II OSK 2143/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Teresa Kobylecka po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S.E.Z.N. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 237/17 w sprawie ze skargi S.E.Z.N. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia [..] roku nr [..] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 237/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę S.E.Z.N na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 9 stycznia 2017 roku nr IA-II.7722.48.2015.KP w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że S.E.Z.N zaskarżyło do sądu administracyjnego postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia [..]., nr [..]. Postanowieniem tym organ utrzymał w mocy postanowienie Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia [..], nr [..], na mocy którego odmówiono wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji własnej z dnia [..], nr [..], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę III Etapu inwestycji na działce nr [..] i [..] w obrębie Lipiny, gmina Nowosolna. Postanowienie nr [..] zostało wydane po wznowieniu w dniu 19 listopada 2015 roku postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją o pozwolenie na budowę z wniosków M. i A. B., B. i M. S., J. S., B. i J. M.. Oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organy uznały, że wnioskujący nie uprawdopodobnili uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, co, zgodnie z normą art. 152 § 1 k.p.a. jest warunkiem koniecznym wstrzymania decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania. Taka okoliczność w ocenie organu nie zachodzi, na co wskazuje chociażby fakt, iż decyzją z dnia 7 października 2016 roku Starosta Łódzki Wschodni stwierdził, że kwestionowana w trybie wznowienia decyzja nr [..] nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, organ stwierdził jedynie, że została wydana z naruszeniem prawa polegającym na pominięciu w postępowaniu B. i J. M.. Skarżące Stowarzyszenie nie brało udziału ani w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Łódzkiego Wschodniego nr [..], ani w postępowaniu po jego wznowieniu. W uzupełnieniu skargi pełnomocnik Stowarzyszenia wyjaśnił , że działa również w imieniu M. i A. P., M. i A. B., B. i M. S., J. S., M. K.-C., W. P., I. i A. J. oraz J. i E. M., którzy przyłączają się do skargi. Następnie pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, że "naruszenie prawa w stosunku do S.E.Z.N polega w szczególności na wydaniu zaskarżonego postanowienia przez organ z pominięciem okoliczności, że w dniu 20 października 2016r. Wójt Gminy Nowosolna wydał decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie budynku inwentarskiego – tuczarni < 210 DJP wraz z zapleczem socjalnym, silosami na paszę oraz niezbędną infrastrukturą" w sprawie o sygn. akt [..], dotyczącej budowy znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji na działkach nr [..] i [..], co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy postanowienia Starosty Łódzkiego Wschodniego, w przedmiocie odmowy wstrzymania ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę III Etapu inwestycji, a także poprzez niedokonanie przez Wojewodę żadnych własnych ustaleń w przedmiocie istnienia przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji, co w konsekwencji spowodowało niedostateczne wyjaśnienie podstawy faktycznej oraz prawnej zaskarżonego postanowienia, jak również doprowadziło do wydania zaskarżonego postanowienia wyłącznie w oparciu o ustalenia Starosty Łódzkiego Wschodniego, a nie w oparciu o wszechstronnie zebrany materiał dowodowy". Jednocześnie pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że nie bez znaczenia dla interesu prawnego pozostaje fakt, że S.E.Z.N to organizacja społeczna, której celem statutowym jest m.in. szeroko rozumiana ochrona środowiska i przyrody, jak również działania proekologiczne w obrębie gminy Nowosolna. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie. Organ II instancji wyjaśnił, że wprawdzie żądanie wstrzymania wykonania dotyczyło decyzji z dnia [..]., nr [..], jako Etap III inwestycji, jednakże decyzją z dnia [..]., nr [..], Starosta Łódzki Wschodni zatwierdził projekt budowlany, w tym projekt zagospodarowania działki dla całego zamierzenia inwestycyjnego, czyli dla I, II i III Etapu inwestycji. Powyższe świadczy o tym, że S.E.Z.N nie brało udział w całym postępowaniu wznowieniowym, w tym także zakończonym decyzją z dnia [..], nr [..]. Wojewoda podkreślił, że w ww. postępowaniu strona skarżąca nie posiadała przymiotu strony, a postępowanie to nie wymagało udziału społeczeństwa na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016r., poz. 353). Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie natomiast do art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Takim przepisem jest m.in. art. 44 § 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016r., poz. 353), w myśl którego organizacji ekologicznej służy skarga do sądu administracyjnego od decyzji wydanej w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji, także w przypadku, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. S.E.Z.N nie brało udziału w postępowaniu administracyjnym, w którym wydane zostało zaskarżone postanowienie. Postępowanie to nie wymagało również udziału społeczeństwa w świetle przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko. Zatem w ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie stronie skarżącej nie przysługuje legitymacja skargowa ani, na podstawie art. 50 § 1 p.p.s.a., ani też na podstawie art. 50 § 2 p.p.s.a. w zw. art. 44 § 3 p.p.s.a. Sąd powołał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008r., sygn. akt II OZ 594/08, w którym Sąd ten stwierdził, że: "Legitymacja skargowa przysługuje organizacji społecznej tylko wówczas, gdy brała ona udział w postępowaniu administracyjnym jako uczestnik na prawach strony. Musi to zatem być organizacja społeczna, która zgłosiła żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego lub dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu i żądanie to zostało przez organ administracyjny uznane za uzasadnione, skutkiem czego - z mocy postanowienia organu - uczestniczyła ona w postępowaniu administracyjnym na prawach strony. Należy więc odróżnić wniesienie skargi w cudzej sprawie przez organizację społeczną uczestniczącą w postępowaniu na prawach strony od popierania skargi przez taką organizację, ale wniesioną przez inny podmiot w celu ochrony swojego interesu prawnego. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie występuje instytucja solidarnego wniesienia skargi, albowiem każdy ze skarżących, nawet jeśli skarga wnoszona jest w jednym piśmie, reprezentuje swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego." W związku z powyższym, zdaniem Sądu I instancji, na legitymację skargową w niniejszej sprawie nie ma także wpływu oświadczenie pełnomocnika strony skarżącej, że działa również w imieniu M. i A. P., M. i A. B., B. i M. S., J. S., M. Król-C., W. P., I. i A. J. oraz J. i E. M., którzy przyłączają się do skargi. Nie można bowiem opierać legitymacji skargowej na interesie prawnym przysługującym innym podmiotom. Sąd wskazał, że poza sporem jest, że M. i A. B., B. i M. S. oraz J. S. są uczestnikami postępowania sądowoadministracyjnego, bowiem to z ich wniosków zostało wznowione postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia 20 marca 2015r., nr 54/2015 i stosownie do art. 33 § 1 p.p.s.a. przysługują im prawa strony. Natomiast pozostałe osoby wskazane przez pełnomocnika strony skarżącej, tj.: M. i A.P., M. K.-C., W. P., I. i A. J. oraz J. i E. M. nie są uczestnikami postępowania sądowoadministracyjnego i nie przysługują im prawa strony. Osoby te nie składały własnych wniosków o wznowienie postępowania administracyjnego, o którym wyżej mowa i nie brały w nim udziału. Jak wynika natomiast wprost z art. 147 k.p.a. (zdanie drugie) wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b następuje tylko na żądanie strony. W ocenie Sądu I instancji, wskazanie ww. osób przez pełnomocnika strony skarżącej mogłoby być ewentualnie ocenione jako zgłoszenie się ich do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestników tego postępowania na podstawie 33 § 2 p.p.s.a. Jednakże postanowienie w przedmiocie dopuszczenia do udziału w sprawie może być wydane wyłącznie w sytuacji, gdy sprawa nadaje się do merytorycznego rozpoznania przez sąd. Z tych powodów sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego S.E.Z.N z siedzibą w Ksawerowie zaskarżyło powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I) naruszenie prawa materialnego przez lego niewłaściwe zastosowanie, tj. 1) art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 2 p.p.s.a w zw. z art. 44 § 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko polegające na błędnym uznaniu, iż S.E.Z.N nie przysługuje legitymacja skargowa, w sytuacji gdy skarżący w piśmie z dn. 7 kwietnia 2017 r, wykazał, że taka legitymacja Stowarzyszeniu przysługuje, co w ogóle nie zostało uwzględnione przez Sąd; II) naruszenie przepisów postępowania majace istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 2) art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 33 § 2 p.p.s.a., poprzez bezzasadne pominięcie okoliczności, iż zarówno S.E.Z.N, jak i M. i A. P., M. i A. B., B. i M. S., J. S., M. K.-C., W. P., I. i A. J. oraz J. i E. M. mają interes prawny we wniesieniu skargi oraz nie wzięcie pod uwagę, iż M. i A. P., M. i A. B., B. i M. S., J. S., M. ., W. P., I. i A. J. oraz J.i E. M. przyłączyli się do skargi; 3) art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 2 p.p.s.a., poprzez błędną wykładnię oświadczenia skarżącego zawartego w piśmie z dnia 7 kwietnia 2017 r. i w konsekwencji nie dokonanie oceny przedmiotowego stanowiska jako zgłoszenia S.E.Z.N oraz M. i A. P., M. i A. B., B. i M. S., J. S, M. K.-C., W. P., I. i A. J. oraz J. i E. M. do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestników tego postępowania, co doprowadziło do pozbawienia ww. podmiotów możliwości działania, w sytuacji gdy ww. osoby przyłączając się do skargi zgłosiły udział w charakterze uczestnika; 4) art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 2 p.p.s.a. w zw, z art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez nie podjęcie przez WSA w Łodzi żadnych czynności zmierzających do ustalenia czy S.E.Z.N w świetle postanowień statutu oraz charakteru i rodzaju działalności Stowarzyszenia przysługuje interes prawny we wniesieniu skargi, co w konsekwencji doprowadziło do odrzucenia skargi a limine, 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w szczególności poprzez brak jednoznacznego wskazania w stosunku, do których podmiotów skarga została odrzucona oraz mylące w ocenie strony uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, z którego nie wynika jednoznacznie wobec których osób Sąd skargę odrzucił. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Z. S. wniósł o jej odrzucenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie zatem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami skargi. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., należy przede wszystkim zauważyć, że jego skuteczność jest uzależniona od wykazania istoty tego naruszenia. W myśl powołanego przepisu, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie a ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji. Zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, może okazać się zasadny jedynie wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w tym przepisie zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Wnoszące skargę kasacyjną Stowarzyszenie nie wykazało jednak powyższej okoliczności. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie niezbędne elementy, a w szczególności wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie i poddaje się kontroli instancyjnej. W zarzucie dotyczącym naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Stoważyszenie podnosi, że postanowienie Sądu I instancji nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, w szczególności, zdaniem stoważyszenia, brak w nim jednoznacznego wskazania w stosunku, do których podmiotów skarga została odrzucona. Po lekturze kontrolowanego uzasadnienia, należy stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jednoznacznie wyjaśnia motywy, którymi kierował się Sąd odrzucając skargę S.E.Z.N. Sąd wyczerpująco wyjaśnił również sytuację procesową osób składających pismo z dnia 7 kwietnia 2017r. Rozważania Sądu są na tyle jasno i precyzyjnie sformułowane, że umożliwiają poznanie sposobu rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i ich rezultat, tj. odrzucenie skargi Stowarzyszenia Ekologicznego Zielona Nowosolna. Nie jest zatem usprawiedliwiony zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 33 § 2 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 2 p.p.s.a., które sprowadzają się do twierdzenia, że Sąd I instancji nie rozważył czy osoby “przyłączając się do skargi zgłosiły udział w charakterze uczestnika" lub, czy mają interes prawny we wniesieniu skargi. Stosowanie do art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Jednym z warunków skutecznego wniesienia skargi jest więc jej wniesienie przez podmiot, któremu zgodnie z art. 50 § 1 lub § 2 p.p.s.a. przyznano legitymację do jej wniesienia. Skargę może tylko wnieść podmiot, który dysponuje legitymacją skargową (legitymacją do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego). W przypadku niewykazania tego rodzaju legitymacji skargowej wojewódzki sąd administracyjny jest zobowiązany skargę odrzucić. Legitymację skargową określono w powyższym przepisie przez wyróżnienie atrybutu interesu prawnego (legitymacja materialna) oraz wskazanie podmiotów, które, mimo braku takiego interesu, są uprawnione do wniesienia skargi (legitymacja formalna). Do takich podmiotów, oprócz prokuratora i Rzecznika Praw Obywatelskich zalicza się również organizację społeczną w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób z zastrzeżeniem jednak, że brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Podmiotom takim przyznana została legitymacja procesowa do wniesienia skargi ze względu na funkcje, do których zostały powołane. Skarga do sądu administracyjnego jest więc dla nich jednym z instrumentów umożliwiających realizację postawionych przed nimi zadań. Legitymacja skargowa organizacji społecznej przysługuje wówczas, gdy brała ona udział w postępowaniu administracyjnym jako uczestnik na prawach strony. Musi, zatem zgłosić żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego lub dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, a żądanie to musi zostać uznane przez organ administracyjny za uzasadnione. Takie ukształtowanie wymogów legitymacji pozwala na odróżnienie sytuacji wniesienia skargi w cudzej sprawie przez organizację społeczną uczestniczącą w postępowaniu na prawach strony od popierania skargi przez taką organizację, ale wniesioną przez inny podmiot w celu ochrony swojego interesu prawnego. Skarżące Stowarzyszenie nie zostało dopuszczone do udziału w toczącym się w niniejszej sprawie postępowaniu administracyjnym, a postępowanie nie toczyło się na skutek wniosku Stowarzyszenia. Trafnie zatem Sąd I instancji odrzucił skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wskazać nadto należy, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji wyraźnie wskazał, że M. i A. B., B. i M. S. oraz J. S. są uczestnikami postępowania sądowoadministracyjnego, bowiem to z ich wniosków zostało wznowione postępowanie zakończone ostateczną decyzją Starosty Łódzkiego Wschodniego z dnia [..]., nr [..] i stosownie do art. 33 § 1 p.p.s.a. przysługują im prawa strony. Natomiast zgłoszenie się do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze uczestników pozostałych osób wskazanych przez pełnomocnika Stowarzyszenia mogłoby być ewentualnie ocenione na podstawie 33 § 2 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sprawa nadawałaby się do merytorycznego rozpoznania przez sąd. Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyżej przytoczony pogląd wyrażony przez Sąd I instancji, zatem i te zarzuty uznać należało za nieuzasadnione. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 2 p.p.s.a. w zw, z art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez nie podjęcie przez WSA w Łodzi żadnych czynności zmierzających do ustalenia czy S.E.Z.N w świetle postanowień statutu oraz charakteru i rodzaju działalności Stowarzyszenia przysługuje interes prawny we wniesieniu skargi oraz zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 2 p.p.s.a w zw. z art. 44 § 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku polegającego na błędnym uznaniu, iż Stowarzyszeniu nie przysługuje legitymacja skargowa, w sytuacji gdy skarżący w piśmie z dn. 7 kwietnia 2017 r, wykazał, że taka legitymacja Stowarzyszeniu przysługuje, co w ogóle nie zostało uwzględnione przez Sąd wskazać należy, że legitymacja materialna przysługuje stronom, które wykażą, że istnieje związek między chronionymi przez przepisy materialne ich interesem prawnym (sferą indywidualnych praw i obowiązków), a aktem lub czynnością organu administracji publicznej, przy czym interes ten musi istnieć zarówno w dacie wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, jak w dacie rozpoznawania skargi. Twierdzenia Stowarzyszenia odnoszące się do jego interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym nie zostały w żaden sposób uzasadnione, ponieważ Stowarzyszenie w odpowiedzi na wezwanie Sądu I instancji wskazało jedynie na argumenty dotyczące zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Stąd też zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie. Nadto na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty dotyczące wskazanych z oświadczeniu z 7 kwietnia 2017 r. osób fizycznych, które, w ocenie Stowarzyszenia, mają interes prawny w tym postępowaniu i wnosiły o dopuszczenie ich do udziału w postępowaniu. Sąd I instancji dokonał w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia analizy oświadczenia Stowarzyszenia wskazując, które z osób tam wskazanych brały udział w postępowaniu administracyjnym i dysponują interesem prawnym w tej sprawie oraz które z nich nie brały udziału w postępowaniu i mogły ewentualnie domagać się dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd odnosi się zatem do innych osób tylko w tym zakresie, w jakim było to konieczne dla oceny argumentów zawartych w tym piśmie, natomiast nie rozstrzygał o uprawnieniach procesowych tych osób, ponieważ nie brały one udziału w postępowaniu toczącym się ze skargi Stowarzyszenia przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Sąd I instancji prawidłowo wywiódł, że wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu mógł zostać rozpoznany dopiero po skutecznym wniesieniu skargi, do czego w tej sprawie nie doszło z uwagi na brak legitymacji skargowej Stowarzyszenia. Natomiast interes prawny osób uczestniczących w postępowaniu administracyjnym nie uzasadnia przyznania legitymacji skargowej Stowarzyszeniu. Osoby posiadające własny, indywidualny interes prawny mogły wystąpić ze skargą we własnym imieniu. Stąd też zarzuty dotyczące naruszenia art. 33 § 2 p.p.s.a. nie zasługiwały na uwzględnienie. Na uwzględnienie nie zasługiwał ponadto zarzut naruszenia art. 44 § 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w związku z art. 50 § 2 p.p.s.a., ponieważ legitymacja skargowa stowarzyszenia nie wynikała z przepisów ustawy środowiskowej, gdyż postępowanie toczące się przed Wojewodą Łódzkim, w trakcie którego wydano zaskarżone postanowienie, nie było postępowaniem z udziałem społeczeństwa w rozumieniu przepisów ww. ustawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 10