III SA/Wa 2459/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 177 zł (słownie: sto siedemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Dyrektor Izby Celnej w W. (dalej: "DIC") decyzją z [...] czerwca 2008r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. (dalej: "NUC") z [...] stycznia 2007r. określającą B. sp. z o.o. w W. (dalej: "Spółka") prawidłową wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług (dalej "VAT") z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem celnym z 2001r. Powodem jej wydania było obniżenie wartości celnej importowanych towarów skutkujące zmniejszeniem podstawy opodatkowania VAT, a w konsekwencji jego określeniem w wysokości niższej niż zadeklarowana w zgłoszeniach celnych. Przedmiotem kontrowersji było m. in. czy możliwe jest wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe po upływie terminu przedawnienia, gdy zobowiązanie wygasło wcześniej, na skutek jego zapłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając – wyrokiem z 22 grudnia 2008r. - skargę na ww. decyzję stwierdził, że skoro zobowiązanie w VAT powstało z mocy prawa i zapłacono je w wysokości większej niż należnej, zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), wygasło ono w całości z chwilą zapłaty. Nie mogło więc ponownie wygasnąć przez przedawnienie. Wydanie zaskarżonej decyzji, określającej wysokość zobowiązania w mniejszej wysokości niż zapłacona, po upływie 5 lat od powstania zobowiązania podatkowego nie stanowiło naruszenia art. 70 § 1 O.p. Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się z ww. stanowiskiem i wyrokiem z 30 czerwca 2010r. uchylił ww. wyrok Sądu pierwszej instancji oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W orzeczeniu stwierdzono, że po upływie okresu przedawnienia, organ – wbrew interesowi prawnemu podatnika – nie może kształtować wielkości przedawnionego zobowiązania podatkowego "na jego korzyść", określając go w niższej wysokości niż kwota zapłacona. Przedawnienie zobowiązania skutkuje bezprzedmiotowością postępowania. DIC przed terminem rozprawy wyznaczonym na 14 grudnia 2010r. decyzją z [...] września 2010r., na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: "P.p.s.a."), uwzględnił w całości skargę Skarżącej i zgodnie z żądaniem uchylił własną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję NUC oraz umorzył postępowanie w sprawie. Decyzję ww. doręczono pełnomocnikowi Spółki 7 października 2010r. (pismo Pełnomocnika z 10 grudnia 2010r. nadesłane do WSA w Warszawie faksem). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do powołanego wyżej art. 54 § 3 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy, co też DIC uczynił, wydając decyzje z [...] września 2010r. Z chwilą doręczenia ww. decyzji pełnomocnikowi Spółki przestały więc istnieć przedmioty skarg, jakimi były decyzje z [...] czerwca 2008r. Sąd, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. należy uwzględnienie skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a. (tzw. autokontrola). Skoro doszło do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, bezprzedmiotowe stało się dalsze prowadzenie sprawy. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa skarżącej Spółki. Sąd, w związku z tym oraz na mocy art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. postanowił wydać punkt pierwszy postanowienia. Postanowienie o zwrocie kosztów postępowania sądowego zapadło na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a. i z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 6 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Skarżąca Spółka była reprezentowana przez adwokata, któremu należne było wynagrodzenie w wysokości 60zł; wpisy wynosił 100zł, a opłata skarbowa od pełnomocnictwa wynosiła 17 zł.