II FZ 700/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Andrzej Jagiełło (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 978/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi W.P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE II FZ 700/17 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 maja 2017r., sygn. akt I SA/Gd 978/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie W.P. (skarżący) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 31 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 978/16 utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego odmawiające skarżącemu przyznania prawa pomocy, w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2016 r., w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 16 stycznia 2017 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gdańsku odmówił skarżącemu W.P. przyznania prawa pomocy w tej sprawie. Postanowieniem z dnia 31 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku utrzymał w mocy powyższe postanowienie referendarza sądowego. Odpis postanowienia Sądu wraz z uzasadnieniem został doręczony stronie w dniu 20 kwietnia 2017 r. Na to postanowienie strona wniosła w dniu 26 kwietnia 2017 r. zażalenie. W ocenie Sądu pierwszej instancji zażalenie to podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Sąd wskazał na art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", z którego wynika, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Następnie Sąd argumentował, że ustawodawca, nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego (art. 260 p.p.s.a.). Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Orzeczenia tych sądów stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). Wskazując na powyższe, Sąd pierwszej instancji działając na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne. Skarżący w zażaleniu na powyższe postanowienie zaskarżył je w całości oraz wniósł o jego uchylenie. W uzasadnieniu podniósł, że nie jest w stanie podołać ciężarowi ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego oraz że spełnił warunki zwolnienia go z obowiązku ich ponoszenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. W związku z nowelizacją ustawy p.p.s.a. wprowadzoną z dniem 15 sierpnia 2015 r. ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy (art. 258 § 1 oraz 258 § 2 pkt 7 in fine p.p.s.a.). Postępowanie sądowe w sprawie zostało wszczęte skargą z dnia 20 lipca 2016 r., zatem mają do niego zastosowanie przepisy znowelizowane. Na mocy przepisu art. 260 § 1 p.p.s.a. sprzeciw od postanowień rozpoznaje sąd wydając postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy. Jak słusznie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, wojewódzki sąd administracyjny orzeka w tym przypadku jako sąd drugiej instancji, stosując przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Zakres orzeczeń wojewódzkiego sądu administracyjnego, od których można wnieść zażalenie, określa przepis art. 194 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym wskazać należy, że jak prawidłowo zaznaczył Sąd pierwszej instancji, wniesione zażalenie na postanowienie tego Sądu utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Z tej przyczyny, poza oceną merytoryczną Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostawały argumenty podniesione przez skarżącego w zażaleniu, że spełnia on przesłanki przyznania mu prawa pomocy. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji