II OZ 1472/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 517/17 o odmowie wstrzymania wykonania postanowienia organu I instancji w sprawie ze skargi J. C. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 6 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odmówił wstrzymania wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Mońkach z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczego i zobowiązania inwestorów do zabezpieczenia terenu budowy przez dostępem osób trzecich oraz przedłożenia stosownych dokumentów dotyczących przedmiotowego obiektu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że strona skarżąca w złożonym wniosku nie uprawdopodobniła okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania postanowienia. Samo stwierdzenie, że skarżący wnosi o wstrzymanie jego wykonania z uwagi na fakt, że egzekwowanie na obecnym etapie postępowania obowiązków nałożonych postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Mońkach z dnia [...] marca 2017 r. jest przedwczesne i może spowodować trudne do odwrócenia skutki, bez wskazania jakichkolwiek powodów i przesłanek warunkujących wstrzymanie zaskarżonego aktu, nie jest wystarczające do pozytywnego ustosunkowania się do wniosku. Kwestia złożenia przez skarżącego wniosku do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Warszawie o zwolnienie od zakazu określonego w art. 88l ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, nie jest przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Mońkach z dnia [...] marca 2017 r. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł J. C. podnosząc naruszenie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podnosił, że wnioskowana inwestycja realizowana była przez inwestorów w oparciu o przekonanie, iż budowany obiekt jest wiatą, na postawienie której nie jest wymagane pozwolenie na budowę, ani zgłoszenie i nie sposób zgodzić się z zakwalifikowaniem obiektu jako budynku gospodarczego, co stoi to w sprzeczności z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżącego, wbrew twierdzeniem zaskarżonego postanowienia, w skardze (wniosku) zostały wskazane okoliczności, z powodu których należało wstrzymać wykonanie postanowienia organu I instancji, a które to okoliczności, zdaniem skarżącego, nie zostały przez Sąd I instancji w ogóle ocenione. Natomiast Sąd winien uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te podniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy. Ponadto podnosił, że brak możliwości dokończenia budowy obiektu może skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody z uwagi na nadchodzącą zimę oraz co za tym idzie, zmianę warunków atmosferycznych, a w konsekwencji obowiązek zastosowania specjalnych osłon i zabezpieczeń. Brak możliwości dokończenia prowadzonych robót budowlanych może spowodować znaczne straty finansowe po stronie inwestorów. J. C. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom skarżącego, zaskarżone postanowienie analizuje w wystarczający i prawidłowy sposób złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Prawidłowo Sąd I instancji uznał, że skarżący we wniosku o wstrzymanie nie wykazał przesłanek z art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący w treści zażalenia błędnie wskazuje, że Sąd I instancji winien był uwzględnić wszystkie okoliczności na podstawie akt sprawy. Istotnym jest, że argumenty skargi dotyczące błędnego zakwalifikowania przedmiotowego obiektu jako obiektu budowlanego wymagającego pozwolenia na budowę, są twierdzeniami analizowanymi w toku postępowania sądowoadministracyjnego, nie zaś na etapie rozstrzygania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności postanowienia z prawem, niweczyłoby kontrolę sądową legalności aktu administracyjnego. Zatem Sąd I instancji słusznie wskazał, że skarżący na etapie składania wniosku o wstrzymanie wykonania nie wykazał jakichkolwiek powodów i przesłanek warunkujących jego wstrzymanie. Nie mniej jednak skarżący na etapie składania środka odwoławczego podnosił, że brak możliwości dokończenia budowy przedmiotowego obiektu może skutkować niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody z uwagi na nadchodzącą zimę oraz co za tym idzie, zmianę warunków atmosferycznych, a w konsekwencji obowiązek zastosowania specjalnych osłon i zabezpieczeń oraz brak możliwości dokończenia prowadzonych robót budowlanych, co może spowodować znaczne straty finansowe po stronie inwestorów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego pomimo, że strona skarżąca wskazała na okoliczność poniesienia kosztów w wyniku wykonania objętego wnioskiem postanowienia, to jednak nie przedstawiła na poparcie swojego stanowiska stosownych dokumentów, w szczególności takich, z których wynikałoby jakie konkretnie koszty związane są z wykonaniem postanowienia organu I instancji. Ponadto nie bez znaczenia jest fakt, że w postanowieniu organu I instancji zobowiązano inwestorów do zabezpieczenia terenu budowy przed dostępem osób postronnych, co było podyktowane w głównej mierze interesem publicznym, tj. dbałością organów nadzoru budowlanego o zdrowie i życie ludzi. Brak należytego zabezpieczenia terenu budowy może bowiem prowadzić do narażania, bądź utraty życia i zdrowia osób trzecich. W takim stanie sprawy zasadna była odmowa wstrzymania wykonania postanowienia organu I instancji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.