I GZ 426/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 1090/18 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi S.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "WSA") postanowieniem z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 1090/18 na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") odrzucił zażalenie S.W. (dalej: "skarżący") na postanowienie WSA z dnia 10 lipca 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 1090/18 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi S.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Łodzi z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie zapadło na tle następujących okoliczności sprawy: Postanowieniem z 24 kwietnia 2019 r. WSA odrzucił skargę skarżącego na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z uwagi na to, że dotyczyła ona sprawy nie objętej właściwością sądu administracyjnego. Pismem elektronicznym z 28 czerwca 2019 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną na powyższe postanowienie. Przedmiotowa skarga zawierała wniosek o, cyt.: "przyznanie prawa pomocy radcy prawnego dla podpisania tej skargi kasacyjnej". Postanowieniem z 10 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił powyższą skargę kasacyjną z uwagi na jej niedopuszczalność z powodu niespełnienia wymogu, tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego, o którym mowa w art. 175 p.p.s.a. W dniu 30 lipca 2019 r. sąd doręczył skarżącemu odpis postanowienia z 10 lipca 2019 r. wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o tym, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Dnia 5 sierpnia 2019 r. skarżący wniósł za pomocą środków komunikacji elektronicznej sporządzone przez siebie zażalenie na postanowienie z 10 lipca 2019 r. Postanowieniem z 30 sierpnia 2019 r. Starszy Referendarz Sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z 25 września 2019 r. WSA stwierdził, że zażalenie na postanowienie z 10 lipca 2019 r. zostało sporządzone i podpisane osobiście przez skarżącego, nie zaś przez profesjonalnego pełnomocnika wskazanego w art. 175 p.p.s.a. WSA podkreślił, że skarżący nie wykazał, że posiada uprawnienia zawodowe umożliwiające mu samodzielne sporządzenie skargi kasacyjnej oraz, że akta sprawy również nie wskazują na fakt posiadania przez niego takich uprawnień. W ocenie WSA zażalenie skarżącego na postanowienie z 10 lipca 2019 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie spełniało wymogu uregulowanego w art. 194 § 4 p.p.s.a., a tym samym podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne. Zażaleniem na postanowienie WSA z 25 września 2019 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata ustanowionego z urzędu, wniósł o: uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu, oświadczając, iż nie zostały one pokryte w całości ani w części. Autor zażalenia zarzucił przedmiotowemu postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 178 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że niezasadnym było wydanie zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu zażalenia, gdyż dotyczyło ono zażalenia na postanowienie odrzucające skargę, w sytuacji gdy nie minął termin do złożenia skargi kasacyjnej albo opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika skarżącego. Jak dalej wskazano w uzasadnieniu zażalenia, S.W. złożył wniosek o przyznanie mu pełnomocnika z urzędu w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, zaś sąd administracyjny wydał postanowienie o odrzuceniu skargi przed przyznaniem prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 173 § 2 p.p.s.a. w razie ustanowienia w ramach prawa pomocy adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego po wydaniu orzeczenia, na wniosek złożony przez stronę, której doręcza się odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu, albo przez stronę, która zgłosiła wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, jednak nie wcześniej niż od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy wraz ze skargą kasacyjną, tj. pismem elektronicznym z 28 czerwca 2019 r. Postanowieniem z 30 sierpnia 2019 r. Starszy Referendarz Sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. Pełnomocnik skarżącego został poinformowany o jego wyznaczeniu pismem z 10 września 2019 r., doręczonym mu 16 września 2019 r. Przed wydaniem postanowienia o przyznaniu skarżącemu prawa pomocy, WSA postanowieniem z 10 lipca 2019 r. odrzucił skargę kasacyjną S.W.. Następnie, w terminie do złożenia skargi kasacyjnej albo opinii braku podstaw do jej wniesienia przez wyznaczonego pełnomocnika, WSA wydał zaskarżone postanowienie. Analiza sekwencji zdarzeń zaistniałych w sprawie prowadzi do wniosku, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu zażalenia zostało wydane przedwcześnie, gdyż na dzień jego wydania nie upłynął jeszcze termin do złożenia skargi kasacyjnej albo opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu (art. 177 § 3 p.p.s.a.) Mając na uwadze powyższe, rację ma autor niniejszego zażalenia, że zaskarżone postanowienie narusza art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie tego postanowienia. Odnosząc się natomiast do wniosku autora zażalenia o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może być on uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem art. 203 i 204 p.p.s.a, które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie Sądu I instancji Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.