II OZ 1220/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wiesław Kisiel po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Ś. i P. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 września 2010 r., VII SA/Wa 1314/10, o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010r., nr [...], w przedmiocie: nakazu rozbiórki wiaty postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 września 2010 r., VII SA/Wa 1314/10, po rozpoznaniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w C., wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010r., nr [...]. Sąd podniósł, że wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę wiaty z natury rzeczy stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody jak też trudnych do odwrócenia skutków. W sprawie nie zachodzą szczególne okoliczności sprzeciwiające się wstrzymaniu wykonania decyzji, np. gdy objęty nakazem rozbiórki obiekt budowany zagraża bezpieczeństwu ludzi lub mienia. A. Ś. i P. Ś. w zażaleniu podnieśli, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwarza zagrożenie zarówno dla osób przebywających na działce jak i ich mienia, ze względu na spływające na działkę z przedmiotowej wiaty wody opadowe oraz śnieg. Usytuowanie wiaty wyklucza wykorzystanie działki uczestników postępowania zgodnie z jej przeznaczeniem (działka budowlana). Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art.61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz.1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wniosek taki jest jednym ze środków procesowych dla obrony interesów własnych wnioskodawcy (art.50 P.p.s.a.). Rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd ocenić musiał zaistnienie przesłanek, o których mowa w art.61 § 3 P.p.s.a. W tym zakresie nie można zarzucić Sądowi I instancji błędnych ustaleń. Sąd powinien rozpoznawać wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w kontekście danej sprawy, mając na uwadze zarówno skutki, jakie wystąpią po stronie skarżącego, ale także skutki, jakie spowoduje rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie dla pozostałych uczestników postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozważania dokonane przez Sąd I instancji są prawidłowe, a postanowienie zostało podjęte po wyważeniu interesów wszystkich stron postępowania. W sprawie zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że zaskarżona decyzja nakłada obowiązek wykonania nakazu rozbiórki budynku. Rozbiórka budynku z reguły łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a to z tego powodu, że w razie uwzględnienia skargi może okazać się, iż nie było podstaw do nakazania rozbiórki budynku, a wobec tego może powstać kwestia powrotu do stanu poprzedniego, co niewątpliwie będzie kosztowne i trudne do wykonania. Podnoszone w zażaleniu okoliczności nie uzasadniają odmiennej oceny niż dokonana przez Sąd I. instancji, ponieważ spływanie opadów atmosferycznych z budynków zwykle nie powoduje zagrożenia dla zdrowia i życia. Uczestnicy nie wykazali również w jaki sposób posadowienie spornej wiaty uniemożliwia rozpoczęcie procesu budowlanego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art.184 w związku z art.197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.