II SAB/Gd 122/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. J. i B. D. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie wykonania robót budowlanych postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 12 września 2019 r. skarżące wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: PINB) w rozpoznaniu sprawy dotyczącej budowy realizowanej na podstawie pozwolenia na budowę, obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [..] na działce nr [..] przy ul. K. w M. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 30 października 2019 r. wezwano skarżące do wskazania w terminie 7 dni czy przed wniesieniem skargi na bezczynność zwracały się z ponagleniem do właściwego organu, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe skarżące, w piśmie z 14 listopada 2019 r. oświadczyły, że przed wniesieniem niniejszej skargi ustnie ponaglały organ do wykonania orzeczenia sygn. akt II SA/Gd 385/12 przy każdych prowadzonych czynnościach w innych sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – to do organu prowadzącego postepowanie. W związku z tym, warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który - w ocenie strony skarżącej - pozostaje w bezczynności. Z oświadczenia złożonego przez skarżące wynika, że przed wniesieniem skargi nie wystąpiły z ponagleniem do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (bezczynność) przez PINB. Ponaglenie, o którym mowa, zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., jako podanie w rozumieniu przepisów k.p.a., powinno być skierowane do organu wyższego stopnia nad organem, który nie załatwił sprawy w terminie – za pośrednictwem organu, którego bezczynności ponaglenie dotyczy – i winno z niego wynikać co najmniej niezadowolenie ze stanu bezczynności. Oznacza to, że skarżące składając niniejszą skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpały przysługującego im w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia, co stanowiło niezbędny warunek skutecznego złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność. Przy czym należy wskazać, że nie spełnia wymogu wniesienia ponaglenia ustny kontakt z organem, gdyż ponaglenie winno być kierowane do organu wyższego stopnia, a nadto okoliczność ta nie znajduje protokolarnego potwierdzenia w aktach sprawy. Ponaglenie, jak wskazano powyżej, jest bowiem podaniem, do którego stosuje się art. 63 § 1 k.p.a., który stanowi, że można je wnieść m. in. ustnie do protokołu. Z kolei zgodnie z § 3 zd. 1 tego przepisu podanie wniesione ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a ponadto przez pracownika, który go sporządził (protokół). Ze tego też względu uznać należało, że ewentualne wniesienie przez skarżące ustnego, lecz nie zaprotokołowanego ponaglenia, nie wyczerpuje przesłanki z art. 52 § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.