II FZ 1009/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Antoni Hanusz, po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1542/13 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 21 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie rozłożenia na raty podatku od zasiedzenia oraz odmowy rozłożenia na raty zapłaty podatku od spadków i darowizn postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE 1. Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2013 r., III SA/Wa 1542/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku J. O., odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w sprawie rozłożenia na raty podatku od zasiedzenia oraz odmowy rozłożenia na raty zapłaty podatku od spadków i darowizn. W uzasadnieniu Sąd wskazał na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: "p.p.s.a." i podniósł, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w tym przepisie, mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny bądź doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie można mówić o wykonaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w przypadku wniosku skarżącej zaskarżona decyzja uchyla decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i umarza postępowanie w sprawie rozłożenia na raty zapłaty podatku z tytułu zasiedzenia oraz odmawia rozłożenia na raty zapłaty podatku od spadków i darowizn z tytułu zasiedzenia. Decyzja ta zatem nie nakłada na skarżącą żadnych nowych obowiązków, ani nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania. W konsekwencji Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. 2. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca podniosła, że nie zgadza się z Sądem pierwszej instancji, ponieważ wartość jej zobowiązania wobec organów skarbowych stanowi znaczną kwotę i uiszczenie jej w całości jednorazowo z całą pewnością spowoduje zarówno wyrządzenie znacznej szkody w istniejącym majątku, zupełnie niezależnie od innych nieodwracalnych negatywnych skutków będących konsekwencją realizacji zobowiązania. 3. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie stwierdził, że jest ono bezzasadne. Rację ma bowiem Sąd pierwszej instancji twierdząc, że nie można domagać się wykonania decyzji, która ze swej istoty nie nadaje się i w ogóle nie wymaga wykonania. Skarżąca kwestionuje decyzję dotyczącą umorzenia postępowania w sprawie rozłożenia na raty należności z tytułu podatku od zasiedzenia oraz odmowy rozłożenia na raty zapłaty podatku od spadków i darowizn. Skutki prawne decyzji oznaczają zatem tyle, że postępowanie w sprawie rozłożenia na raty zapłaty podatku od zasiedzenia nie będzie się toczyć, gdyż organ uznał za zasadne jego umorzenie, natomiast zaległość z tytułu podatku od spadków i darowizn nie zostanie rozłożona na raty. Decyzja sformułowana w ten sposób, na mocy której "odmawia" się wnioskodawcy określonego działania nie wywołuje więc żadnych skutków materialnoprawych i nie prowadzi do podjęcia przez organy administracji jakichkolwiek działań, których wstrzymania można byłoby się domagać. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") decyzja o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu pozostawiona jest do uznania sądu, który może wydać takie rozstrzygnięcie w razie stwierdzenia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ze względu na charakter decyzji będącej przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że brak jest podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej, o którą wnioskowała skarżąca. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.