezwzględnym pierwszeństwie wykonania zastępczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oceniając wniesioną kasację w granicach podniesionych w niej zarzutów zgodnie z treścią art. 183 § 1 ppsa i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, skargę należało uznać za niemającą usprawiedliwionych podstaw, gdyż nieuzasadnione były podniesione w niej zarzuty. Przed ustosunkowaniem się do zarzutów skargi kasacyjnej koniecznym jest przypomnienie, że skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. W tym zakresie zmian nie wprowadziła uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w której stwierdzono, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. Z powyższego wynika, iż związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odniesieniu do prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd pierwszej instancji błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub jakie powinno być właściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. W skardze kasacyjnej na wstępie wskazano jako jej podstawę prawną art. 174 pkt 1 i 2 ppsa, a więc przepis wskazujący zarówno na zarzuty naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa) jak i na zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ppsa). Następnie formułując zarzuty autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędne zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa), powołując jako naruszone przepisy art. 127 w zw. z art. 7 § 2 upea. Naruszenie to miało polegać na błędnym uznaniu, iż w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego. Mimo wadliwego skonstruowania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, biorąc pod uwagę wyżej wspomnianą uchwałę pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 postanowił odnieść się do zarzutów naruszenia art. w zw. z art. 7 § 2 upea. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Znaczna część uzasadnienia skargi kasacyjnej odnosi się do kwestionowania zasadności decyzji, która stanowiła merytoryczną przesłankę zastosowania kwestionowanego środka egzekucyjnego. Nie może to być przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie niniejszej. Sprawa ta dotyczy bowiem zastosowanego środka egzekucyjnego znajdującego podstawę w prawnie skutecznym tytule wykonawczym opartym na podlegającej wykonaniu decyzji. Nie można dopatrzeć się w sprawie naruszenia przepisów art. 127 w zw. z art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zarzut 1). Zgodnie z art. 127 upea wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. Nie ulega wątpliwości, że usunięcie obiektu budowlanego należy do takich czynności, które mogą być wykonane przez inną osobę, niż zobowiązany. Z kolei z art. 7 § 2 upea wynika, że organ stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków – środki najmniej uciążliwe. Istotą postępowania egzekucyjnego jest zrealizowanie celu egzekucji. Nie bez znaczenie jest użyte w tym przepisie określenie "bezpośrednio". Chodzi o efektywność egzekucji i możliwie sprawne zrealizowanie jej celu. W przedmiotowej sprawie celem tym było usunięcie obiektu. Nie można przy tym uznać, że grzywna w celu przymuszenia jest na równi z wykonaniem zastępczym środkiem prowadzącym bezpośrednio do wykonania obowiązku. Jak wynika z art. 119 § 1 upea, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Choć nie można co do zasady wykluczyć zastosowania takiej grzywny dla wykonania obowiązku usunięcia obiektu budowlanego, to nie można uznać za konieczne poprzedzenie grzywną wykonania zastępczego. Nie sposób przy tym przyjąć, że grzywna jest środkiem mniej uciążliwym niż wykonanie zastępcze. Efekt egzekucji powinien zostać osiągnięty, przymuszenia grzywną nakłada tylko dodatkowe ciężary (finansowe), a nie niweluje konieczności osiągnięcia ostatecznego celu egzekucji, jakim w tym przypadku było usunięcie obiektu. Koszty te i tak musiałyby zostać poniesione. Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaakceptował więc ocenę zaprezentowaną przez organy egzekucyjne, że jedynie wykonanie zastępcze może doprowadzić do realnego wykonania egzekwowanego w sprawie obowiązku, szczególnie uwzględniając fakt uporczywych działań skarżącej zmierzających do uniemożliwienia osiągnięcia celu egzekucji. Skarżąca nawet w obliczu wydania postanowienia o wykonaniu zastępczym miała czas na wykonanie we własnym zakresie nałożonego na nią obowiązku, wydanie tego postanowienia miało więc charakter mobilizujący ją do wykonania obowiązku, podobnie jak ewentualne nałożenie grzywny przymuszającej. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną.