I OSK 1464/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie NSA Leszek Leszczyński del. NSA Teresa Rutkowska Protokolant specjalista Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. J. M., B. M. B., I. T. G., Z. L., F. M., M. S. S., K. D. Z., J. B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1823/09 w sprawie ze skargi J. J. M., B. M. B., I. T. G., Z. L., F. M., M. S. S., K. D. Z., J. B. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez gminę własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Prezydent Miasta Łodzi wniósł o uregulowanie stanu prawnego działki położonej w Łodzi przy ul. T. oznaczonej nr [...] w obrębie [...] zajętej pod drogę publiczną (drogę gminną Transmisyjną) – w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Wojewoda Łódzki ustalił, że przedmiotowa część nieruchomości: – stanowiła współwłasność J. M., B. B., I. G., Z. L., F. M., M. S., K. S. i J. S.; – została zajęta pod drogę publiczną (drogę lokalną miejską) na podstawie uchwały Rady Narodowej Miasta Łodzi nr XXI/81/90 z 29 stycznia 1990 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich i gminnych na terenie województw łódzkiego (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 15 lutego 1990 r. Nr 7, poz. 40); – pozostawała w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Gminy Miasto Łódź, co potwierdza pismo Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi z [...] sierpnia 2008 r., nr [...]. Wobec powyższego Wojewoda Łódzki, stosownie do art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r., decyzją z [...] listopada 2008 r. nr [...], stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miasto Łódź prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Minister Infrastruktury decyzją z [...] września 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania J. M., B. B., I. G., Z. L., F. M., M. S., K. S. i J. S., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Łódzkiego z [...] listopada 2008 r. nr [...] stwierdzającą nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miasto Łódź własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną (drogę gminną Transmisyjną), położonej w Łodzi przy ul. T., oznaczonej jako działka nr [...] w obrębie [...]. Minister Infrastruktury utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wyjaśnił, że nabycie nieruchomości z mocy prawa w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną nastąpiło jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną oraz nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Organ wskazał, że skoro z akt sprawy wynika, że spełnione zostały wszystkie przesłanki wynikające z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Wojewoda Łódzki obowiązany był wydać stosowną decyzję. Organ wyjaśnił też, że sprawa odszkodowania za nieruchomość przejętą w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. jest rozpatrywana w odrębnym postępowaniu. Przepis art. 73 ust. 4 cytowanej ustawy stanowi, że odszkodowanie jest ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, tj. w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Oznacza to, że postępowanie w tej sprawie należy do właściwości starosty (prezydenta miasta na prawach powiatu). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1823/09, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. J. M., B. M. B., I. T. G., Z. L., F. M., M. S. S., K. D. Z., J. B. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez gminę własności nieruchomości, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z [...] września 2009 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Łódzkiego z [...] listopada 2008 r. nr [...] stwierdzającą nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Gminę Miasto Łódź własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną (drogę gminna Transmisyjną), położonej w Łodzi przy ul. T., oznaczonej jako działka nr [...] w obrębie [...], nie narusza prawa. Stosownie do art. 73 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy samego prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego, za odszkodowaniem. Powołany przepis określa normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje skutek w postaci przejścia prawa własności na Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego. Przesłankami tymi są: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną oraz władanie nią w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego. Zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną oznacza urządzenie na niej drogi zaliczonej do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, władanie zaś nieruchomością oznacza pozostawanie jej w faktycznym władztwie Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego. Zarzuty skargi sprowadzają się do zakwestionowania wystąpienia przesłanek władania nieruchomością i zajęcia jej pod drogę publiczną. Z dokumentów zawartych w aktach sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła współwłasność J. M., B. B., I. G., Z. L., F. M., M. S., K. S. i J. S. (odpis księgi wieczystej Nr [...]). Ustawa z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, która w art. 73 stworzyła podstawę uregulowania stanu prawnego gruntów, które w dniu 31 grudnia 1998 r. były zajęte pod drogi publiczne. Dla przejścia własności gruntu na Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego wystarczy, iż grunt niestanowiący ich własności był w tym dniu zajęty pod drogę publiczną i pozostawał we władaniu tych podmiotów. Należy przy tym zauważyć, iż do spełnienia przesłanki władztwa nie jest konieczne udowodnienie przez podmiot publicznoprawny posiadania nieruchomości (w rozumieniu Kodeksu cywilnego), a jedynie wykazanie faktycznego władania nią. Ustawodawca nie związał bowiem skutków nabycia własności nieruchomości z mocy prawa z jej posiadaniem opartym wyłącznie na jakiejkolwiek umowie, lecz odniósł się do każdego stanu władania cudzą nieruchomością, nawet wbrew woli jej właściciela, byleby nieruchomość nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własności publicznej. Na takie rozumienie art. 73 wskazuje także Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z 14 marca 2000 r., sygn. akt P 5/99 (OTK ZU 2000, nr 2, poz. 60). Również w uchwale Sądu Najwyższego z 26 maja 2006 r. sygn. akt III CZP 19/05 (OSNC 2006, nr 12, poz. 195) podkreślono, że władztwo podmiotów publicznych do chwili ich uwłaszczenia nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne było posiadaniem w złej wierze, skoro dobrą wiarę wyłącza nie tylko pozytywna wiadomość o braku uprawienia, w tym wypadku nieposiadania tytułu własności, ale i brak takiej świadomości spowodowany niedbalstwem. Stan taki miał miejsce w sprawie. Z akt sprawy wynika (mapa łącznie z wykazem powierzchni przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 21 września 1995 r., pismo Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi z 13 sierpnia 2008 r. nr ZDiT.TE.0800-191/08), że działka nr [...] powstała w wyniku podziału działki nr [...]. Wchodziła ona w skład ulicy Transmisyjnej w Łodzi o urządzonej asfaltowej nawierzchni jezdni. Stan taki istniał w dniu 31 grudnia 1998 r. Zasadnie Minister twierdzi, że położenie nawierzchni asfaltowej na ulicy Transmisyjnej – obejmującej działkę nr [...] – świadczy o spełnieniu przesłanki władania tą działką przez podmiot publiczny. Z akt sprawy wynika także, że ulica Transmisyjna została zaliczona do dróg lokalnych miejskich na podstawie uchwały Rady Narodowej Miasta Łodzi Nr XXI/81/90 z 29 stycznia 1990 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich i gminnych na terenie województw łódzkiego (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 15 lutego 1990 r. Nr 7, poz. 40). Zgodnie z art. 103 ust. 2 powołanej ustawy drogi lokalne miejskie stały się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami gminnymi. Zasadnie zatem Wojewoda Łódzki stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. własności przedmiotowej nieruchomości przez Gminę Miejską Łódź. Z akt sprawy wynika, że strona była informowana przez organy orzekające, że sprawa odszkodowania za nieruchomość przejętą w trybie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. jest rozpatrywana w odrębnym postępowaniu toczącym się przed starostą (prezydentem miasta na prawach powiatu). Z tych względów skarga nie mogła być uwzględniona. W świetle przedstawionego wyżej stanu sprawy Sąd nie znalazł podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja narusza prawo. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważył, że skarżący z jednej strony kwestionuje władanie przez Gminę przedmiotową nieruchomością, ale z drugiej strony żąda od organu ustalenia odszkodowania za dokonane wywłaszczenie, tak jakby ta nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę. J. J. M., B. M. B., I. T. G., Z. L., F. M., M. S. S., K. D. Z., J. B. S. wnieśli od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparli na zarzutach: 1) naruszenie prawa materialnego w drodze: – niezastosowania art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie przez Sąd, iż dopuszczalne jest wywłaszczenie nieruchomości bez odszkodowania, – błędnej wykładni art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.) poprzez wyłożenie jego treści w sposób całkowicie sprzeczny z normą wyższego rzędu – art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, a to w drodze uznania, iż możliwe jest wywłaszczenie nieruchomości bez odszkodowania; 2) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: – naruszenie art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie przez Sąd stanu faktycznego ustalonego przez organy administracyjne bez wskazania przyczyn bezkrytycznego przyjęcia jako podstawy faktycznej wyroku jedynie oświadczeń organów administracji i braku wskazania przyczyn nieprzyjęcia jako podstawy faktycznej wyroku okoliczności, iż skarżący do dnia dzisiejszego ponoszą daniny publicznoprawne związane z własnością przedmiotowej nieruchomości, – naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy, jak to zostało wykazane w skardze, organy administracji naruszyły obowiązującą je procedurę postępowania administracyjnego: – art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w drodze niezebrania oraz nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, w tym w szczególności uznanie za udowodnione okoliczności wynikających jedynie z oświadczenia jednej ze stron postępowania, a pominięcie aktów administracyjnych i dokumentów świadczących o odmiennym stanie faktycznym i prawnym; – art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji, w tym w szczególności niewskazanie dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; – art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność rzeczywistego przebiegu ulicy Transmisyjnej o co wnosił skarżący; – naruszenie art. 115 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieprzeprowadzenie postępowania mediacyjnego (w tym wezwania do udziału w nim Prezydenta Miasta Łodzi), o co wnioskował skarżący, a którego celem byłoby wyjaśnienie i rozważenie wszelkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych i przyjęcie ewentualnych ustaleń dotyczących prawidłowego trybu wywłaszczenia nieruchomości, w tym w szczególności przyznania odszkodowania za odebraną własność. Na tych podstawach wnosili o: 1) uchylenie wyroku WSA w Warszawie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych, ewentualnie o: 1) uchylenie wyroku WSA w Warszawie w całości, rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji Ministra Infrastruktury w całości, 2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznając sprawę w granicach zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego przez niezastosowanie art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz błędną wykładnię art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) w związku z art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zarzut ten nie jest zasadny. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 19 maja 2011 r. sygn. akt K 20/09 orzekł: "Art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (...) jest zgodny z art. 21 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wywodzoną z niego zasadą poprawnej legislacji". W wyroku z 15 września 2009 r. sygn. akt P 33/07 Trybunał Konstytucyjny orzekł: "Art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (...) w zakresie w jakim określa termin wygaśnięcia roszczenia o odszkodowaniu bez powiązania z faktem i datą wydania decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 3 tej ustawy, jest zgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 15 września 2009 r. został wydany w rozpoznaniu pytania prawnego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: "czy art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (...), w zakresie, w jakim określa termin wygaśnięcia roszczenia o odszkodowanie bez powiązania z faktem i datą wydania decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 3 tej ustawy, jest zgodny z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji. Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnął o zgodności z powołanymi przepisami Konstytucji. Trybunał powołał wyrok z 20 lipca 2004 r. sygn. akt SK 11/02, w którym stwierdził: "Art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (...) jest zgodny z art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Trybunał powołując ten wyrok wskazał, że kwestia ograniczenia terminem zawitym możliwości zgłoszenia wniosku o wypłatę odszkodowania nie różnicuje pozycji prawnej byłych właścicieli, ponieważ wszystkie osoby zainteresowane uzyskaniem odszkodowania były uprawnione do złożenia wniosku w takim samym okresie – od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r. Zarzut zatem naruszenia powołanych w podstawie skargi kasacyjnej przepisów prawa: art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 73 ust. 1 powołanej ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną nie jest zasadny. W zaskarżonym wyroku Sąd nie przyjął stanowiska o braku podstaw do odszkodowania a wyłącznie wskazał, że nie jest to objęte zakresem rozstrzygnięcia sprawy, stanowi bowiem przedmiot odrębnego postępowania. Zgodność z przepisami Konstytucji a w szczególności zarzucanego naruszenia art. 21 ust. 2 Konstytucji była przedmiotem wielokrotnej oceny Trybunału Konstytucyjnego, w tym w powiązaniu z faktem i datą wydania decyzji o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogi publiczne. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z art. 73 ust. 1 powołanej ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną "Nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem". Okoliczność faktyczna zapisana w art. 73 ust. 1 powołanej ustawy, wymagająca ustalenia, obejmuje trzy przesłanki, które muszą wystąpić łącznie: – po pierwsze, nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego w dniu 31 grudnia 1998 r.; – po drugie, nie stanowiła własności tych podmiotów; – po trzecie została zajęta pod drogę publiczną. Z art. 73 ust. 1 powołanej ustawy wynika, że z dniem 1 stycznia 1999 r. przeszła na własność z mocy prawa nieruchomość zajęta pod drogę publiczną (drogę gminną Transmisyjną). Tego nie może obalić podniesiony w skardze kasacyjnej fakt opłacania przez skarżących daniny publicznoprawnej. Nie można podważyć tych ustaleń w oparciu o wypis z rejestru gruntów z 3 listopada 1997 r. skoro nie podważono ustaleń, że nieruchomość została zajęta pod drogę publiczną (drogę lokalną miejską) na podstawie uchwały Rady Narodowej Miasta Łodzi nr XXI/81/90 z 29 stycznia 1990 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich i gminnych na terenie województwa łódzkiego (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 15 lutego 1990 r. Nr 7, poz. 40). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 lipca 2004 r. sygn. akt SK 11/02 podkreślił, że ustawa – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną podejmuje próbę uporządkowania stosunków własnościowych nieregulowanych przez wiele lat, jest wyrazem dążenia do wzmocnienia i nienaruszalności powstałych stosunków prawnych. Z tego względu trudno zarzucić prawidłowość ustaleń w oparciu o mapę łącznie z wykazem powierzchni przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 21 września 1995 r. oraz mocy dowodowej pisma Zarządu Dróg i Transportu w Łodzi z 13 sierpnia 2008 r. Tym samym zarzut naruszenia art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie są zasadne. Na własność z mocy prawa przeszła własność działki nr [...] w obrębie [...] zajęta pod drogę publiczną – drogę gminną Transmisyjną. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 115 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Decyzja wydana na podstawie art. 73 ust. 1 powołanej ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ma charakter decyzji związanej – decyzji stwierdzającej przejście z mocy prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Nie ma zatem za przedmiotu rozstrzygnięcia kwestii odszkodowania, przyznania nieruchomości zamiennej. Przy przejściu z mocy prawa, ustalenia mediacyjne są bezprzedmiotowe. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.