I FZ 237/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk, po rozpoznaniu w dniu 30 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. sp. z o.o. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Bk 325/19 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 29 kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II i III kwartał 2015 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE 1. Postanowienie Sądu pierwszej instancji Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Bk 325/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu wniosku G. sp. z o.o. w P. (dalej: Strona lub Spółka), odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 29 kwietnia 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II i III kwartał 2015 r. 2. Stan sprawy przedstawiony w postanowieniu Sądu pierwszej instancji W skardze (zawartej w piśmie z dnia 7 czerwca 2019 r. - przyp. NSA) Strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora IAS. W jego uzasadnieniu podała, że: - wykonanie decyzji stanowi poważne utrudnienie dla jej płynnego funkcjonowania; - konieczność uiszczenia "takiej" kwoty dla podmiotu zajmującego się przewozem, a nie nabywaniem czy sprzedażą towarów akcyzowych, jest znacząco utrudnione; - zastosowanie przez organ zaskarżonej decyzji spowodowało, że Spółka utraciła zaufanie kontrahentów, co uniemożliwia jej prowadzenie dalszej działalności i w konsekwencji naraża ją na upadłość. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji 3.1. Podstawę prawną rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji stanowił art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) 3.2. Sąd uznał, że: - twierdzenia Spółki, wskazujące na utratę płynności finansowej, były gołosłowne i same w sobie nie mogły przyczynić się do uwzględnienia wniosku; - okoliczności powołane przez Spółkę nie pozwalały na dokonanie oceny co do możliwości pozyskania przez nią kwoty pozwalającej na uiszczenie należności objętej zaskarżoną decyzją, bez ryzyka doprowadzenia do utraty płynności finansowej, czy w dalszej perspektywie upadłości Spółki. 4. Zażalenie Spółki 4.1. Zażaleniem (sporządzonym przez adwokata) Spółka zaskarżyła postanowienie Sądu pierwszej instancji w całości, wniosła o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania 4.2. Spółka zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że w sprawie nie występują przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Spółka wskazał, że przedstawiła swoją trudną sytuację gospodarczą, co potwierdzają dokumenty finansowe Spółki znajdujące się w aktach sprawy, a nadto zobowiązanie określone zaskarżoną decyzją jest znacznej wartości i w porównaniu do przychodów Spółki w sposób oczywisty wpływa na jej płynność finansową i wypłacalność. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Zażalenie było pozbawione usprawiedliwionych podstaw i jako takie podlegało oddaleniu. 5.2. Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (zawartego w piśmie z dnia 7 czerwca 2019 r.) potwierdziła stanowisko Sądu pierwszej instancji, że Spółka nie uprawdopodobniła w dostateczny sposób ziszczenia się przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Sformułowany wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zawierał argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością przyznania Spółce tego rodzaju ochrony. Przypomnieć zatem wypadało, że wniosek zawierał jedynie ogólnikowe stwierdzenia, iż: "obowiązek wykonania zapadłych decyzji ostatecznych, stanowi poważne utrudnienie dla płynnego funkcjonowania Spółki. Konieczność uiszczenia takiej kwoty dla podmiotu zajmującego się przewozem, a nie nabywaniem czy sprzedażą towarów akcyzowych jest znacząco utrudnione. Zastosowanie przez organ zaskarżonych decyzji spowodowało, że Spółka utraciła zaufanie kontrahentów, co znacznie uniemożliwia prowadzenie dalszej działalności i w konsekwencji naraża Spółkę nawet na upadłość. W takim stanie faktycznym i merytorycznym sprawy wniosek ten jest w pełni uzasadniony". W takiej sytuacji Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że w oparciu o treści pomieszczone w tak lapidarnie umotywowanym wniosku nie można było stwierdzić, aby rzeczywiście w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Strona nie podała żadnych konkretnych informacji i dowodów, na podstawie których można byłoby uznać, że wykonanie tej decyzji będzie w rzeczywistości skutkowało podanymi przez Stronę konsekwencjami. 5.3. We wniosku Spółka stwierdziła, że wykonanie decyzji naraża ją na upadłość, ale nie przedstawiła motywów uprawdopodobniających możliwość jej zaistnienia. Tymczasem Sąd rozpatrujący ów wniosek nie był uprawniony z urzędu poszukiwać za Stronę argumentów oraz danych finansowych na poparcie wniesionego żądania procesowego. To na Stronie bowiem (reprezentowanej w tym przypadku dodatkowo przez zawodowego pełnomocnika) spoczywał obowiązek takiego uzasadnienia wniosku, aby okazał się on wystarczająco precyzyjny i dotyczył konkretnych okoliczności, które kwalifikują się do merytorycznej oceny z punktu widzenia wpływu na kondycję finansową Spółki. W gestii Strony, jako znającej dokładnie okoliczności w zakresie jej sytuacji, leżało podanie ich we wniosku celem uprawdopodobnienia wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. 5.4. Spółka w zażaleniu, podobnie jak we wniosku, stwierdziła, że jest w trudnej sytuacji gospodarczej, a określone decyzją zobowiązanie wpływa na jej płynność finansową. W ślad za tym nie przedstawiła jednak żadnej istotnej argumentacji uprawdopodobniającej wymienione okoliczności. Powtórzyć więc należało, że ogólnikowa argumentacja - sprowadzająca się w istocie do powołania się wyłącznie na fakt "trudnej sytuacji gospodarczej" - nie mogła wywołać zamierzonego skutku w sprawie dotyczącej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Skoro bowiem Spółka twierdziła, że w jej przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, to powinna dokładnie opisać między innymi specyfikę rynku na którym działa, odnosząc to do rozmiarów swojej działalności, kondycji finansowej czy też liczby kontrahentów. We wniosku Spółki powinny znaleźć się konkretne dane, poparte, na ile to możliwe, stosownymi dokumentami, których analiza pozwalałaby uznać, że Spółce w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji grozi upadłość. W sytuacji braku z jej strony przekonywujących motywów, jej twierdzenia okazały się gołosłowne. Sąd nie mógł za Spółkę poszukiwać argumentów na ich poparcie, ani tym bardziej dokumentów, których do akt sądowych tej sprawy nie złożono. Przyjmując inaczej należałoby uznać, że każdemu podmiotowi należy wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której ten powoła się na możliwą upadłość firmy. 5.5. Rozważone wyżej racje spowodowały, że Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.