I OZ 866/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. G. i Z. G. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2010 r. sygn.akt I SA/Wa 1665/10 w zakresie wezwania D. G. i Z. G. do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skarg D. G. i Z. G. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 19 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1665/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał D. G. i Z. G. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w kwocie 200 (dwieście) złotych, stosownie do §2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący podnieśli, iż znajdują się w złej sytuacji materialnej i wpłata tej kwoty jest dla nich znaczącym uszczerbkiem. Oboje znaczne kwoty przeznaczają na leczenie, gdyż nie są osobami zdrowymi, a szczególnie D. G. jest osobą przewlekłe chorą ( po operacji). Ponadto podnieśli, że niniejszy spór sprowokowali nie oni, lecz wyłącznie organy administracji, tj. Wojewoda Łódzki który wydał przedmiotową decyzję i Minister Infrastruktury, który decyzję utrzymał w mocy - pomimo, że była to decyzja błędna zarówno pod względem merytorycznym jak i formalnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Stosownie zaś do art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący obowiązany jest wezwać wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (art. 230 § 1 P.p.s.a). Pisma, o których mowa w cytowanym wyżej przepisie, to w myśl art. 230 § 2 P.p.s.a.: skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne; w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 P.p.s.a.). Stosownie do delegacji ustawowej zawartej w art. 233 P.p.s.a. wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W przedmiotowej sprawie Z. i D. G. zaskarżyli decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. W niniejszej sprawie prawidłowo określono wysokość wpisu od skargi na kwotę 200 zł, zgodnie z do §2 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wpis stały w sprawach skarg nieobjętych wpisem stosunkowym z zakresu nieruchomości wynosi 200 złotych. W niniejszym postępowaniu zażaleniowym przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje wyłącznie kwestia prawidłowości wydania zaskarżonego zarządzenia. Skoro skarżący zostali wezwali do uiszczenia wpisu od ich skargi w prawidłowej wysokości, to zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Tym samym wniesione nań zażalenie jako niezawierające usprawiedliwionych podlega oddaleniu. Z powyższych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.