I OSK 1867/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Julia Chudzyńska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu Warszawskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 2054/16 w sprawie ze skargi K.M. na decyzję Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu Warszawskiego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia na pierwszy rok studiów 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2) odstępuje od zasądzenia od K.M. na rzecz Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej Uniwersytetu Warszawskiego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt II SA/WA 2054 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi K.M.stwierdził nieważność decyzji Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...]z dnia [...] września 2016 r. nr [...]oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...]z dnia [...]lipca 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przytoczył następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy. Komisja Rekrutacyjna Instytutu Komunikacji Specjalistycznej i Interkulturowej Wydziału Lingwistyki Stosowanej [...]w dniu [...] lipca 2016 r. wydała decyzję nr [...], mocą której orzekła o nieprzyjęciu K.M.na I rok studiów, stacjonarne studia II stopnia, Instytut Komunikacji Specjalistycznej i Interkulturowej WLS [...], na kierunku lingwistyka stosowana (język wiodący angielski, drugi język niemiecki), profil ogólnoakademicki w roku akademickim 2016/2017. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zgodnie z postanowieniami zawartymi w załączniku nr [...] do uchwały nr [...] Senatu [...], komisja rekrutacyjna dokonała obliczenia uzyskanych przez K.M. punktów rekrutacyjnych w postępowaniu kwalifikacyjnym na I rok studiów drugiego stopnia. Wymieniony otrzymał 0 punktów, co nie pozwoliło przyjąć zainteresowanego na studia. Decyzję z upoważnienia Komisji Rekrutacyjnej podpisał jej przewodniczący - dr M.M. K.M. wniósł odwołanie od decyzji Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] lipca 2016 r. podnosząc, że do grupy językowej, do której kandydował, przyjęto 35 osób. Limit przyjęć został ustalony na 40 miejsc. Wobec niewypełnienia limitu miejsc odwołujący się powinien zostać przyjęty na studia na wybranym kierunku. W wyniku rozpatrzenia odwołania Prorektor ds. studentów i jakości kształcenia dr hab. J.C., prof. [...], decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 169 ust. 12, 14 i 15 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, § 36 ust. 3 Statutu [...]przyjętego uchwałą nr [...] Senatu [...]z dnia [...] czerwca 2006 r. w sprawie nadania Statutu [...] (tekst jedn. Monitor [...] z dnia 7 lipca 2015 r. poz. 150 ze zm.), § 32 ust. 1 uchwały nr 379 Senatu [...]z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego na studia pierwszego stopnia, jednolite studia magisterskie i stadia drugiego stopnia na Uniwersytecie [...] w roku akademickim 2016/2017 (Monitor [...] poz. 114 ze zm.) oraz działu [...], rozdział [...], pkt [...] załącznika nr [...] do uchwały nr [...] Senatu [...]z dnia [...] maja 2015 r., utrzymała w mocy decyzję Komisji Rekrutacyjnej Instytutu Komunikacji Specjalistycznej i Interkulturowej Wydziału Lingwistyki Stosowanej z dnia [...] lipca 2016 r.. Organ odwoławczy uznał ustalenia organu pierwszej instancji za prawidłowe oraz zaskarżone rozstrzygnięcie za zgodne z mającymi zastosowanie w niniejszej sprawnie przepisami materialnoprawnymi. Wskazał przy tym, iż nie jest możliwe przyjęcia na studia kandydata, który nie osiągnął wymaganego progu punktowego w postępowaniu kwalifikacyjnym. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K.M. wskazując, że na kierunkek wybranym przez skarżącego przyjęto 35 osób. Tymczasem uchwała nr [...] Senatu [...]z dnia [...] maja 2016 r. w sprawie określenia limitów przyjęć na studia ustaliła dla tego kierunku limit 40 miejsc. Zatem 5 miejsc pozostało wolnych. Było zatem możliwe przyjęcie skarżącego na wybrany przez niego kierunek studiów zgodnie z limitem, skoro tenże nie został wypełniony. Zdaniem skarżącego, w świetle obowiązujących przepisów uczelnianych (Dział [...], rozdział [...], pkt [...] załącznika nr [...] do uchwały nr [...]), skarżący powinien odbyć rozmowę kwalifikacyjną, nie zaś zostać poddany egzaminom ustnym sprawdzającym. Wynik rozmowy jest zaś rankingowy. Wówczas o zakwalifikowaniu na studia decyduje nie próg punktów, ale lista rankingowa. W odpowiedzi na skargę Uczelniana Komisja Rekrutacyjna [...]wniosła o jej oddalenie oraz podtrzymała w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydając wyrok z dnia 10 maja 2017 r. wskazał, że warunki przyjęcia na tego typu studia określa art. 169 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym stanowiąc w ust. 1, iż do odbywania studiów w uczelni może być dopuszczona osoba, która spełnia m.in. warunki rekrutacji ustalone przez uczelnię. W świetle ust. 2, senat uczelni ustala, w drodze uchwały, warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji, w tym prowadzonej w drodze elektronicznej, dla poszczególnych kierunków studiów. Uchwałę podaje się do wiadomości publicznej nie później niż do dnia 31 maja roku poprzedzającego rok akademicki, którego uchwała dotyczy. Sąd podniósł, że w niniejszej sprawie warunki i tryb postępowania rekrutacyjnego na studia zostały określone w uchwale Senatu [...]z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego na studia pierwszego stopnia, jednolite studia magisterskie i stadia drugiego stopnia na Uniwersytecie [...] w roku akademickim 2016/2017 (Monitor [...] poz. [...] ze zm.), zaś szczególe zasady przyjęć na poszczególne kierunki studiów określa załącznik nr [...] do tej uchwały. Zgodnie z § 5 powołanej uchwały postępowanie rekrutacyjne prowadzą komisje rekrutacyjne jednostek rekrutacyjnych oraz Uczelniana Komisja Rekrutacyjna. W świetle § 6 ust. 1 i 2 tej uchwały, członków komisji rekrutacyjnej powołują kierownicy jednostek rekrutacyjnych, zaś członków Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej powołuje Rektor. W skład komisji rekrutacyjnej wchodzą nauczyciele akademiccy oraz jeden lub dwóch przedstawicieli studentów, wskazanych przez właściwe organy samorządu studentów danej jednostki rejestrującej. Przewodniczącym komisji rekrutacyjnej jest powołany przez kierownika jednostki rekrutacyjnej nauczyciel akademicki posiadający co najmniej stopień naukowy doktora. Zgonie zaś z § 7 zd. pierwsze uchwały, uchwały komisji rekrutacyjnych oraz Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej zapadają zwykłą większością głosów. Z dołączonego do akt protokołu z posiedzenia Komisji Rekrutacyjnej Instytutu Komunikacji Specjalistycznej i Interkulturowej WLS [...] z dnia [...] lipca 2016 r., której celem było zatwierdzenie wyników uzyskanych przez kandydatów w postępowaniu kwalifikacyjnym oraz podjęcie decyzji o zakwalifikowaniu na studia, wynika, że w skład komisji wchodzą oprócz przewodniczącego jeszcze cztery osoby (sekretarz komisji, 2 członków komisji i członek komisji – przedstawiciel studentów). Sąd podniósł, że decyzja Komisji Rekrutacyjnej Instytutu Komunikacji Specjalistycznej i Interkulturowej WLS [...] z dnia [...] lipca 2016 r. odmawiająca przyjęcia skarżącego na I rok studiów drugiego stopnia została podpisana wyłącznie przez przewodniczącego komisji dr M.M. Zgodnie z art. 169 ust. 10 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej lub inny organ wskazany w statucie. Komisja rekrutacyjna podejmuje decyzje w sprawach przyjęcia na studia. Od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, do uczelnianej komisji rekrutacyjnej, powołanej w trybie określonym w statucie (ust. 12). Zauważyć należy, że w świetle art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Do decyzji tych będzie zatem miał zastosowanie art. 107 § 1 Kpa określający elementy decyzji administracyjnej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji decyzje wydawane przez komisje rekrutacyjne w sprawach przyjęcia na studia są decyzjami organu kolegialnego, którego zdolność do orzekania ustawodawca przyznał jedynie w składzie złożonym z członków powołanych przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni lub dyrektora jednostki naukowej in pleno tj. w pełnym składzie. Komisje rekrutacyjne nie tylko kolegialnie prowadzą postępowanie rekrutacyjne, ale także w sposób kolegialny wypracowują i wydają stosowne decyzje w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie, podpisując je w pełnym składzie. Decyzja wydawana przez organ kolegialny powinna określać imiona i nazwiska osób, które ją wydały oraz winna zostać podpisana przez wszystkich członków tego organu. Sąd pierwszej instancji podniósł, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, że decyzje wydane przez organ kolegialny, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, winny zostać podpisane przez wszystkich członków tego organu. Podpisanie decyzji tylko przez przewodniczącego lub tylko przez niektórych członków organu, o ile przepis szczególny nie stanowi inaczej, jest traktowane jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art.156 § 1 pkt 2 Kpa (wyrok NSA z dnia 27 marca 1991 r., sygn. akt SA/Kr 162/91, ONSA nr 2 z 1991 r. poz. 42; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 września 1992 r. sygn. akt III AZP 17/92, OSNCP nr 3 z 1993 r. poz. 25). Opatrzenie decyzji podpisem tylko jednego członka organu kolegialnego powoduje, że adresat takiej decyzji ma utrudnioną możliwość weryfikacji, czy określona decyzja podjęta została zgodnie z wymaganiami ustawy dotyczącymi m.in. zachowania właściwości, wymaganego quorum, wyłączenia od udziału w postępowaniu na skutek przyczyn określonych w art. 27 w zw. z art. 24 Kpa (por. A. Skóra, glosa do wyroku Sadu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2003 r., sygn. akt III RN 135/03, Gdańskie Studia Prawnicze - Przegląd Orzecznictwa, 2005/1-2/31-38). W rozpoznawanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji nie wymienia imion i nazwisk członków komisji i została podpisana jedynie przez Przewodniczącego Komisji Rekrutacyjnej dr M.M. Wprawdzie w aktach administracyjnych znajduje się dokument upoważnienia (uchwała nr [...] Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] lipca 2016 r.) podpisany przez wszystkich członków Komisji Rekrutacyjnej, w którym wskazuje się, że na podstawie § 9 ust. 2 uchwały nr [...] Senatu [...]z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego na studia pierwszego stopnia, jednolite studia magisterskie i studia drugiego stopnia na Uniwersytecie [...] na roku akademickim 2016/2017, Komisja Rekrutacyjna upoważnia Przewodniczącego KR M.M. do podpisywania w imieniu Komisji decyzji w sprawach przyjęcia na studia. Przepis § 9 powołanej uchwały zaś stanowi, iż Komisja rekrutacyjna może upoważnić przewodniczącego do podpisywania w jej imieniu decyzji w sprawach przyjęcia na studia. Jest to regulacja w swej treści zbliżona do rozwiązania przyjętego w art. 268a Kpa W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, iż decyzje wydawane przez komisje rekrutacyjne w sprawach przyjęcia na studia są decyzjami organu kolegialnego, której zdolność do orzekania ustawodawca przyznał jedynie w składzie złożonym z członków powołanych przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni lub dyrektora jednostki naukowej. Komisje rekrutacyjne nie tylko kolegialnie prowadzą postępowanie rekrutacyjne, ale także w sposób kolegialny wypracowują i wydają stosowne decyzje w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie, podpisując je w pełnym składzie. W konsekwencji skoro komisja rekrutacyjna jest organem kolegialnym, w decyzji przez nią wydawanej powinny zostać wymienione imiona i nazwiska wszystkich członków komisji, którzy podejmowali rozstrzygnięcie. Podpisanie decyzji przez jedną osobę w imieniu i z upoważnienia innych osób dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy wynika to z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Nie ma w Prawie o szkolnictwie wyższym odrębnego przepisu regulującego zasady upoważniania lub podpisywania decyzji organu kolegialnego przez jedną osobę. Dopuszczalność podpisywania decyzji organu kolegialnego przez jedną osobę może mieć miejsce wtedy, gdy taką możliwość wyraźnie reguluje przepis prawa. W niniejszej sprawie brak jest przepisu szczególnego, który uprawniałby komisję rekrutacyjną do upoważnienia jej przewodniczącego do wydawania decyzji administracyjnych w jej imieniu. Takim przepisem nie jest powołany § 9 ust. 2 ww. uchwały, bowiem nie jest to przepis powszechnie obowiązujący (rangi ustawowej, czy rozporządzenia). W konsekwencji stwierdzić należy, że decyzja z dnia [...] lipca 2016 r. o odmowie przyjęcia skarżącego na studia została wydana przez osobę nieuprawnioną do jej wydania w imieniu komisji, jako organu kolegialnego. Decyzja administracyjna wydana przez osobę nieposiadającą umocowania do jej wydania jest z mocy art. 156 § 1 pkt 2 Kpa nieważna, jako wydana z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję wydaną z rażącym naruszeniem prawa, również dotknięta jest wadą nieważności. Ponadto jest ona obarczoną tą samą wadą co decyzja organ I instancji - została podpisana przez przewodniczącą UKR z upoważnienia tej Komisji. Sąd wskazał, źe w nagłówku decyzji organu odwoławczego wskazano "Uniwersytet [...] Prorektor ds. studentów i jakości kształcenia dr hab. J.C., prof. [...]". Decyzję tę podpisała dr hab. J.C., prof. [...] bez powołania się na jakiekolwiek upoważnienie organu uczelni. Z treści tej decyzji nie wynika, aby została ona wydana przez Uczelnianą Komisję Rekrutacyjną [...], jako organ właściwy do rozpoznania odwołania od decyzji organu pierwszej instancji - komisję rekrutacyjną, wskazaną w art. 169 ust. 12 Prawa o szkolnictwie wyższym. Bez analizy akt sprawy, przedmiotowa decyzja jawi się jako wydana przez Rektora [...], nie zaś przez Uczelnianą Komisję Rekrutacyjną [...]. Powyższe prowadzi do wniosku, iż w przedmiotowej decyzji błędnie wskazano organ wydający decyzję w drugiej instancji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Uczelniania Komisja Rekrutacyjna [...]zarzucając mu naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa przez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...]z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], zamiast oddalenia skargi na podstawie art. 151 Ppsa, wskutek: 1) błędnego uznania, że § 9 ust. 2 uchwały nr [...] Senatu [...]z dnia [...] maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego na studia pierwszego stopnia, jednolite studia magisterskie i studia drugiego stopnia na Uniwersytecie [...] w roku akademickim 2016/2017 (Monitor [...] poz. [...] ze zm.) nie jest przepisem szczególnym, który uprawnia Komisję Rekrutacyjną [...] do upoważnienia jej Przewodniczącego o podpisania decyzji administracyjnych w jej imieniu (a § 35 ust. 5 zdanie trzecie tej uchwały Senatu [...] - przepisem szczególnym, który uprawnia Uczelnianą Komisję Rekrutacyjną [...] do upoważnienia jej Przewodniczącego do podpisania decyzji administracyjnych w imieniu UKR), gdy w myśl art. 169 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.,), tj. przepisu rangi ustawowej, "senat uczelni ustala, w drodze uchwały, warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji, w tym prowadzonej w drodze elektronicznej, dla poszczególnych kierunków studiów", a jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2016 r. (o sygn. akt I OSK 2929/15) kwestia upoważnienia do podpisania (a nie: wydania czy podjęcia) decyzji wydanych w rekrutacji przez komisje rekrutacyjne wchodzi w zakres pojęcia "trybu", o którym mowa w tym przepisie, pozostawionego do uregulowania przez senat uczelni, w granicach autonomii szkoły wyższej gwarantowanej art. 4 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i art. 70 ust. 5 Konstytucji, zatem szkoła wyższa może wprowadzić odrębności od trybu wynikającego z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które nie godzą w gwarancje procesowe przysługujące kandydatom na studia na mocy tego Kodeksu (stosowanego przy tym w myśl art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym "odpowiednio", a nie "bezpośrednio"), w tym w zakresie podpisu pod decyzją, wymaganym na mocy art. 107 § 1 Kpa 2) błędnego uznania, że - mimo wydania zaskarżonej decyzji przez organ właściwy i podpisania jej przez upoważnioną osobę - nie oznaczenie w treści zaskarżonej decyzji, że jest ona podpisana przez Przewodniczącego Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, którym ex legę w myśl § 6 ust. 3 ww. uchwały nr 379 Senatu [...] jest Prorektor ds. studentów i jakości kształcenia, z jej upoważnienia, stanowiło naruszenie art. 107 § 1 Kpa skutkujące wadą nieważności decyzji w określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, umożliwiającą stwierdzenie nieważności decyzji przez sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa, gdy uchybienie to przy treści § 6 ust. 3 ww. uchwały nr 379 Senatu [...] w warunkach szkoły wyższej nie miało wpływu na wynik sprawy, a tym bardziej nie stanowiło rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, gdyż w świetle akt sprawy, co przyznaje sam Sąd pierwszej instancji, decyzja została wydana przez organ właściwy, podpisana przez przewodniczącego Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, którym jest Prorektor ds. studentów i jakości kształcenia, a jedynie nie wskazano oznaczenia tej Komisji na piśmie zawierającym decyzję, lecz oznaczono tylko jej przewodniczącego tj. Prorektora ds. studentów i jakości kształcenia. - naruszenie art. 141 § 4 Ppsa przez: 1) wadliwe podanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej niepełne wyjaśnienie, gdyż Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił, dlaczego niewskazanie oznaczenia Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej na wydanej przez nią decyzji, podpisanej z jej upoważnienia przez jej Przewodniczącego, tj. prorektora ds. studentów i jakości kształcenia, stanowiło rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa stanowiącego w związku z art. 145 1 pkt 2 Ppsa jedyną wskazaną przez ten Sąd podstawę wyeliminowania z obrotu prawnego wydanych w sprawie decyzji; 2) wadliwe przedstawienie stanu faktycznego sprawy wynikającego z akt sprawy, na podstawie których w myśl art. 133 § 1 Ppsa sąd administracyjny ma wydać wyrok, przez: a) przyjęcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że "decyzja z dnia 22 lipca 2016 r. o odmowie przyjęcia skarżącego na studia została wydana przez osobę nieuprawnioną do jej wydania w imieniu Komisji, jako organu kolegialnego", gdy decyzja ta została wydana przez organ właściwy, a przewodniczący tego organu jedynie decyzję podpisał na podstawie upoważnienia, analogicznie decyzji Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej została przez nią wydana, a jedynie podpisana z upoważnienia przez przewodniczącą organu, tj. prorektora ds. studentów i jakości kształcenia, a zatem wbrew ocenie Sądu pierwszej instancji decyzje w świetle akt sprawy zostały wydane przez organy właściwe w rozumieniu odpowiednio art. 169 ust. 10 i ust. 12 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pojęcia "wydania decyzji" i "podpisania decyzji" nie są tożsame i niosą odmienne skutki prawne; b) pominięcie istotnej okoliczności faktycznej, że prof. dr hab. J.C. pełni jednocześnie dwie funkcje: Prorektora ds. studentów i jakości kształcenia oraz Przewodniczącego Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej - i jest to fakt notoryjny, wobec czego podpisanie decyzji w sprawie rekrutacyjnej przez prof. dr hab. J.C. stanowi podpisanie decyzji przez Przewodniczącego Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej. Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi Pana K.M.na podstawie art. 188 Ppsa, ewentualnie, na podstawie art. 185 § 1 Ppsa, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podniosła m. in., że decyzje komisji rekrutacyjnych na Uniwersytecie [...] podejmowane są kolegialnie, co wynika z protokołów podpisywanych każdorazowo przez wszystkich członków komisji. W skład WKR wchodzi 6, a w skład UKR 8 osób Skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że z protokołu posiedzenia Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...]lipca 2016 r. i sporządzonej listy osób przyjętych na studia, do której odnosi się protokół, jasno wynikało, iż skarżący uzyskał 0 pkt i nie zakwalifikował się na studia. Wola organu - komisji została wyrażona w sposób jednoznaczny, podjęła ona decyzję odmowną. Ta sama [...]aga dotyczy protokołu z posiedzenia Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...]września 2016 r. Wbrew wskazaniom Sądu pierwszej Instancji, kandydat na studia ma pełny dostęp do akt sprawy i może w każdej chwili zweryfikować tryb podejmowania decyzji w jego sprawie poprzez wgląd w takie protokoły. Strona wskazała, iż zgodnie z § 9 ust. 2 uchwały nr [...]Senatu [...]z dnia [...]maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego na studia pierwszego stopnia, jednolite studia magisterskie i studia drugiego stopnia na Uniwersytecie [...]na roku akademickim 2016/2017 (Monitor [...] poz. [...]ze zm.), "Komisja rekrutacyjna może upoważnić przewodniczącego do podpisywania w jej imieniu decyzji w sprawach przyjęcia na studia.". Względem Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej odpowiednikiem tego przepisu, nie przywołanym skądinąd przez Sąd pierwszej instancji, jest § 35 ust. 5 zdanie trzecie tej uchwały Senatu [...], zgodnie z którym "UKR może upoważnić przewodniczącego do podpisywania w jej imieniu decyzji w sprawie odwołań.". Upoważnienie do uchwalenia tych przepisów wynika wprost z ustawy, gdyż art. 169 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 572 ze zm.), stanowi, że "senat uczelni ustala, w drodze uchwały, warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji, w tym prowadzonej w drodze elektronicznej, dla poszczególnych kierunków studiów". Zgodnie z definicją słownikową "tryb", to nic innego jak "procedura". Kwestia podpisów pod decyzją stanowi niewątpliwie element procedury. Tym samym na podstawie art. 169 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym senat uczelni władny jest w drodze uchwały ustalając tryb rekrutacji przyjąć, że decyzje wydane przez organy wskazane w art. 169 ust. 10 i 12 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym będą podpisywane przez upoważnionego przewodniczącego komisji. Powyższy pogląd został zaaprobowany w nauce prawa. W ocenie skarżącego kasacyjnie możliwość uregulowania w uchwale senatu dotyczącej trybu rekrutacji na studia, na podstawie przepisu ustawowego, kwestii podpisywania decyzji rekrutacyjnych stanowi urzeczywistnienie zasady autonomii szkolnictwa wyższego, o której mowa w art. 4 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz art. 70 ust. 5 Konstytucji. Jak wynika z powyższego, decyzja zostały wydane w sprawie przez organy właściwe i podpisanie przez upoważnione osoby. Skarżący kasacyjnie nie neguje prawidłowości oceny Sądu pierwszej instancji, że nie wskazanie w układzie zaskarżonej decyzji wprost, iż została ona wydana przez Przewodniczącego Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej z upoważnienia tej Komisji, stanowiło naruszenie art. 107 § 1 Kpa wymagającego w decyzji oznaczenia organu. Jednak uważa, że nie oznaczenie w treści zaskarżonej decyzji, że jest ona podpisana przez Przewodniczącego Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, którym ex legę w myśl § 6 ust. 3 ww. uchwały nr 379 Senatu [...] jest Prorektor ds. studentów i jakości kształcenia, z jej upoważnienia, nie stanowiło naruszenia przepisu prawa, które musiałoby skutkować wadą nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa Skarżący kasacyjnie podniósł, iż nie sposób przyjąć, że wadliwe oznaczenie organu w decyzji wydanej przez organ właściwy i osobę będącą upoważnionym do wydania decyzji przewodniczącym organu oznacza, że decyzja ta rażąco narusza prawo, tj. wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania w państwie prawnym. Wadliwe oznaczenie organu w stopce decyzji nie oznacza, że została ona wydana przez organ niewłaściwy. Opisane uchybienie, przy treści § 6 ust. 3 ww. uchwały nr 379 Senatu [...] w warunkach szkoły wyższej, w ocenie skarżącej kasacyjnie nie miało wpływu na wynik sprawy (np. w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c Ppsa), a tym bardziej nie stanowiło rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, gdyż w świetle akt sprawy, co przyznaje zresztą sam Sąd pierwszej instancji, decyzja została wydana przez organ właściwy, podpisana przez przewodniczącego Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, którym jest Prorektor ds. studentów i jakości kształcenia, a jedynie nie wskazano oznaczenia tej Komisji na piśmie zawierającym decyzję, lecz tylko jej przewodniczącego tj. Prorektora ds. studentów i jakości kształcenia. Podkreślić należy, że prof. dr hab. J.C. jest i prorektorem ds. studentów i jakości kształcenia oraz przewodniczącą UKR, a okoliczność ta jest faktem notoryjnym. Wskutek omyłki doszło zatem do naruszenia art. 107 § 1 Kpa przez brak prawidłowego oznaczenia organu, jednak nie miało to żadnego wpływu na wynik sprawy, tj. na zastosowane w sprawie przepisy rekrutacyjnej określające warunki przyjęcia na studia wyższe. Skarżący podniósł, iż Sąd pierwszej instancji wskazując na wydanie decyzji nr [...]przez niewłaściwy organ pominął fakt, że prof. dr hab. J.C. pełni jednocześnie dwie funkcje: Prorektora ds. studentów i jakości kształcenia oraz Przewodniczącego Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, co jednoznacznie wynika z akt sprawy, do których załączona została uchwała z dnia nr [...] z dnia [...]września 2016 r. w sprawie upoważnienia Przewodniczącej Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej do podpisywania decyzji w sprawach odwołań. Z uchwały tej jasno wynika, że prof. dr hab. J.C. upoważniona została jako Przewodnicząca UKR do podpisywania w imieniu Komisji decyzji dotyczących odwołań od decyzji komisji rekrutacyjnych w sprawach kandydatów na studia w roku akademickim 2016/2017 (na mocy § 35 ust. 5 uchwały nr [...]Senatu Uniwersytetu [...]). Okoliczność tę w każdym czasie mógł zweryfikować również skarżący, nie była ona przy tym sporna w sprawie. Ponadto opisaną okoliczność można uznać w warunkach szkoły wyższej za notoryjną. Jak wskazał wszak NS A, informacje w prosty sposób dostępne na oficjalnych stronach w Internecie - możliwe do odnalezienia przez skorzystanie z wyszukiwarki internetowej - stanowią informacje powszechnie znane (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2013 r., I OSK 1419/13). Wskazana informacja jest zamieszczona na stronie internetowej Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej: http://www.[...].edu.pl/uczelniana-komisia-rekrutacyjna/. W odpowiedzi na skargę kasacyjną K.M. wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "Ppsa") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 Ppsa, a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 Ppsa, które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy. Zgodnie z art. 169 ust. 10 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1842 ze zm. – dalej jako ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym"), rekrutację przeprowadzają komisje rekrutacyjne powołane przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej lub inny organ wskazany w statucie. Komisja rekrutacyjna podejmuje decyzje w sprawach przyjęcia na studia. Od decyzji komisji rekrutacyjnej służy odwołanie, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, do uczelnianej komisji rekrutacyjnej, powołanej w trybie określonym w statucie (ust. 12). Zauważyć należy, że w świetle art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Decyzje wydawane przez komisje rekrutacyjne w sprawach przyjęcia na studia są decyzjami organu kolegialnego, którego zdolność do orzekania ustawodawca przyznał jedynie w składzie złożonym z członków powołanych przez kierownika jednostki organizacyjnej uczelni lub dyrektora jednostki naukowej in pleno, tj. w pełnym składzie. Komisje rekrutacyjne nie tylko kolegialnie prowadzą postępowanie rekrutacyjne, ale także w sposób kolegialny wypracowują i wydają stosowne decyzje w sprawie przyjęcia na studia doktoranckie. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie wskazał, że wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, decyzje organu pierwszej i drugiej instancji zostały prawidłowo podpisanie przez upoważnione osoby. Z powyższym stanowiskiem w świetle obowiązujących przepisów prawa, w tym aktów regulujących procedurę przyjęcia na studia, należy się zgodzić. Utrwalony w orzecznictwie i w doktrynie jest pogląd, że decyzja organów uczelni, w kontekście wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady autonomii szkół wyższych, nie musi spełniać tak surowych kryteriów jak decyzja organu administracji publicznej. Odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, o którym mowa w przywołanym wyżej art. 207 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, polega na zachowaniu przez organ uczelni minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2000 r., sygn. SK 19/99, OTK nr 7, poz. 258 oraz wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt K 7/09, publik. w OTK-A 2009, Nr 7 poz. 113). Ustawodawca uwzględniając specyfikę postępowania rekrutacyjnego i naboru na studia przyjął, że do decyzji m.in. w tego rodzaju sprawach przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio (art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym). W orzecznictwie wskazuje się, że odpowiednie stosowanie przepisów Kpa, polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony (por. wyrok NSA z 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1304/11, Lex nr 1069584). Zgodnie z art. 169 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, senat uczelni ustala, w drodze uchwały, warunki, tryb oraz termin rozpoczęcia i zakończenia rekrutacji, w tym prowadzonej w drodze elektronicznej, dla poszczególnych kierunków studiów. Na podstawie tego przepisu ustawodawca upoważnia uczelnie wyższe między innymi do wkroczenia aktem wewnętrznym w materię proceduralną, skoro w powołanym przepisie mowa jest o trybie rekrutacji. W niniejszej sprawie, na podstawie powyższego przepisu, została podjęta uchwała nr [...]Senatu [...]z dnia [...]maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego na studia pierwszego stopnia, jednolite studia magisterskie i studia drugiego stopnia na Uniwersytecie [...]w roku akademickim 2016/2017 (Monitor [...] poz. [...]ze zm.). Paragraf 9 ust. 2 powyższej uchwały Nr [...]stanowi, że "Komisja rekrutacyjna może upoważnić przewodniczącego do podpisywania w jej imieniu decyzji w sprawach przyjęcia na studia." Odnośnie Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...]odpowiednikiem tego przepisu jest § 35 ust. 5, zgodnie z którym "UKR może upoważnić przewodniczącego do podpisywania w jej imieniu decyzji w sprawie odwołań." W aktach administracyjnych sprawy, na co zwrócił uwagę również Sąd pierwszej instancji, znajduje się dokument upoważnienia (uchwała nr [...] Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...]lipca 2016 r.) podpisany przez wszystkich członków Komisji Rekrutacyjnej, w którym wskazuje się, że na podstawie § 9 ust. 2 uchwały nr [...]Senatu [...]z dnia [...]maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego na studia pierwszego stopnia, jednolite studia magisterskie i studia drugiego stopnia na Uniwersytecie Warszawskim w roku akademickim 2016/2017, Komisja Rekrutacyjna upoważniła Przewodniczącego KR M.M. do podpisywania w imieniu Komisji decyzji w sprawach przyjęcia na studia. W uzasadnieniu wyroku z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2929/15 (opubl. na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – dalej jako "CBOSA"), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przepis art. 107 § 1 Kpa ma pełne zastosowanie w postępowaniu rekrutacyjnym, jeżeli przepisy regulujące zasady i tryb przyjmowania kandydatów na studia nie przewidują w tej kwestii odmiennych rozwiązań, ponieważ wyjątek od tej zasady może być wprowadzony jedynie na mocy przepisu szczególnego, który np. zezwalałby na podpisywanie decyzji komisji rekrutacyjnej przez jej przewodniczącego. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższy pogląd. Podzielić należy pogląd wyrażony w glosie do powyższego wyroku, że "praktyka podpisywania decyzji w przedmiocie rekrutacji na studia wyższe przez osobę reprezentującą komisję rekrutacyjną (jej przewodniczącego czy wiceprzewodniczącego) jest dopuszczalna i legalna, jeśli tylko uczelnia w stosownej uchwale jej senatu regulującej zasady i tryb rekrutacji na studia taką możliwość jednoznacznie przewidziała. Jeżeli jednak tego nie uczyni, wówczas z własnej woli decyduje się poddać reżimowi kodeksu na zasadach ogólnych, co w konsekwencji musi prowadzić do respektowania wymogu podpisania decyzji rekrutacyjnej przez wszystkich członków komisji biorących udział w jej podjęciu" (patrz Paweł Dańczak, Aleksander Jakubowski, Glosa do wyroku NSA z dnia 12 kwietnia 2016 r., I OSK 2929/15, "Orzecznictwo Sądów Polskich" 2017, nr 6, s. 18-19). W świetle powyższego uznać należy, że w niniejszej sprawie, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, istnieje przepis prawa, na mocy którego Przewodniczący Komisji Rekrutacyjnej został upoważniony do podpisywania decyzji jednoosobowo. Podkreślić należy, że z akt sprawy, a przede wszystkim protokołów prac komisji rekrutacyjnej, podpisanych przez jej wszystkich członków, jednoznacznie wynika jakie rozstrzygnięcie podjęła Komisja. Wobec powyższego uznać należy, że decyzje w sprawie przyjęcia na studia wydała stosowna komisja rekrutacyjna, a jedynie jej podpisanie nastąpiło jednoosobowo przez upoważnioną do tego osobę. Tym samym, wbrew stanowisko Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia art. 107 § 1 Kpa. Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa oraz § 9 ust. 2 uchwały nr [...]Senatu [...]z dnia [...]maja 2015 r. w sprawie warunków, trybu i terminów postępowania rekrutacyjnego na studia pierwszego stopnia, jednolite studia magisterskie i studia drugiego stopnia na Uniwersytecie Warszawskim w roku akademickim 2016/2017 (Monitor [...] poz. [...]ze zm.) zasługiwał na uwzględnienie. Ponadto za zasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej [...]z dnia [...]lipca 2016 r. nr [...], zamiast oddalenia skargi na podstawie art. 151 Ppsa, wskutek błędnego uznania, że - mimo wydania zaskarżonej decyzji przez organ właściwy i podpisania jej przez upoważnioną osobę - nie oznaczenie w treści zaskarżonej decyzji, że jest ona podpisana przez Przewodniczącego Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, którym ex lege w myśl § 6 ust. 3 ww. uchwały nr [...]Senatu [...] jest Prorektor ds. studentów i jakości kształcenia. Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, na co zwrócił uwagę także Sąd pierwszej instancji, że w nagłówku decyzji organu odwoławczego wskazano "Uniwersytet [...]Prorektor ds. studentów i jakości kształcenia dr hab. J.C., prof. [...]", a decyzję tę podpisała dr hab. J.C., prof. [...] bez powołania się na jakiekolwiek upoważnienie organu uczelni. Skarżący kasacyjnie nie negował faktu, że w zaskarżonej decyzji nie wskazano wprost, że została ona podpisana przez Przewodniczącego Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej z upoważnienia tej Komisji, co stanowiło naruszenie art. 107 § 1 Kpa Jednak w ocenie Naczelnego sądu Administracyjnego nie oznaczenie w treści zaskarżonej decyzji, że jest ona podpisana przez Przewodniczącego Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej, którym ex lege w myśl § 6 ust. 3 ww. uchwały nr [...]Senatu [...] jest Prorektor ds. studentów i jakości kształcenia, z jej upoważnienia, nie stanowiło naruszenia przepisu prawa, które skutkuje nieważnością decyzji. Wbrew stanowisko Sądu nie można uznać, że z treści tej decyzji nie wynika, aby została ona wydana przez Uczelnianą Komisję Rekrutacyjną [...]. Z uzasadnienia decyzji jak i z pouczenia o prawie wniesienia skargi jednoznacznie wynika, że wydawana jest ona przez Uczelnianą Komisję Rekrutacyjną [...]. Fakt nie wskazania powyższego w nagłówku decyzji czy też pod podpisem nie może prowadzić do uznania, iż nie mamy do czynienia z decyzją Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej. W myśl przywołanego przez wnoszącą skargę kasacyjną przepisu § 6 ust. 3 ww. uchwały nr [...]Senatu [...] Przewodniczącym Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej jest Prorektor ds. studentów i jakości kształcenia. Ponadto w myśl § 35 ust. 5 zdanie trzecie uchwały nr [...]Senatu [...] "UKR może upoważnić przewodniczącego do podpisywania w jej imieniu decyzji w sprawie odwołań." Zatem stwierdzić należy, że prof. dr hab. J.C., która podpisała się pod zaskarżoną decyzją pełni jednocześnie dwie funkcje: Prorektora ds. studentów i jakości kształcenia oraz Przewodniczącego Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej. W aktach znajduje się również uchwała nr [...] z dnia [...]września 2016 r. w sprawie upoważnienia Przewodniczącej Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej do podpisywania decyzji w sprawach odwołań. Jak słusznie wskazała skarżąca kasacyjnie z uchwały tej jasno wynika, że prof. dr hab. J.C. upoważniona została jako Przewodnicząca Uczelnianej Komisji Rekrutacyjnej do podpisywania w imieniu Komisji decyzji dotyczących odwołań od decyzji komisji rekrutacyjnych w sprawach kandydatów na studia w roku akademickim 2016/2017 (na mocy § 35 ust. 5 uchwały nr [...]Senatu Uniwersytetu [...]). Z powyższych względów, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że decyzja organu odwoławczego została podpisana przez osobę upoważnioną. Natomiast fakt braku wyraźnego określenia podmiotu wydającego decyzję w jej nagłówku, w świetle uzasadnienia decyzji i jej pouczenia, nie może prowadzić do uznania, że w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 107 Kpa. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, Lex nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, Lex nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Przepis art. 141 § 4 Ppsa jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przedstawił zarzuty i argumenty podnoszone przez skarżących i odniósł się do poszczególnych zarzutów. Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 133 § 1 Ppsa. Przepis ten stanowi, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., II GSK 2374/11, LEX nr 1296049). Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem np. odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2012 r., I OSK 1749/11, LEX nr 1145067). Nie jest naruszeniem art. 133 § 1 Ppsa pominięcie części materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 185 § 1 Ppsa orzekł jak w pkt. 1 sentencji. Jednocześnie uznając niniejszą sprawę jako przypadek szczególnie uzasadniony, z mocy art. 207 § 2 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od obciążenia K.M.zwrotem kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Rozpoznając sprawę ponownie Sąd pierwszej instancji obowiązany będzie, uwzględniając stanowisko zawarte w niniejszym wyroku, do oceny czy w niniejszej sprawie, wobec uzyskanych przez K.M. wyników, organ zasadnie wydał decyzję o odmowie przyjęcia na studia.