II SA/Po 147/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2010 r. w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia odmówić wykładni wyroku z dnia 20 listopada 2009 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Po 147/09. /-/ E. Podrazik /-/ W. Batorowicz /-/ A. Łaskarzewska UZASADNIENIE W dniu 21 grudnia 2009 r. skarżący R. K. złożył pismo zatytułowane: "WNIOSEK O UZUPEŁNIENIE WYROKU", w którym zawarł prośbę o uzupełnienie wyroku tutejszego Sądu z dnia 20 listopada 2009 r. "w aspekcie wskazanej w skardze sądowej "podmiotowości" stron (...) i ich udziału w toku postępowania o przebudowę." Skarżący domagał się wyraźnego wskazania, czy "zdaniem Sądu Zarząd Nieruchomości Wspólnej jest - właścicielem czegokolwiek w obrębie domu?". Swoje żądanie ("dla klarowności w postępowaniu kasacyjnym") skarżący powiązał z przedstawionymi przez Sąd rozważaniami [...] w uzasadnieniu wyżej wymienionego wyroku co do udziału Wspólnoty Mieszkaniowej w postępowaniu o przebudowę (postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę). Skarżący podniósł, iż "Sąd nie rozróżnia podmiotowości Zarządu Nieruchomości Wspólnej od podmiotowości poszczególnych członków tzw. Wspólnoty Mieszkaniowej." W ocenie wnioskodawcy z przepisów Prawa budowlanego wynika, że "Zarząd Nieruchomości Wspólnej nie figuruje jako "strona" w postępowaniu o pozwolenie na budowę." W dniu 4 lutego 2010 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika procesowego, ustanowionego dla skarżącego z urzędu, w którym wskazał na sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 113-115 akt adm.). Wezwany do sprecyzowania charakteru pisma skarżącego z dnia 21 grudnia 2009 r. pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 16 lutego 2010 r. (k. 120 akt sąd.) podał, iż powyższe pismo skarżącego należy zgodnie z jego treścią traktować jako wniosek o uzupełnienie wyroku w zakresie wskazanym, w tym piśmie. Ponadto z ostrożności procesowej pełnomocnik skarżącego wniósł, w razie nieuwzględnienia wniosku skarżącego, o wyjaśnienie w trybie art. 158 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co nie zostało wyrażone wprost w uzasadnieniu wyroku, szeregu okoliczności dotyczących wykładni prawa w zakresie: zarządu nieruchomości, podmiotu uprawnień właścicielskich względem części wspólnych nieruchomości, statusu wspólnoty mieszkaniowej, zasad jej udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę i legitymacji "zarządu nieruchomości wspólnej" do reprezentowania wspólnoty w tym postępowaniu administracyjnym. Skarżący pismem z dnia 22 lutego 2010 r. (k. 123 akt adm.) wyjaśnił, iż jego pismo z dnia 21 grudnia 2009 r. jest wnioskiem o wykładnię wyroku sprowadzającą się do udzielenia odpowiedzi na jedno pytanie: "czy zdaniem Sądu, Zarząd Nieruchomości Wspólnej jest podmiotem właścicielskim w świetle Prawa?, proszę wskazać przepis." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku z dnia 20 listopada 2009 r., w części dotyczącej wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tutejszy Sąd przedstawił swoje stanowisko co do prawnych aspektów zarządu nieruchomością wspólną (nieruchomością budynkową) odwołując się do przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.). Sąd stanął na stanowisku, że w razie wyłonienia (powołania) zarządu tylko ten organ wspólnoty mieszkaniowej mógłby skutecznie kwestionować jego pominięcie w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Sądu z uzasadnienia jednoznacznie wynika, iż zarząd jest organem wspólnoty mieszkaniowej, a jego powołanie jest wyłączone w razie ustanowienia zarządcy w znaczeniu funkcjonalnym (powierzeniu zarządu osobie fizycznej bądź prawnej). Z kolei wspólnotę mieszkaniową tworzy ogół właścicieli lokali wchodzących w skład określonej nieruchomości, a właściciel lokalu (mieszkania) jest zarazem współwłaścicielem nieruchomości wspólnej. Powołując się na wskazane na str. 7-8 uzasadnienia orzecznictwo tutejszy Sąd przedstawił pogląd, że to wspólnota mieszkaniowa - działając poprzez powołany zarząd lub ustanowionego zarządcę - może być uczestnikiem postępowania administracyjnego w sprawach dotyczących budynku objętego tą wspólnotą, oraz w jakiej sytuacji może zajść wyjątek od tej zasady i członek wspólnoty mieszkaniowej mógłby być stroną postępowania (w razie wykazania odrębnego od wspólnoty indywidualnego interesu prawnego). W tym stanie rzeczy należy uznać, iż wszystkie kwestie dotyczące podniesionych przez skarżącego i jego pełnomocnika wątpliwości zostały przedstawione w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 listopada 2009 r. Jeżeli zaś strona skarżąca nie zgadza się z tymi rozważaniami bądź kwestionuje prawidłowość formalną uzasadnienia wyroku winna skorzystać z przysługujących jej środków odwoławczych od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie. Wykładnia orzeczenia w trybie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzaniu o elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lutego 2005 r. sygn. akt OZ 1312/04; z dnia 5 kwietnia 2005 r. sygn. akt OZ 1226/04 – powołane [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. II Zakamycze 2006, str. 346 teza 4.). Wniosek o wykładnię nie może też prowadzić do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2003 r., sygn. akt I SA/Łd 1517/02; postanowienie SN z dnia 8 stycznia 1998 r. sygn. akt III AO 25/97, OSNP 1999/4/151 – powołane [w:] op. cit., str. 346 teza 5.). Ponadto godzi się wspomnieć, że to strona samodzielnie decyduje o tym, czy skorzysta z przysługującego jej środka odwoławczego, czy złoży wniosek o wykładnię orzeczenia, czy też skorzysta z obu tych środków procesowych równocześnie (vide: op. cit., teza 6.; J. P. Tarno [w:] Prawo po postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, str. 344 teza 2.). Wobec powyższego, stwierdzając brak podstaw do uwzględnia wniosku strony skarżącej, Sąd na podstawie art. 158 powołanej ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia. /-/ E. Podrazik /-/ W. Batorowicz /-/ A. Łaskarzewska