IV SA/Po 444/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela-Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Monika Świerczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2022 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Wojewody z dnia 27 kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z 27 kwietnia 2022 r. nr [...] Wojewoda (dalej jako "Wojewoda" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania J. R. (dalej też jako "Skarżący"), reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika r.pr. J. H., utrzymał w mocy decyzję Starosty Ś. (dalej jako "Starosta" lub "organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wnioskiem z 28 października 2021 r. [data wpływu do organu: 29 października 2021 r.] A. i P. M. (dalej też jako "Inwestorzy") wnieśli o zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o garaż na działce o nr ewid. [...] położonej w Ś. przy ul. [...] w granicy z działkami nr ewid. [...] i [...]. Przywołaną wyżej decyzją z 30 grudnia 2021 r. Starosta zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Organ I instancji w uzasadnieniu podkreślił, że rozpatrując wniosek Inwestorów stwierdził, że zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, w skrócie "p.b.") każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, natomiast decyzja o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego może być wydana po spełnieniu wymagań zawartych w art. 32 i 33 p.b. Starosta uznał, że działki nr ewid. [...] i [...] znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego zgodnie z art. 3 pkt 20 p.b. Zgodnie § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 z późn. zm.) możliwe jest sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy nieruchomości, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość, a ściana spełnia wymagania przepisów bezpieczeństwa pożarowego. Na terenie objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w § 17 pkt 2 dopuszcza lokalizację zabudowy w granicy nieruchomości, pod warunkiem, że nie jest to granica z terenem dróg. Jak wskazał organ I instancji, nie zachodzi również przesłanka wynikająca z § 13 dotycząca umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi ponieważ istniejący budynek na działce nr ewid. [...] zlokalizowany jest w odległości 3 m od granicy nieruchomości ścianą bez okien i drzwi. Zdaniem Starosty, przedmiotowa inwestycja zgodna jest z uchwałą Rady Miejskiej w Ś. . z 10 listopada 2014 r nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w Ś. w rejonie ulic: [...]. Działka o nr ewid. [...], obręb ewid. Ś. . zawiera się w granicach oznaczonych w planie jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami oznaczonej symbolem 4 MN/U. W odwołaniu od tej decyzji, Skarżący reprezentowany przez dotychczasowego pełnomocnika, zarzucił naruszenie: 1. art. 35 ust 1 pkt 1 lit. a, art. 35 ust. 3, art. 35 ust. 4 p.b. w zw. z § 17 pkt 1 lit. a uchwały Rady Miejskiej w Ś. z 10 listopada 2014 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w Ś. w rejonie ulic: [...] (Dz. Urz. Woj. W. z 2014 r., poz. [...]), 2. art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 35 ust. 3, art. 35 ust. 4 p.b. w zw. z § 207 ust. 1 pkt 3 oraz 235 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 z późn. zm.), 3. art. 3 pkt 2a, art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 35 ust. 3, art. 35 ust. 4 p.b. zw. z § 3 pkt 14 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. Ministra Infrastruktury poprzez ich niezastosowanie, 4. art. 6, art. 7, art. 8, w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 z późn. zm.; zwanej dalej k.p.a.) poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawidłowego załatwienia sprawy, 5. art. 6, art. 7, art. 8, w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nie zbadanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona, 6. art. 10 k.p.a. poprzez nie zapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, pozbawienie strony skarżącej możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz wypowiedzenia się, co do tego materiału dowodowego, 7. art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie, wnosząc na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Utrzymując w mocy decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2021 r. – przywołaną na wstępie decyzją z 27 kwietnia 2022 r. – Wojewoda w uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowe zamierzenie budowlane obejmuje rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o garaż. Jak wynika z projektu budowlanego rozbudowa zlokalizowana zostanie we frontowej części budynku oraz wzdłuż granicy z działką sąsiednią o nr ewid. [...]. Rozbudowywana część o powierzchni zabudowy 135,0 m2 (długość 28,34 m, szerokość od strony frontu działki 6,82 m, szerokość w tyle działki w granicy z dz. o nr ewid. [...] - 4,30 m, wysokość w najwyższym punkcie - 3,17 m od poziomu terenu) przykryta zostanie dachem płaskim o kącie nachylenia połaci 2ş -3ş. Wojewoda analizując przedłożony przez Inwestorów projekt budowlany, stwierdził, że zastosowane rozwiązania nie naruszają zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projekt obejmuje rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o garaż, wobec czego nie dojdzie do zmiany funkcji terenu. Rozbudowa usytuowana jest w granicy nieruchomości, co również dopuszcza zapis § 17 pkt 2 Planu miejscowego. Wojewoda podkreśla również, że wysokość rozbudowywanej części garażowej nie przekracza wysokości dopuszczanej w planie miejscowym, zastosowano również geometrię dachu określoną wśród zapisów planu miejscowego. Łączny wskaźnik powierzchni zabudowy (budynku istniejącego i części rozbudowywanej) wyniesie 28,63 % powierzchni działki, powierzchnia biologicznie czynna 59,70 % powierzchni działki, a wskaźnik intensywności zabudowy 0,28. Przytoczone dane, zdaniem organu II instancji, wskazują, że i w tym zakresie nie doszło do naruszenia zapisów planu miejscowego. Dodatkowo Wojewoda wskazał, że Inwestorzy uzyskali pozwolenie na prowadzenie prac archeologicznych zgodnie z wymogiem zawartym w § 13 planu miejscowego (pozwolenie W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z [...] września 2021 r., znak: [...]). Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wojewody, nie można stwierdzić, by planowana inwestycja naruszała zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na analizowanym terenie. Dalej, Wojewoda podkreślił, że przybliżenie rozbudowywanej części budynku do granicy działki nie spowoduje powstania zabudowy grupowej, go której zalicza się budynki atrialne, bowiem nie będzie on w żaden sposób powiązany z zabudową sąsiednią i tym samym nie dojdzie w do naruszenia w tym zakresie zapisów planu miejscowego. Wojewoda w uzasadnieniu wyjaśnił także, że garaż stanowi obiekt/pomieszczenie towarzyszące funkcji mieszkalnej i stoi na stanowisku, że garaż jako odrębne pomieszczenie nie jest lokalem użytkowym wymienionym w definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartej w art. 3 pkt 2a p.b. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję Wojewody, J. R., reprezentowany przez dotychczasowego pełnomocnika – zarzuciwszy: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a zwłaszcza: a) art. 35 ust 1 pkt 1 lit. a, art. 35 ust. 3, art. 35 ust. 4-5 p.b. w zw. z § 17 pkt 1 lit. a uchwały Rady Miejskiej w Ś. z dnia 10 listopada 2014 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w Ś. w rejonie ulic: [...] (Dz. Urz. Woj. W. z 2014r., poz. [...]); b) art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 35 ust. 3, art. 35 ust. 4-5 p.b. w zw. z § 207 ust. 1 pkt 3 oraz § 235 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; c) art. 3 pkt 2a, art. 35 ust. 1 pkt 2, art. 35 ust. 3, art. 35 ust. 4-5 p.b. w zw. z § 3 pkt 14 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. Ministra Infrastruktury poprzez ich niezastosowanie; d) art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. poprzez nieposzanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich tj. J. R.; e) art. 2 i art. 7 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie. 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza: a) art. 6, art. 7, art. 8, w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawidłowego załatwienia sprawy; b) art. 6, art. 7, art. 8, w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nie zbadanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy okoliczności stanowiące podstawę do utrzymania w mocy decyzji Starosty Ś. nr [...] z dnia [...] grudnia 2021r. zostały udowodnione; c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż na podstawie prawidłowej oceny zebranych w toku sprawy dowodów oraz prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie nie należało utrzymywać w mocy decyzji organu I instancji lecz ją uchylić w całości i wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i odmowie udzielenia pozwolenia na budowę dla Państwa A. i P. M. obejmującego rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o garaż na działce o nr ewid. [...] położonej w Ś. przy ul. [...] w granicy z działkami o nr ewid. [...] i [...]; d) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż na podstawie prawidłowej oceny zebranych w toku sprawy dowodów oraz prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie nie należało utrzymywać w mocy decyzji organu I instancji lecz ją uchylić w całości i wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i odmowie udzielenia pozwolenia na budowę dla Państwa A. i P. M. obejmującego rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o garaż - kat. I na działce o nr ewid. [...] położonej w Ś. przy ul. [...] w granicy z działkami o nr ewid. [...] i [...]; e) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo że na podstawie prawidłowej oceny zebranych w toku sprawy dowodów oraz prawidłowej wykładni przepisów prawa mających zastosowanie w niniejszej sprawie należało ewentualnie uchylić w całości decyzję organu I instancji i przekazać mu sprawę do ponownego rozpoznania, - wniósł: i) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 27 kwietnia 2022 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Ś. z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla Państwa A. i P. M. obejmującego rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o garaż - kat. I na działce o nr ewid. [...] położonej w Ś. przy ul. [...] w granicy z działkami o nr ewid. [...] i [...]; ii) na podstawie art. 200 p.p.s.a. o zasądzenie kosztów postępowania od Wojewody na rzecz skarżącego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z 29 sierpnia 2022 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm.; dalej w skrócie "u.COVID-19"), o czym strony zostały powiadomione pismami z 29 sierpnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie przepisu art. 15 zzs4 ust. 3 u-COVID-19, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia. Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w kontrolowanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonawszy tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody z 27 kwietnia 2022 r. ([...]) – utrzymującej w mocy decyzję Starosty Ś. z dnia [...] grudnia 2021 r. ([...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa. W szczególności, w ocenie Sądu, organy obu instancji w niezbędnym zakresie zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy konieczny do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły zasadnie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351; w skrócie "p.b."). W myśl art. 35 ust. 1 p.b.: "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7." Z akt administracyjnych sprawy wynika, że, Starosta wystosował na podstawie art. 35 ust. 3 p.b. postanowienie zobowiązujące do doprowadzenia inwestycji do zgodności z przepisami, tj.: 1) wskazania rozwiązania kolizji pomiędzy projektowaną rozbudową, a istniejącym innym obiektem budowlanym i przyłączem gazu, 2) określenie klasy odporności ogniowej ściany posadowionej w granicy nieruchomości wraz z określeniem klasy odporności ogniowej ściany z luksferów, 3) zastosowanie ściany oddzielenia pożarowego o odporności ogniowej z materiałów niepalnych zgodnie z § 272 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm. - dalej: "warunki techniczne"), 4) zaprojektowanie murka oddzielenia pożarowego tzw. "murka ogniowego" o wysokości 30 cm ponad pokrycie dachowe na całej długości ściany posadowionej w granicy nieruchomości (§ 235 warunków technicznych), 5) uzupełnienie bilansu terenu o wskaźnik intensywności zabudowy zgodnie z § 17 pkt 6 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzupełnień powyższych kwestii dokonano przy piśmie z 23 grudnia 2021 r. A. Zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 ab initio p.b.). Jest poza sporem, że teren inwestycji (działki nr ewid. [...]) jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w skrócie "m.p.z.p.") – wprowadzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ś. z dnia 1. listopada 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w Ś. w rejonie ulic: [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2014 r., poz. [...]). Pozostaje także niespornym, że teren ww. działki znajduje się w granicach obszaru określonego w Planie miejscowym jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami (oznaczonego symbolem 4 MN/U). Tego terenu dotyczą szczegółowe postanowienia zawarte w § 17 Planu, który stanowi: "Na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami 1MN/U, 2MN/U, 3MN/U, 4MN/U, 5MN/U, 6MN/U, 7MN/U, 8MN/U, 9MN/U, 10MN/U, 11MN/U, 12MN/U, 13MN/U, 14MN/U, 15MN/U, 16MN/U, 17MN/U, 18MN/U, 19MN/U, 20MN/U, ustala się: 1) lokalizację: a) budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących; dopuszcza się zabudowę bliźniaczą, zakazuje się realizacji zabudowy szeregowej, grupowej, atrialnej, b) budynków mieszkalnych jednorodzinnych z usługami wolno stojących; dopuszcza się zabudowę bliźniaczą, zakazuje się realizacji zabudowy szeregowej, grupowej, atrialnej, c) budynków usługowych, d) budynków gospodarczo – garażowych oraz wiat; 2) dopuszcza się lokalizację zabudowy w granicy działki, pod warunkiem, że nie jest to granica z terenem dróg, przy czym zakaz ten nie dotyczy terenu działki nr ewid. [...] przy granicy z terenem 18KDD; 3) dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku mieszkalnego jednorodzinnego z usługami: a) wysokość budynków: - do dwóch kondygnacji nadziemnych, w tym poddasze użytkowe lub nieużytkowe, - nie więcej niż 10,0 m do najwyższego punktu połaci dachowej, a) dach: - dach: płaski lub stromy, - pokrycie dachów: stromych - dachówka ceramiczna lub innym materiał dachówko podobny, płaskich - pokrycie adekwatne do konstrukcji dachu; 4) dla budynku gospodarczo – garażowego oraz wiat: a) wysokość budynków: - jedna kondygnacja nadziemna, - nie więcej niż 6,0 m do najwyższego punktu połaci dachowej dla budynków z dachem stromym, - nie więcej niż 5,0 m do najwyższego punktu połaci dachowej dla budynków z dachem płaskim, b) dach: - płaski lub stromy, - pokrycie dachów: stromych - dachówka ceramiczna lub innym materiał dachówko podobny, płaskich - pokrycie adekwatne do konstrukcji dachu; 5) dla budynku usługowego: c) wysokość budynków: - jedna kondygnacja nadziemna, - nie więcej niż 6,0 m do najwyższego punktu połaci dachowej, d) dach: - dach: płaski lub stromy, - pokrycie dachów: stromych - dachówka ceramiczna lub innym materiał dachówko podobny, płaskich - pokrycie adekwatne do konstrukcji dachu; 6) intensywność zabudowy: a) maksymalną: 1,50, b) minimalną: 0,01; 7) wskaźnik powierzchni zabudowy: maksymalnie 50 % powierzchni działki budowlanej; 8) minimalną powierzchnię terenu biologicznie czynną wynoszącą 35 % powierzchni działki budowlanej; 9) z zastrzeżeniem § 24, nakaz zapewnienia na działce budowlanej miejsc postojowych, dla których ustala się: a) na każdy lokal mieszkalny: min. 1 miejsce postojowe, b) na każde 30 m2 lokalu usługowego: min. 1 miejsca, c) sposób realizacji miejsc postojowych – zgodnie z przepisami szczególnymi; 10) z zastrzeżeniem pkt 11 ustala się następujące warunki podziału nieruchomości: a) minimalna powierzchnia nowo wydzielonych działek budowlanych: - dla zabudowy wolno stojącej: 500 m2, - dla zabudowy bliźniaczej: 300 m2, b) minimalna szerokości frontu działki budowlanej: - dla działek z zabudową wolno stojącą: 16 m, - dla działek z zabudową bliźniaczą: 12 m, przy czym dopuszcza się możliwość wydzielenia frontu działki o szer. minimum 5 m, pod warunkiem, że większa część tej działki nie graniczy bezpośrednio z drogami, 11) podane w niniejszej uchwale minimalne wielkości działek budowlanych nie dotyczą działek gruntu wydzielanych na cele: lokalizowania obiektów budowlanych infrastruktury technicznej." W myśl § 13 Planu: "W granicach strefy lokalizacji stanowisk archeologicznych, pokazanej na rysunku planu ustala się nakaz prowadzenia badań archeologicznych w trakcie prowadzenia prac ziemnych związanych z zabudowaniem i zagospodarowaniem terenu. Na prowadzenie badań archeologicznych należy uzyskać pozwolenie właściwych służb ochrony zabytków przed wydaniem pozwolenia na budowę." W ocenie Sądu, zasadnie organ II instancji uznał, że zachodzi wymagana w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. zgodność projektu budowlanego wnioskowanej inwestycji z ustaleniami Planu miejscowego. W szczególności nie ulega wątpliwości, że nie jest niezgodne z przeznaczeniem terenu oznaczonego symbolem 4MN/U na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami (§ 17 pkt 1 lit. a Planu). Ponadto Inwestor zgodnie z § 13 Planu, uzyskał pozwolenie na prowadzenie prac archeologicznych (pozwolenie W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z [...] września 2021 r., znak: [...]). Powyższe prowadzi do wniosku o zasadności stanowiska organu II instancji, że planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym m.p.z.p. B. Spełnienie pozostałych wymogów, określonych w art. 35 ust. 1 pkt 2–4 p.b. W ocenie Sądu nie budzą istotnych zastrzeżeń również wnioski sformułowane przez organ II instancji co do: zgodności projektu zagospodarowania terenu inwestycji z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; wykonania projektu i dokonania jego sprawdzenia przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu oraz jego sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b., a także co do kompletności przedłożonego przez Inwestora projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b p.b., oraz ww. zaświadczenia. Sytuowanie budynków i obiektów budowlanych reguluje § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w myśl którego: "1. Jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. 2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość." W § 17 pkt 2 Planu dopuszcza się sytuowanie zabudowy w granicy działki, pod warunkiem, że nie jest to granica z terenem dróg lub terenem KP. Przedmiotową rozbudowę budynku zaprojektowano bezpośrednio przy granicy z działkami sąsiednimi o nr ewid. [...] i [...] ścianami bez otworów okiennych i drzwiowych. Jak wynika z mapy ewidencyjnej wskazane działki nie stanowią działek drogowych, zatem spełniono warunki określone w ww. zapisie Planu. Stosownie do § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych: "1. Odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. 2. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. 3. Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. 4. Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej." Zdaniem Sądu, jak wynika to z rysunków zawartych w projekcie budowlanym wysokość przesłaniania wynosić będzie 3,17m. Z mapy do celów projektowych wynika, że w odległości ewentualnego przesłaniania na działce sąsiedniej usytuowany jest budynek mieszkalny jednorodzinny, jednakże jak wskazał Starosta budynek ten zlokalizowany jest w odległości 3m od granicy działki ścianą bez okien i drzwi, zatem w przedmiotowym przypadku zjawisko przesłaniania nie będzie zachodziło. Zgodnie z § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych: "1. Pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00. 2. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. 3. W przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia." Zdaniem Sądu również i w tym przypadku nie będzie dochodziło do ograniczenia nasłonecznienia, bowiem od strony działki objętej inwestycją brak jest okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Wskazać również należy na § 207 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych: "1. Budynek i urządzenia z nim związane powinny być projektowane i wykonane w sposób ograniczający możliwość powstania pożaru, a w razie jego wystąpienia zapewniający: 1) zachowanie nośności konstrukcji przez określony czas; 2) ograniczenie rozprzestrzeniania się ognia i dymu wewnątrz budynku; 3) ograniczenie rozprzestrzeniania się pożaru na sąsiednie obiekty budowlane lub tereny przyległe; 4) możliwość ewakuacji ludzi lub ich uratowania w inny sposób; 5) uwzględnienie bezpieczeństwa ekip ratowniczych. 2. Przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi." Zgodnie z § 271 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych między budynkami należy zachować odległość minimum 8m. Możliwe jest zlokalizowanie budynku w granicy nieruchomości jednakże pod warunkiem zastosowania materiałów o podwyższonej klasie odporności ogniowej oraz umieszczenia w granicy działki ściany oddzielenia przeciwpożarowego wysuniętej co najmniej 0,3m ponad pokrycie dachu lub zastosowania wzdłuż ściany pasa z materiału niepalnego zgodnie z § 235 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W niniejszej sprawie, w projekcie określono, że ściany w granicy nieruchomości zaprojektowano z materiałów nierozprzestrzeniających ognia o klasie odporności REI60. Wskazano również, że ściany w granicy izolowane będą wełną mineralną. Ponadto zaprojektowano ścianę oddzielenia pożarowego wyniesioną ponad połać dachu o 0,3 m. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze spełniono wymogi zawarte w § 271-273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W ocenie Skarżącego, planowana rozbudowa budynku mieszkalnego doprowadzi do powstania budynku w zabudowie atrialnej, którego na przedmiotowym terenie nie dopuszcza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z powyższym nie można się zgodzić. Obowiązujące przepisy nie definiują pojęcia zabudowy atrialnej. Według powszechnej wiedzy jest to zabudowa grupowa, lokalizowana w ścisłych granicach nieruchomości w taki sposób, że tworzy wewnętrzny dziedziniec (atrium). Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu jest to forma architektoniczna zabudowy cechująca się występowaniem wewnętrznego dziedzińca, czyli atrium (por. wyrok WSA z 15.11.2011 r. II SA/Po 869/11, CBOSA). W niniejszej sprawie, istniejący budynek mieszkalny jednorodzinny w wyniku rozbudowy nie zmieni swojego charakteru i pozostanie nadal budynkiem wolnostojącym. Zgodnie z art. 3 pkt 2a p.b poprzez budynek mieszkalny jednorodzinny, należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Z kolei w myśl definicji zawartej w § 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez zabudowę jednorodzinną, należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. W myśl § 3 pkt 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez lokal użytkowy, należy rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym. Ustawa p.b. nie zawiera co prawda definicji "garażu", jednakże nie stanowi to przeszkody do zakwalifikowania spornego obiektu według norm prawa budowlanego - jak budynku o funkcji garażowej. Warunki techniczne "garażu" (zamkniętego lub otwartego) określa § 102 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Można przyjąć, że "garaż" to wydzielony budynek lub część budynku służąca do parkowania między innymi pojazdów i zapewniająca im ochronę przed środowiskiem zewnętrznym i osobami trzecimi (por. wyrok WSA z 20.04.2022 r. VII SA/Wa 309/22 oraz wyrok WSA z 23.09.2020 r. II SA/Gd 648/19, CBOSA). Zdaniem Sądu, garaż jako odrębne pomieszczenie nie jest lokalem użytkowym, mieszczącym się w ramach definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego zawartej w art. 3 pkt 2a p.b. Powyższe rozważania przesądzają o braku zasadności zarzutów skargi, a co za tym idzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.