II SA/Lu 355/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Protokolant Referent stażysta Natalia Kopiś po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 października 2019 r. sprawy ze skargi A. D. na uchwałę [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. UZASADNIENIE A. D. wniósł na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U z 2018r. poz. 994 ), dalej jako "u.s.g.", skargę na uchwałę Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru gminy [...], w obrębach: D. , G., W. , J. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2018 r., poz[...]), dalej jako "m.p.z.p." - w zakresie dotyczącym działki skarżącego nr ewid. [...], przeznaczonej w tym planie jako tereny zieleni nieurządzonej z zakazem zabudowy – symbol 2.Z, § 35 ust. 1 i 4. Skarżący zarzucił podjęcie uchwały z naruszeniem art. 7 i 8 k.p.a. oraz art. 1 ust 4 pkt 4 a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2017r., poz. 1073 ze zm.), dalej jako "u.p.z.p.". Wyjaśnił, że przeznaczenie jego działki pod zieleń zostało przewidziane już w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...] uchwalonym przez Radę Miejską [...] uchwałą nr [...] z dnia [...]., zmienionego uchwałą nr [...] z dnia [...]. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...], dalej jako "Studium", pomimo tego, że na etapie uchwalania Studium zgłaszał uwagi domagając się objęcia jego działki zabudową jednorodzinną. Na potwierdzenie załączył kopie wniosków z dnia [...]. i z dnia [...]. o przekształcenie działki na działkę budowlaną oraz kopie uwag do projektu studium z dnia [...]. i z dnia [...]., z dnia [...]., z dnia [...]. Podniósł, że przeznaczenie jego działki w m.p.z.p. i w Studium pod zieleń bez prawa zabudowy narusza jego prawo własności oraz godzi w fundamentalne zasady prawa administracyjnego tj. w zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Wyjaśnił, że w odpowiedzi na jego uwagę do projektu Studium (załącznik nr [...] do uchwały Nr [...] Rady Miejskiej [...] - uwaga nr [...]) wskazano na zakazy zabudowy tego terenu wynikające z rozporządzenia nr [...] Wojewody L. z dnia [...]. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (usytuowanie działki w strefie 100 m od brzegu [...]). Zdaniem skarżącego, ograniczenia wskazane w tym rozporządzeniu zostały zniesione z dniem wejścia w życie uchwały Sejmiku Województwa L. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego. Zgodnie z tą uchwałą zniesiony został bezwzględny zakaz dokonywania zabudowy w odległości do 100 m od linii brzegowej rzeki, w jego miejsce wskazano na ograniczenie do 50 m (ust 1 pkt 5a) z możliwością wyłączenia tego ograniczenia dla obszarów wskazanych w m.p.z.p. Skarżący przytoczył treść § 3 ust 4 ww. uchwały Sejmiku Województwa, zgodnie z którym "Zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, nie dotyczy: budowy nowych obiektów budowlanych, które "będą uzupełniać lub przylegać do terenów położonych w obrębie jednostek osadniczych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz. U. Nr 166, poz. 1612 oraz z 2005 r. Nr [...], poz. 141) w przypadku uwzględnienia ich lokalizacji w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego lub w ostatecznych decyzjach o warunkach zabudowy". W przekonaniu skarżącego, Rada Miejska [...], uchwalając m.p.z.p. powinna uwzględnić powyższą zmianę przepisów, która pozwala na przeznaczenie działki skarżącego pod zabudowę. Wyjaśnił, że ta działka usytuowana jest w granicach miejscowości [...], przy ul. [...], przylega bezpośrednio do drogi powiatowej biegnącej wzdłuż tej ulicy, sąsiaduje od zachodniej strony z ciągiem budynków mieszkalnych (cała ulica [...] charakteryzuje się gęstą zabudową wzdłuż ulicy), jest uzbrojona w media i znajdują się na niej budynki gospodarcze. Podkreślił również, że znajduje się w trudnej sytuacji mieszkaniowej - obecnie mieszka w domu, który należał do jego zmarłej mamy, posadowionym na nieruchomości należącej do szwagierki i jej dzieci. Nie jest właścicielem tego domu, a dom jest stary, drewniany, bez bieżącej kanalizacji przeznaczony do rozbiórki. W związku z tym przeznaczenie jego działki na działkę budowlaną jest dla niego bardzo ważne. Na rozprawie przed Sądem w dniu [...]. wyjaśnił ponadto, że jego działka ma powierzchnię ponad 1000m2. Skarżący zarzucił także organowi naruszenie zasady zaufania obywateli do władzy publicznej, wyrażonej w art. 8 k.p.a., gdyż pozbawiono go jako jedynego spośród mieszkańców posiadających działki bezpośrednio przy ul. [...], prawa zabudowy. Odmowa przekwalifikowania jego działki na działkę budowlaną jest – jego zdaniem - sprzeczna także z wyrażoną w art. 1 ust 4 pkt 4 a u.p.z.p. zasadą dążenia do planowania i lokalizowania nowej zabudowy na obszarach o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej, w granicach jednostki osadniczej w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz. U. poz. 1612, z 2005 r. poz. 141 oraz z 2018 r. poz. 1669), w szczególności poprzez uzupełnianie istniejącej zabudowy. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska [...] wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. uznała je za nieuzasadnione stwierdzając, że przepisy te nie mają zastosowania w postępowaniu w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy. Za nietrafny uznała również zarzut naruszenia art. 1 ust. 4 pkt 4a u.p.z.p., wyjaśniając, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może być sprzeczny z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 5 u.p.z.p.), dlatego w procedurze uchwalania zaskarżonego planu, wniosek skarżącego o zmianę przeznaczenia terenu, na którym jest położona działka nr [...] nie mógł być uwzględniony. Sporna działka znajduje się poza obszarami przeznaczonymi pod zainwestowanie zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] r. w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy [...] Skarżący obecnie w istocie kwestionuje zapisy Studium, w uchwalaniu którego brał czynny udział, zgłaszając swoje żądania, natomiast w toku wyłożeń projektu m.p.z.p. do publicznego wglądu, skarżący żadnych uwag nie składał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Została ona wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Interes prawny skarżącego, będącego właścicielem działki objętej m.p.z.p. kształtującego sposób jej zagospodarowania uzasadnia bezspornie jego prawo zaskarżenia tego planu. Stosownie do art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, uzasadniającego jej zastosowanie. Należy zatem odwołać się do przepisów ustawy u.s.g., w której przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). W doktrynie i w orzecznictwie za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się m.in. naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102), a więc np. podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Rozpatrując skargę w niniejszej sprawie stwierdzić należy, że nie jest ona zasadna, gdyż przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rada Miejska [...] nie dopuściła się naruszeń prawa w powyższym rozumieniu. Przede wszystkim należy stwierdzić, że przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały Rada Miejska związana była ustaleniami Studium. Zgodnie bowiem z art. 20 u.p.z.p. - plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium (..). Obowiązek uwzględniania w procesie uchwalania planu miejscowego, postanowień studium wynika także z art. 14 ust. 5 u.p.z., który wymaga już przed podjęciem przez radę gminy uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia projektu planu miejscowego - sprawdzenia "stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium". Faktycznie chodzi o to, aby istniała pełna zgodność już nie tylko przewidywanych rozwiązań (przed sporządzeniem planu), ale także rozwiązań projektowanych z ustaleniami studium. Gdyby przyjąć odmienne rozumienie tych regulacji i uznać, że nie musi być zapewniona zgodność unormowań planu miejscowego z aktem polityki przestrzennej gminy, mogłoby dojść do osłabienia więzi pomiędzy studium i planem, a w efekcie wobec braku konsekwencji w działaniach podejmowanych przez ten sam organ gminy, to jest radę gminy, w poszczególnych podejmowanych przez nią aktach (uchwały nienormatywnej, dotyczącej polityki przestrzennej – w sprawie studium, oraz normatywnej – dotyczącej planu miejscowego, a pomiędzy tymi uchwałami także uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego), trudno byłoby o zapewnienie spójności polityki przestrzennej gminy. Nie byłaby ona prawidłowo realizowana. (zob. Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, komentarz do art. 20 u.p.z.p., sip.lex.pl). "Skoro w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), to gmina w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego, może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym niż przeznaczenie przyjęte w studium kwalifikowane jest jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium". (zob. wyrok NSA z dnia 30 lipca 2019 r. II OSK 1794/18). Przepis art. 9 ust. 4 u.p.z.p. stanowi wprost, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Mając na uwadze przytoczone przepisy uznać należy za prawidłowe stanowisko Rady Miejskiej w [...], że nie jest możliwe przeznaczenie w m.p.z.p. działki skarżącego nr [...] położonej w obrębie W. pod zabudowę ze względu na przeznaczenie tego terenu w Studium jako tereny zieleni nieurządzonej bez prawa zabudowy. Działka skarżącego została więc w m.p.z.p. objęta symbolem 2.Z, dla którego ustalenia dotyczące przeznaczenia i zasad zagospodarowania tego terenu zostały określone w § 35 tego planu. Zgodnie z tym przepisem: 1) wyznacza się tereny zieleni nieurządzonej 2) przeznaczenie podstawowe stanowią tereny zieleni nieurządzonej, 3) przeznaczenie uzupełniając obejmuje: zieleń parkową z obiektami małej architektury, wody powierzchniowe (zbiorniki wodne, sadzawki i stawy), sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, dojazdy i dojścia do budynków położonych w terenach sąsiadujących, miejsca postojowe dla samochodów, lokalne urządzenia sportu i rekreacji oraz miejsca zabaw dla dzieci. 4) W granicach terenów "Z" w zakresie sposobu ich zagospodarowania obowiązują zasady zawarte w rozdziale II i III planie, a ponadto następujące ustalenia: 1. Ustala się zakaz zabudowy, 2. Dopuszcza się utrzymanie istniejącego zainwestowania, w tym istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z możliwością jej odbudowy, rozbudowy, nadbudowy i przebudowy po spełnieniu określonych warunków (...). Z kolei w Studium określono, że sporna działka położona jest w strefie dotyczącej obrębu W., w terenie zlokalizowanym w strefie 100 m od rzeki G. . Dla tego terenu Studium przewiduje, że sposób zagospodarowania "musi być zgodny z rozporządzeniem w sprawie [...] Parku Krajobrazowego". Rozporządzenie, o którym mowa w tym przepisie to rozporządzenie nr [...] wojewody L. z dnia [...]. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...] z 2005 r., nr [...]), dalej jako "rozporządzenie Wojewody" wydane na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. Nr 92, poz.880). W § 5 pkt 7 tego rozporządzenia wprowadzono zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. W związku ze wskazanymi ograniczeniami zagospodarowania tego terenu, uwagi skarżącego (nr [...]) wniesione w toku uchwalania Studium, nie zostały uwzględnione (k. 19 akt admin.) Obecnie skarżący podnosi, że rozporządzenie Wojewody już nie obowiązuje, gdyż z dniem 16 maja 2017 r., weszła wżycie uchwała Sejmiku Województwa L. nr [...] z dnia [...]. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2017 r., poz. [...]), dalej jako "uchwała Sejmiku" podjęta na podstawie znowelizowanego art. 16 ust. 3 o ochronie przyrody. Przepis § 3 ust. 1 pkt 5 tej uchwały stanowi, że na obszarze Parku zakazuje się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 50 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych (...), z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Skarżący wskazał dodatkowo na przepis § 3 ust. 4 pkt 1 uchwały Sejmiku, który stanowi, że powyższy zakaz (o którym mowa w ust. 1 pkt 5) nie dotyczy budowy nowych obiektów budowlanych, które będą uzupełniać lub przylegać do terenów położonych w obrębie jednostek osadniczych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz.U. nr 166, poz.1612 ze zm.) w przypadku uwzględnienia ich lokalizacji w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego lub w ostatecznych decyzjach o warunkach zabudowy; b) budowy obiektów małej architektury lub innych obiektów niekubaturowych służących turystyce, przy zachowaniu 70% powierzchni biologicznie czynnej części działki położonej w pasie objętym ograniczeniem i w przypadku uwzględnienia ich lokalizacji w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego lub w ostatecznych decyzjach o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącego z przepisu tego wynika zniesienie zakazu zabudowy w pasie o szerokości 50 m od rzeki G.. Przede wszystkim stwierdzić należy, że – wbrew zarzutom skargi - Studium wyraźnie odnosi się do rozporządzenia Wojewody. Nie ma podstaw do przyjęcia, że skoro obecnie rozporządzenie to utraciło moc, a od dnia 16 maja 2017 r. obowiązuje uchwała Sejmiku, to przy interpretacji Studium należy uwzględniać przepisy tej uchwały, a nie rozporządzenia Wojewody. W procesie wykładni prawa, w tym również przepisów z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego pierwszeństwo ma wykładnia językowa. Nie jest to jednak jedyna metoda, gdyż wypadku, gdy okazuje się ona niewystarczająca, należy sięgnąć do wykładni systemowej (uchwała SN z 15 kwietnia 1999r., KZP 11/99). Zasada ta dotyczy także ustalania zapisów studium, gdyż pomimo tego, że nie jest ono aktem prawa miejscowego, jego ustalenia są wiążące dla organów gminy przy uchwalaniu planu miejscowego, a "organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje "autointerpretacji" uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego, gdyż nie wolno mu wyjść poza ogólne ustalenia wynikające ze studium. (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 6 lutego 2019r., II SA/Gd 530/18). Studium określając zasady zagospodarowania terenów zlokalizowanych w obrębie W., rozróżnia kilka terenów, wśród nich wyodrębnia wyraźnie "tereny zlokalizowane w strefie 100 m od rzeki [...]" ([...]). W odniesieniu do zagospodarowania tych terenów, odsyła jednoznacznie "rozporządzenia Wojewody" wymagając "zgodności" zagospodarowania tego terenu z tym rozporządzeniem. Wyodrębnienie "strefy o 100 m od G." i określenie ścisłego związku zasad zagospodarowania tego terenu z rozporządzeniem, poprzez użycie sfomułowania "zgodność" oznacza, że tereny te powinny być zagospodarowywane w sposób określony w tym rozporządzeniu Wojewody, niezależnie od tego, że następnie zasady obowiązujące w obrębie Krajobrazowego Parku [...] się zmieniły (na skutek wejścia w życie uchwały Sejmiku) "Zgodność nie może być rozumiana ogólnie i nie może oznaczać wyłącznie spójności, lecz jest to stopień związania znacznie silniejszy niż spójność, bądź niesprzeczność" (wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2014r. II OSK 3154/13 i 12 czerwca 2014r. sygn. akt II OSK 66/13). Niezależnie od tego stwierdzić należy, że nawet gdyby przyjąć, że Studium - w zakresie zagospodarowania działki skarżącego - odsyła do aktualnie obowiązujących przepisów dotyczących [...] Parku Krajobrazowego, a więc do obowiązującej obecnie uchwały Sejmiku, to i tak nie ma podstaw do uznania, że w związku z tym dopuszczalna jest zabudowa tej działki. Wprawdzie w uchwale Sejmiku mowa jest o zakazie budowania nowych obiektów w pasie o szerokości 50 m, a nie jak w rozporządzeniu Wojewody – 100 m, co podkreśla skarżący, to jednak zmiana ta nie ma znaczenia, gdyż działka skarżącego ze względu na swoją powierzchnię (1000 m2 zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi na rozprawie sądowej) mieści się w całości już w pasie 50 m od rzeki [...]. Wbrew zarzutom skargi, nie zachodzi też wyłączenie zakazu zabudowy spornej działki na podstawie przytoczonego wyżej § 3 ust. 4 uchwały Sejmiku. Skarżący traktuje ten przepis jako wiążącą podstawę prawną przy uchwalaniu planu miejscowego, co nie jest słuszne. Przepis ten należy traktować wyłącznie jako przepis szczególny, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz.), który wymaga zbadania przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, zgodności projektu zagospodarowania działki lub teren inwestycji z przepisami odrębnymi. Do takich niewątpliwie bowiem należą przepisy wykonawcze wydawane na podstawie przepisów o ochronie przyrody, a w tym sporna uchwała Sejmiku. Sporny § 3 ust. 4 tej uchwały odnosi się wyłącznie do budowy nowych obiektów, o ile ich lokalizacja zostanie przewidziana w obowiązujących miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Zwolnienie z zakazu zabudowy przewidzianego w § 3 ust. 1 pkt 5, dotyczącego określonej w nim części Parku [...] (i na warunkach określonych w tym przepisie) jest - zgodnie z tym przepisem - dopuszczalne tylko wówczas, gdy w już istniejących planach miejscowych została przewidziana możliwość ich sytuowania. Przepis ten nie jest więc wiążący przy uchwalaniu planu miejscowego, czego domaga się skarżący. W niniejszej sprawie nie mają też znaczenia argumenty skargi dotyczące trudnej sytuacji życiowej skarżącego oraz tego, że przy ul. [...] tylko jego działka nie może być zabudowana. Jak wyżej wyjaśniono, przepis art. 9 ust. 4 u.p.z.p., wymagający zgodności postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, ma charakter bezwzględny, a więc nie pozostawia organowi gminy na ustalenia sprzeczne ze studium, nawet jeśli względy słuszności za tym przemawiają. Z tych samych powodów nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 1 ust. 4 pkt 4 u.p.z.p., zgodnie z którym "w przypadku sytuowania nowej zabudowy, uwzględnienie wymagań ładu przestrzennego, efektywnego gospodarowania przestrzenią oraz walorów ekonomicznych przestrzeni następuje poprzez: dążenie do planowania i lokalizowania nowej zabudowy (...) na obszarach o w pełni wykształconej zwartej strukturze funkcjonalno-przestrzennej, w granicach jednostki osadniczej w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych (Dz. U. poz. 1612, z 2005 r. poz. 141 oraz z 2018 r. poz. 1669), w szczególności poprzez uzupełnianie istniejącej zabudowy." Przepis art. 1 ust. 2 (w tym pkt 4) u.p.z.p. nakazuje uwzględnienie w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazanych w nim wartości. Jak natomiast wyżej wyjaśniono, zapewnienie spójności polityki przestrzennej gminy wymaga, by ocena tych wartości przy uchwalaniu planów, była taka sama jak przy wcześniejszym uchwalaniu studium. W związku z tym, wobec jednoznacznego przeznaczenia działki skarżącego w Studium pod tereny zieleni nieurządzonej, organ gminy zobligowany był to takiego samego przeznaczenia obecnie tego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Rację ma również organ, że w toku uchwalania planów miejsocwych nie mają zastosowania przepisy k.p.a., a więc zarzuty dotyczące ich naruszenia są nieuzasadnione. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała nie została podjęta z istotnym naruszeniem przepisów w przedstawionymi na wstępie rozumieniu, dlatego oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.