I SA/Ol 319/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) asesor WSA Katarzyna Górska Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Rząp po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 24 października 2019r. sprawy ze skargi M. G., R. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2018r. oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako "SKO", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta ( dalej jako "Prezydent", organ I instancji") z "[...]" w przedmiocie określenia w stosunku do M. i R. G. (dalej jako "podatnicy", "strona", "skarżący") zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2018r. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Prezydent ustalił podatnikom zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2018r. w wysokości 212 zł, przyjmując do podstawy opodatkowania budynek mieszkalny o powierzchni 217,01 m2, budynki pozostałe o powierzchni 7,41 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 28 m2. W odwołaniu od decyzji strona zarzuciła, iż organ podatkowy ustalił zobowiązanie podatkowe za grunty, które powinny być zwolnione z uwagi na fakt, że są one sklasyfikowane jako użytki rolne klasy V i VI oraz zostały zdewastowane tj. zalane przez ścieki cmentarne. Utrzymując decyzję organu I instancji w mocy, SKO powołało brzmienie przepisów art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018r., poz. 1445 ze zm., dalej jako "u.p.o.l."). oraz art. 1 ustawy z 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2017r., poz. 617 ze zm., dalej jako u.p.r.). Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że podatnicy są współwłaścicielami nieruchomości: a) w okresie od 01.01.2018 r. do 31.12.2018r.: -lokalu mieszkalnego położonego w "[...]" o pow. użytkowej 180,70 m2 wraz z przynależną piwnicą o pow. 61,20 m2 oraz udziałem 563/1000 w częściach wspólnych budynku (tj. elementach budynku, które nie służą do wyłącznego użytku poszczególnych lokali); -udziału 563/1000 w działce gruntu nr "[...]" o pow. 906 m2, sklasyfikowanej jako Lzr-RV - grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych (o pow. 147 m2), B-RV - grunty rolne zabudowane (o pow. 759 m2); -działki gruntu nr "[...]" o pow. 2440 m2, sklasyfikowanej jako RV - grunty orne klasy V (o pow. 761 m2), PsVI - pastwiska klasy VI (o pow. 336 m2), Lzr-RV - grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych (o pow. 1343 m2); -działki nr "[...]" o pow. 811 m2, sklasyfikowanej jako RV - grunty orne klasy V (o pow. 778 m2), Br-RV - grunty rolne zabudowane (o pow. 33 m2), zabudowanej pozostałym budynkiem niemieszkalnym o pow. zabudowy 18 m2; -działki nr "[...]" o pow. 3014 m2, sklasyfikowanej jako RV - grunty orne klasy V (o pow. 2588 m2), PsVI - pastwiska klasy VI (o pow. 334 m2), N- nieużytki (o pow. 92 m2); b) w okresie od 01.01.2018 do 29.03.2018 r.: -działki nr "[...]" o pow. 749 m2, sklasyfikowanej jako B-RV - grunty orne zabudowane (o pow. 689 m\ B-PsV - zabudowane pastwiska klasy V (o pow. 32 m2), B- tereny mieszkaniowe (o pow. 28 m2). Niniejszą działkę strony zbyły 29.03.2018r. W związku z kwestionowaniem przez podatników powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, organ I instancji, celem ustalenia faktycznej powierzchni użytkowej przedmiotowej nieruchomości, przeprowadził oględziny. W trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 27.11.2018r. ustalono, iż: 1) lokal mieszkalny nr "[...]" w budynku przy ulicy "[...]" posiada dwie kondygnacje o łącznej powierzchni użytkowej wynoszącej 189,94 m , w tym: - o wysokości kondygnacji powyższej 2,20 m, powierzchnia wynosi 176,96 m2, - o wysokości kondygnacji w świetle od 1,40 m do 2,20 m, powierzchnia wynosi 25,95 m2. 2) do powyższego lokalu mieszkalnego przynależą dwie piwnice o łącznej powierzchni użytkowej 27,07 m2, w tym: a) piwnica nr "[...]" posiada powierzchnię użytkową 15,62 m2, w tym: - o wysokości kondygnacji powyżej 2,20 m, powierzchnia wynosi 4,79 m2, - o wysokości kondygnacji w świetle od 1,40 m do 2,20 m, powierzchnia wynosi 21,66 m2. b) piwnica nr "[...]" posiada powierzchnię użytkową 11,45 m2, w tym: - o wysokości kondygnacji w świetle od 1,40 m do 2,20 m, powierzchnia wynosi 22,90 m2. 3) pozostały budynek niemieszkalny przy ulicy "[...]" posiada powierzchnię użytkową wynoszącą 7,41 m2; w tym o wysokości kondygnacji w świetle od 1,40 m do 2,20 m, powierzchnia wynosi 14,82 m2. Do protokołu strona wniosła uwagi dotyczące złego stanu technicznego budynku mieszkalnego, a mianowicie: zniszczony dach i pochylona ściana frontowa nadające się do wymiany lub remontu oraz widoczne przecieki sufitu. Ponadto strona wskazała, że strych (I piętro), przejściowe korytarze bez okien i piwnice nie są "użytkowe", wykorzystywane są sporadycznie i nie służą do celów mieszkalnych tylko gospodarczych. W związku z powyższym, zdaniem strony, powinny być zwolnione od podatku od nieruchomości. Natomiast budynek gospodarczy powinien być w całości zwolniony na podstawie art. 7 ust 1 pkt 4b u.p.o.l.. W protokole wniesiono również o powołanie biegłego spoza "[...]" w celu ustalenia faktycznego stanu technicznego budynku mieszkalnego, zniszczeń lasu i jeziora wywołanych przez ścieki cmentarne. Według obliczeń strony wysokość kondygnacji strychu (I piętra) wynosi od 1,37 m do 1,90 m i dlatego na mocy art. 4 pkt 2 u.p.o.l. organ powinien odstąpić od podatku od nieruchomości. Zdaniem strony prawidłowa powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego wynosi 132,87 m2, a pozostały metraż to pomieszczenia "nieużytkowe", niepodlegające opodatkowaniu. W kolejnych pismach strona oświadczyła, że przedmiotowa nieruchomość jako nieruchomość rolna jest zwolniona od opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Las, jezioro i grunt zostały zdewastowane przez ścieki cmentarne, a zanieczyszczone powietrze szkodzi ich zdrowiu. Strona ponownie oświadczyła, że strych (I piętro) i piwnice budynku nie figurują jako użytkowe, a przedmiotowy budynek gospodarczy nie posiada fundamentów i nadaje się do rozbiórki. W związku z powyższym nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Oceniając powyższe SKO wskazał, że organ podatkowy I instancji prawidłowo przyjął do opodatkowania powierzchnię części działki gruntu nr "[...]" o powierzchni 28 m2, sklasyfikowaną w ewidencji gruntów i budynków jako B - tereny mieszkaniowe, powierzchnię użytkową lokalu mieszalnego i przynależnych piwnic, wynikającą z dokonanych pomiarów podczas oględzin, wynoszącą łącznie 217,01 m2 (tj. lokal mieszkalny:25,95 x 50% = 12,98 + 176,96 = 189,94 m2; piwnica nr "[...]": 21,66 x 50% = 10,83 + 4,79 = 15,62 m2; piwnica nr "[...]": 22,90 x50% = 1 1,45 m2); powierzchnię użytkową budynku niemieszkalnego wynoszącą 7,41 m2 (tj. 14,82 x 50% = 7,41 m2. Prawidłowo również Prezydent nie naliczył zobowiązania w podatku rolnym bowiem, stosownie do przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. grunty sklasyfikowane jako użytki rolne klasy V i VI objęte są zwolnieniem z podatku rolnego. SKO podkreśliło, że przyjęte do opodatkowania przedmioty opodatkowania jak również ich powierzchnia jest zgodna z danymi z ewidencji gruntów i budynków jak również z danymi ustalonymi w trakcie oględzin przeprowadzonych przez organ I instancji. Odnosząc się do podnoszonego przez stronę stanu technicznego budynku oraz uciążliwości ze strony sąsiadów organ odwoławczy wskazał, że nie stanowi on podstawy do uwzględnienia odwołania. W stosunku zaś do zwolnienia budynku gospodarczego na podstawie art. 7 ust 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. ponieważ strony nie posiadają gruntów gospodarstw rolnych, o których mowa w art. 2 ust. 1 u.p.r., wykluczona jest zdaniem SKO możliwość zastosowania omawianego zwolnienia. Dodatkowo strona oświadczyła, że ww. budynek gospodarczy nie posiada fundamentów i jest w znacznym stopniu zniszczony, dlatego powinien być zwolniony od podatku od nieruchomości. Tymczasem, po dokonaniu oględzin ustalono, że w rzeczywistości budynek gospodarczy jest budynkiem murowanym, posiada fundamenty, dach i jest wydzielony z przestrzeni za pomocą ścian. Zatem w ocenie organu odwoławczego spełnia definicję budynku z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., figuruje w ewidencji gruntów i budynków jako pozostały budynek niemieszkalny, a jego stan techniczny nie ma wpływu na ustalenie wymiaru podatku od nieruchomości. Odnosząc się do wniosku strony o powołanie biegłego w celu ustalenia faktycznego stanu technicznego budynku mieszkalnego, zniszczeń lasu i jeziora wywołanych przez ścieki cmentarne. SKO wskazało, że las i jezioro należące do strony nie było przedmiotem postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący, w oparciu o "Art. 6a p.2.4.7 ust 4 Ustawy Rolnej" wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z umorzeniem wszelkich podatków od 2014r. oraz zobowiązaniem organów podatkowych do wykreślenia ich z opodatkowania wraz ze zwrotem nienależnych pobranych podatków. Dodatkowo skarżący podnieśli zarzut naruszenia art. 7, 8, 9 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadniając, że Prezydent zajął ich grunty na odprowadzenie ścieków cmentarnych, przez co jezioro w 50 % zanikło, wytruta została ryba oraz zniszczono las. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018r. poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji administracyjnej obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował i nie naruszył zasad ustalania określonych faktów. Efektem kontroli sądowej jest eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Uchylenie decyzji może natomiast nastąpić jedynie w sytuacji, gdy jej wydanie nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Na podstawie przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga na podstawie akt i w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wobec tak określonej kognicji Sąd uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w każdym postępowaniu administracyjnym podstawowe znaczenie ma dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest ustalenie praw i obowiązków stron tego postępowania. Inaczej rzecz ujmując - tylko w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem praw i obowiązków stron postępowania (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2012r. sygn. akt II GSK 1377/11, wszystkie cyt. w uzasadnieniu wyroki dostępne są Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Na marginesie Sąd wskazuje dodatkowo, że w postępowaniu podatkowym stosuje się co do zasady przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa"), a nie Kodeksu postepowania administracyjnego (jak zarzucono w skardze), jednakże odpowiednikami naruszonych - w ocenie strony - przepisów art. 7, 8, 9 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego są przepisy art. 121, 122, 123, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, w których sformułowano zasady: prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do organów, wyjaśniania, prawdy materialnej i swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy działały na podstawie i w granicach prawa; nie naruszyły wynikającej z art. 120 Ordynacji podatkowej zasady legalizmu. Sąd nie dopatrzył się również uchybienia zasadom: prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej), budzenia zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej), czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej) zupełności postępowania podatkowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz właściwego prowadzenia postępowania dowodowego (art. 180 § 1, art. 188 Ordynacji podatkowej), gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, organy wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy, zaś przyjęte rozstrzygnięcie mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej. W rozpoznawanej sprawie organy powyższym obowiązkom sprostały, podejmując wszelkie niezbędne kroki do zgromadzenia materiału dowodowego, który można uznać za kompletny dla rozpoznania przedmiotowej sprawy. Następnie przeprowadziły ocenę wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia dowodów, bez przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów, wypowiedziały się co do każdego z nich, postępując zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Zagadnieniem podlegającym ocenie Sądu w związku z zarzutami skargi była prawidłowość opodatkowania podatkiem od nieruchomości na 2018r. posiadanych przez skarżących we współwłasności nieruchomości położonych w "[...]", tj. gruntów oraz budynku mieszkalnego. Wskazać należy, że skarżący uważają, iż nie powinni być obciążeni zobowiązaniem podatkowym z uwagi na to, że przedmiotowe nieruchomości zalewane są przez ścieki cmentarne, co spowodowało zdewastowanie posiadanej przez nich działki. Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził, aby zachodziły podstawy do jej uchylenia, za czym przemawiały następujące rozważania wraz z przywołaną w nich argumentacją prawną. Wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, przy dokonywaniu wymiaru podatku dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 725 ze zm.) podstawą do ustalania wysokości zobowiązania podatkowego są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Przepis art. 22 ust. 1 tej ustawy stanowi z kolei, że ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2 tej ustawy). Oparcie rozstrzygnięcia w sprawie podatkowej na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków jest jak najbardziej prawidłowe. Dysponując wiążącymi danymi z ewidencji, organy podatkowe nie miały podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wykazania innego charakteru nieruchomości niż wynikający z tych właśnie ewidencji. W wyroku z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 2632/10, Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie wskazał, że organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości (analogicznie w podatku rolnym lub podatku leśnym), nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji. Przy wymiarze podatku wiążące są więc dane znajdujące się w ewidencji gruntów i budynków, a organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze (por. wyroki NSA: z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FSK 372/07, z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 49/08, z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1949/07). Istotę i znaczenie unormowań art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego dla wymiaru podatku od nieruchomości przy opodatkowaniu budynków Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił także w uzasadnieniu uchwały z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11, stwierdzając, że przepisem znajdującym się poza regulacją ustawy podatkowej, a mającym istotne znaczenie dla wymiaru podatku jest art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości związany jest zatem zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o przeznaczeniu gruntów i budynków i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Możliwość zmiany sposobu opodatkowania spornych nieruchomości pojawi się wówczas, gdy w postępowaniu administracyjnym przed właściwym starostą skarżący przeprowadzą skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków. Jak jednak zauważył NSA w wyroku z dnia 17 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 1848/13, do czasu dokonania takiej zmiany, obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy. W innym orzeczeniu NSA stwierdził, że ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji (wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10). Dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane (wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3108/12). Mając na uwadze powyższe rozważania wskazać należy, że organ odwoławczy prawidłowo za organem I instancji przyjął do opodatkowania powierzchnię części działki gruntu nr "[...]" o powierzchni 28 m2, sklasyfikowaną w ewidencji gruntów i budynków jako B - tereny mieszkaniowe, powierzchnię użytkową lokalu mieszalnego i przynależnych piwnic przy ul. "[...]", wynikającą z dokonanych pomiarów podczas oględzin w dniu 27.11.2018r., wynoszącą jak łącznie 217,01 m2 (tj. lokal mieszkalny: 25,95 x 50% = 12,98 + 176,96 = 189,94 m2; piwnica nr "[...]": 21,66 x 50% = 10,83 + 4,79 = 15,62 m2; piwnica nr "[...]": 22,90 x50% = 1 1,45 m2); powierzchnię użytkową budynku niemieszkalnego, wynikającą z dokonanych pomiarów podczas oględzin w dniu 27.11.2018r., wynoszącą 7,41 m2 (tj. 14,82 x 50% = 7,41 m2). Zaś w oparciu o art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. prawidłowo SKO uznało, że grunty sklasyfikowane jako użytki rolne klasy V i VI objęte są zwolnieniem z podatku rolnego. Skoro bowiem, w ocenie Sądu, zapisy rejestru gruntów w zakresie przeznaczenia stanowiącej współwłasność skarżących nieruchomości wskazywały klasyfikację nieruchomości, to organy podatkowe nie miały podstaw i nie były uprawnione do dokonywania w tym zakresie odmiennych ustaleń w ramach postępowania podatkowego. Podzielić należy również stanowisko organu odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie zły stan techniczny budynku i uciążliwości ze strony sąsiadów nie mogły mieć wpływu na wymiar podatku. Okoliczności te nie powodują bowiem, iż lokal przestał być częścią budynku i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Prawidłowo organ odwoławczy ocenił również, że budynek gospodarczy nie podlega zwolnieniu na podstawie art. 7 ust 1 pkt 4 lit. b u.p.o.l. Zgodnie z powołanym przepisem zwolnieniu podlegają budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej. Pojęcie gruntu gospodarstwa rolnego należy wywieść z ustawy o podatku rolnym, w której wskazano, że to opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.r., za gospodarstwo rolne uważa się obszar gruntów, o których mowa w art. 1, o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki nieposiadającej osobowości prawnej. Nie ulega wątpliwości, że skarżący nie posiadają gruntów gospodarstw rolnych, dlatego Sąd w pełni podziela stanowisko SKO, że w takim przypadku wykluczona jest możliwość zastosowania omawianego zwolnienia. Odnosząc się do kwestii opodatkowania budynku gospodarczego prawidłowo (po przeprowadzeniu oględzin) ustalono, że spełnia on definicję budynku z art. 1a ust. 1 pkt I u.p.o.l., figuruje w ewidencji gruntów i budynków jako pozostały budynek niemieszkalny, a jego stan techniczny nie ma wpływu na ustalenie wymiaru podatku od nieruchomości. Dodatkowo podkreślić należy, że podnoszona jako jedyna, na etapie skargi do sądu, argumentacja odnosząca się do zdewastowania należącej do skarżący nieruchomości przez ścieki cmentarne nie ma wpływu na prawidłowość wydanego przez SKO rozstrzygnięcia. Okoliczność taka nie została bowiem nigdzie przewidziana w przepisach prawa. Opodatkowanie lasu i jeziora należących do skarżących nie było zaś przedmiotem niniejszego postępowania, w związku czym nie może podlegać ocenie Sądu w sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i w konsekwencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.