II OZ 1030/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. K. i B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 182/08 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej H. K. i B. K. w sprawie ze skargi H. K. i B. K. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Gd 182/08 w punkcie 1) uchylił postanowienie tego Sądu z dnia 8 grudnia 2008 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, w punkcie 2) odrzucił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu punktu 2) wydanego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że złożona przez skarżących w dniu 27 listopada 2008 r. skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przepisanych dla tego rodzaju pisma procesowego. Zarzucono w niej bowiem naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 kpa, mówiącego o stwierdzeniu nieważności decyzji w przypadku skierowania jej do osoby nie będącej stroną i w oparciu o ten przepis zażądano od Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 8 grudnia 2008 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Tak postawiony zarzut skargi kasacyjnej, w ocenie Sądu I instancji, nie został sformułowany prawidłowo, bowiem celem postępowania wywołanego skargą kasacyjną nie jest ponowne badanie legalności rozstrzygnięć organów administracji publicznej, lecz ocena legalności stosowania prawa przez sąd administracyjny w toku postępowania sądowoadministracyjnego. W zażaleniu na powyższe postanowienie H. K. i B. K. wskazali na ewidentną obrazę art. 156 § 1 pkt 1 kpa, do jakiej doszło w postępowaniu po stronie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Okoliczność ta wynika bezpośrednio z akt sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Problem w sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości odrzucenia skargi kasacyjnej przez Sąd I instancji wskutek uznania, że podstawa kasacyjna w niej zawarta została sformułowana w sposób nieprawidłowy. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że stawianie skardze kasacyjnej określonych ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") wymogów formalnych, uzasadnione jest treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd kasacyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej i rozpoznając sprawę w jej granicach, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie tego sądu podstawami skargi kasacyjnej wymaga zatem prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem strony skarżącej - uchybił Sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna niespełniająca tych wymagań, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia Sądowi ocenę jej zasadności. Naczelny Sąd Administracyjny (jako sąd kasacyjny) nie może zaś zastąpić skarżącej w wyborze szczegółowo określonych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które mogłyby być naruszone przy wydawaniu zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie spełnia wymogów określonych w art. 174 i art. 176 p.p.s.a., a mianowicie przytoczenia prawidłowych podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienia. Jest to brak formalny, który nie podlega uzupełnieniu (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 426-428 i 437 oraz przytoczone tam orzecznictwo NSA). H. K. i B. K. zarzucili Sądowi I instancji naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 kpa, który może stanowić podstawę do stwierdzenia przez organ administracji nieważności decyzji, jednakże ani w petitum skargi kasacyjnej ani w jej uzasadnieniu nie wskazali w jaki sposób przepis ten został naruszony przez Sąd I instancji. Przy tego rodzaju brakach Naczelny Sąd Administracyjny nie mógłby formułować za stronę wnoszącą skargę kasacyjną podstaw kasacyjnych oraz domniemywać intencji autora skargi kasacyjnej. Wobec powyższego stwierdzić należy, że Sąd I instancji zasadnie wywiódł, iż powołany w skardze kasacyjnej przepis nie stanowi podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zachodzi oczywistość braku powołania podstaw kasacji określonych w art. 174 p.p.s.a., uniemożliwiająca poddanie skargi kasacyjnej merytorycznej ocenie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.