II SA/Wr 672/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej "K." we W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej u.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie nakazu doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego, poprzez demontaż skrzydła drzwiowego w wejściu do lokalu mieszkalnego nr 5 i zamontowanie w tym lokalu drzwi otwieranych do jego wnętrza. Strona skarżąca podała, że uważa, iż obowiązek wynikający z zaskarżonej decyzji został nałożony na niewłaściwy podmiot, jednak Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego domaga się od niej wykonania decyzji pod groźbą wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Nie przesądzając, jakie merytoryczne rozstrzygnięcie może zapaść w niniejszej sprawie, a w szczególności, czy faktycznie wykonanie tej decyzji może wywołać wskazywane w przytoczonym wyżej przepisie skutki, stwierdzić należy, iż na obecnym etapie postępowania istotne jest samo niebezpieczeństwo wystąpienia takich skutków. Gdyby bowiem – jak twierdzi strona skarżąca – obowiązek wynikający z zaskarżonej decyzji został niewłaściwie na nią nałożony, to – niezależnie od poniesienia przez skarżącą Spółdzielnię kosztów związanych z wykonaniem decyzji, do zwrotu których zobowiązany byłby właściwy adresat decyzji, skarżąca mogłaby zostać narażona na konsekwencje związane z ewentualną niemożnością wykonania zaskarżonej decyzji – o ile rzeczywiście okazałoby się, że nie jest właściwym jej adresatem. Rozstrzygnięcie, czy strona skarżąca jest właściwym adresatem zaskarżonej decyzji może zostać dokonane dopiero podczas merytorycznego rozpatrywania sprawy. Skoro jednak niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody faktycznie zachodzi, stwierdzić trzeba, że w realiach niniejszej sprawy przesłanka z art. 61 § 3 u.p.s.a. została spełniona. Wobec powyższego – zgodnie z art. 61 § 3 u.p.s.a. – należało orzec jak w sentencji postanowienia.