I FSK 1989/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA: Roman Wiatrowski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej K. sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 764/13 odrzucające skargę K. sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 26 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 lipca 2013 r., sygn. akt: I SA/Wr 764/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: "spółka", "skarżąca") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 26 lutego 2013 r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku od towarów i usług z styczeń 2013 r. Przedstawiając stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 28 maja 2013 r. doradca podatkowy J. D. wezwany został do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu spółki przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Ww. wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi spółki w dniu 5 czerwca 2013 r. (karta 26 akt), zatem termin do uzupełnienia braku skargi kasacyjnej upłynął w dniu 12 czerwca 2013 r. Brak terminowego wywiązania się z powyższego wezwania skutkował odrzuceniem skargi przez Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W skardze kasacyjnej pełnomocnik spółki zaskarżył powyższe postanowienie w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi w wyniku uznania, iż brak formalny skargi w zakreślonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny terminie nie został przez stronę uzupełniony, w sytuacji gdy w wykonaniu zobowiązania Sądu z dnia 3 czerwca 2013 r., skarżąca uzupełniła brak formalny skargi w postaci pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Przy tak sformułowanych zarzutach pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oraz o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Do skargi kasacyjnej dołączono dowód uiszczenia wpisu, kserokopię pełnomocnictwa z dnia 24 marca 2013 r., odpowiedź na wezwanie z dnia 3 czerwca 2013 r., wniosek reklamacyjny złożony w Urzędzie Pocztowym dnia 12 sierpnia 2013 r., kserokopię z pocztowej książki nadawczej oraz kserokopię książki korespondencyjnej spółki. Naczelnik Urzędu Skarbowego nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie (niewystępującą w okolicznościach niniejszej sprawy) nieważność postępowania. Przystępując do oceny podniesionych zarzutów należy przede wszystkim przypomnieć, że powodem odrzucenia skargi przez Sąd pierwszej instancji było nieuzupełnienie w terminie jej braków formalnych, tj. pełnomocnictwa procesowego upoważniającego ww. doradcę podatkowego do działania w imieniu spółki przed WSA lub przed sądami administracyjnymi. Zauważyć także należy, że z treści skargi kasacyjnej, nie wynika, by strona kwestionowała sam fakt doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia ww. braku. W tym zaś stanie rzeczy nie sposób uwzględnić kluczowego a zarazem jedynego w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., stanowiącego podstawę zaskarżonego orzeczenia, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Ze stanu faktycznego wynika bowiem, że termin wskazany w powyższym przepisie upływał w dniu 12 czerwca 2012 r., a wymagany dokument pełnomocnictwa złożono w dniu 13 sierpnia 2013 r. wraz z przedmiotową skargą kasacyjną. Powyższych ustaleń nie mogły podważyć także twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej oraz dokumenty do niej dołączone. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na rozbieżności wynikające z przedłożonych przez autora skargi kasacyjnej dokumentów. Z załączonej kserokopii wniosku reklamacyjnego (karta 44) wynika, że dotyczył on prawidłowości nadania listu poleconego o nr [...], natomiast z kserokopii strony książki nadawczej spółki (karta 45) wynika, że przesyłka skierowana na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dacie 5 czerwca 2013 r. mająca według twierdzeń autora skargi kasacyjnej zawierać także odpowiedź na wezwanie Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 czerwca 2013 r. została nadana pod numerem [...]. Również numer widniejący na przesłanej kserokopii książki korespondencyjnej skarżącej [...] przy przesyłce adresowanej do WSA we Wrocławiu datowanej na 5 czerwca 2013 r. (karta 46), pomimo iż jest niepełny, także w żadnej części nie jest tożsamy z powyższymi numerami i tym samym nie potwierdza tez stawianych przez autora w skardze kasacyjnej. Zatem już samo tylko porównanie powyższych numerów nie pozostawia - zdaniem NSA - wątpliwości, że wyjaśnienia skarżącej, jakoby odpowiedź na wezwanie Przewodniczącego wraz z wymaganą dokumentacją została nadana w Urzędzie Pocztowym w W. dnia 5 czerwca 2013 r., a przesyłka z przyczyn niewyjaśnionych nie dotarła do adresata charakteryzują się niespójnością. Zauważyć jednocześnie należy, że pomimo, iż w aktach sprawy znajduje się pismo reklamacyjne z dnia 12 sierpnia 2013 r. złożone w Urzędzie Pocztowym w W. (karta 44), na które to pełnomocnik spółki również powołuje się w złożonym środku zaskarżenia, to jednak do chwili obecnej brak jest jakiegokolwiek dokumentu będącego jego następstwem. Powyższe niewątpliwie wskazuje, że skarżąca nie podjęła się próby udowodnienia a nawet uprawdopodobnienia prawdziwości wskazanych przez nią twierdzeń. W sytuacji zatem, gdy pełnomocnik spółki nie uzupełnił braków formalnych skargi w wyznaczonym do tego przepisami prawa terminie, a także w żaden sposób nie podważył zasadności twierdzeń Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że brak jest podstaw uwzględnienia skargi kasacyjnej. W zakresie żądania zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należy zauważyć, że w myśl uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 (ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 23) przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela to stanowisko. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna została wniesiona od postanowienia odrzucającego skargę, a więc kończącego postępowanie w sprawie, tym samym nie było podstaw prawnych do orzekania w przedmiocie kosztów. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.