II OSK 2916/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Sławomir Pauter /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 16 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp.z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 192/17 w sprawie ze skargi [...] Sp.z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku zagospodarowania odpadów oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez [...] jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2017 r., którym oddalono skargę w/w spółki na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku zagospodarowania odpadów. Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: W dniu 24 listopada 2015 r. do Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wpłynęło zawiadomienie z Urzędu Celnego w Białymstoku o zatrzymaniu w dniu [...] października 2015 r. transportu odpadów w postaci ścinki sklejki drewnianej ze śladami kleju o masie 28,97 Mg z Białorusi do Polski. W związku z powyższym organ wszczął postępowanie w sprawie nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów. Według dokumentów towarzyszących transportowi odpady zostały wysłane przez firmę [...] do firmy [...] z siedzibą w [...]. Przewożony materiał został zakwalifikowany w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 września 2014 r. w sprawie katalogu odpadów jako odpad o kodzie 03 01 05. Organ uznał, że import tych odpadów do Polski w celu dokonania odzysku podlegał procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody właściwych organów zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1013/2006. W niniejszej sprawie wysyłka odpadów w postaci ścinków sklejki ze śladami kleju odbyła się bez uprzedniego zgłoszenia oraz zgody właściwych organów. Pismem z dnia 1 lutego 2016 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, powołując się na art. 9 ust. 2 lit. a) Konwencji Bazylejskiej o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych, zwrócił się do ministra odpowiedzialnego za ochronę środowiska w Białorusi o podjęcie stosownych działań opisanych w powołanym przepisie gwarantujących zwrot odpadów na Białoruś przez [...] przez podmiot odpowiedzialny za ich nielegalną wysyłkę do Polski lub podjęcia innych działań mających na celu powrotny wywóz odpadów na teren Białorusi. Wobec braku odpowiedzi na powyższe pismo, w dniu [...] sierpnia 2016 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydał na podstawie art. 26 pkt 2 oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów decyzję nakładającą na [...] z siedzibą w [...] obowiązek zagospodarowania na terenie kraju 28,98 Mg odpadów w postaci ścinek sklejki drewnianej ze śladami kleju zaklasyfikowanych pod kodem 03 01 05, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 września 2014 r. w sprawie katalogu odpadów, nielegalnie wysłanych z Białorusi do Polski. Skarżący wniósł odwołanie, w którym podniósł, że decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2016 r. została wydana z naruszeniem art. 26 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów poprzez wydanie decyzji wobec podmiotu, który nie ponosi odpowiedzialności za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów. Nie jest odbiorcą odpadów w rozumieniu definicji zawartej w art. 2 ust 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów z uwagi na to, że skarżący nie jest osobą, do której zostały przemieszczone odpady. Decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.) - dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania [...]., z siedzibą w [...], uznając je za pozbawione podstaw prawnych, utrzymał decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. w mocy. Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu, organ przytoczył definicję odbiorcy odpadów sprowadzonych nielegalnie zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, przez którego zgodnie z treścią tego przepisu rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady. Dodatkowo zgodnie z tą definicją domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczone odpady, jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie. Ta ostatnia okoliczność dotyczy sytuacji, kiedy faktyczny odbiorca odpadów np. zakończył działalność i przestał być właścicielem lub dzierżawcą terenu, na którym pozostały nielegalnie przywiezione odpady. Natomiast zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 14 rozporządzenia nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, "odbiorca" oznacza każdą osobę lub przedsiębiorstwo podlegające jurysdykcji państwa przeznaczenia, do których odpady są przesyłane w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia. W świetle powyższych definicji organ stwierdził, że wbrew sugestiom skarżącej, odbiorcą odpadów jest nie tylko ten, kto fizycznie odebrał odpady i przetransportował do swojej siedziby, lecz także ten, do którego odpady zostały wysłane. Dokumenty zgromadzone w sprawie, tj. list przewozowy nr [...] z dnia [...] października 2015 r., faktura nr [...]z dnia [...] października 2015 r., umowa nr [...] z dnia [...] października 2015 r. wskazują spółkę [...] jako odbiorcę odpadów wysłanych z Białorusi. Znajduje to również potwierdzenie, zdaniem organu, w piśmie z dnia 2 listopada 2015 r., w którym spółka [...]. stwierdza, że zamierzała wykorzystać dostarczone ścinki sklejki do dalszego przerobu polegającego na przycięciu w celu pozyskania elementów wykorzystywanych przy produkcji mebli, m.in. lameli łóżkowych stanowiących ożebrowanie spodu łóżek. Powyższe dokumenty nie pozostawiają zdaniem organu wątpliwości, iż skarżąca spółka jest odbiorcą odpadów pomimo faktu, że nie odebrała ich fizycznie zgodnie z planem, ponieważ zostały one zatrzymane przez służbę celną ze względu na stwierdzenie niezgodnego z przepisami transgranicznego przemieszczania odpadów. Odbiorcą odpadów jest bowiem nie tylko ten, kto wszedł w ich fizyczne posiadanie lub jest właścicielem powierzchni ziemi, na której odpady się znajdują, ale także ten, kto dokonał zgłoszenia celnego przywiezionych odpadów osobiście lub poprzez upoważnioną przez niego agencję celną. W niniejszej sprawie skarżąca spółka dokonała zgłoszenia celnego nielegalnie przywiezionych odpadów za pośrednictwem upoważnionej przez niego agencji celnej tj. [...] z siedzibą w [...], co potwierdzają dołączone do akt sprawy przedłożone dokumenty, tj. zgłoszenie celne oraz upoważnienie nr [...] udzielone w dniu [...] kwietnia 2015 r. Powyższego ustalenia nie zmienia fakt, że odpowiedzialną za nielegalne przemieszczanie jest firma [...], która dokonała wysyłki ww. odpadów do Polski bez zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz. Dalej organ wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 26 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w drodze decyzji, nakazuje odbiorcy odpadów odesłanie ich do kraju wysyłki albo określa sposób gospodarowania tymi odpadami na terenie kraju - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi wysyłający odpady sprowadzone nielegalnie na teren kraju. Dlatego zarzut strony odnośnie wydania decyzji z naruszeniem z art. 26 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów jest również niezasadny. Organ uznał również za bezpodstawny zarzut braku rozpatrzenia zastrzeżeń do protokołu kontroli WIOŚ, co zdaniem strony stanowiło naruszenie art. 6, 10 i 77 k.p.a. Stwierdził, że prowadzenie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska postępowania administracyjnego w sprawie nielegalnego przemieszczania odpadów oraz przeprowadzenie kontroli przez Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska są odrębnymi postępowaniami prowadzonymi przez dwa odrębne organy. Oględziny transportu sprowadzonego z Białorusi zostały przeprowadzone przez inspektorów WIOŚ w Białymstoku na wniosek Oddziału Celnego Kolejowego w Kuźnicy w związku z podejrzeniem nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów i zakończyły się sporządzeniem protokołu kontroli w dniu [...] października 2015 r. Główny Inspektorat Ochrony Środowiska nie był adresatem tego pisma i nie zostało ono wysłane do GIOŚ do wiadomości. Nie mniej Główny Inspektor Ochrony Środowiska, wydając decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r., będącą przedmiotem odwołania, wziął pod uwagę cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym zarówno ustalenia protokołu kontroli z dnia [...] października 2015 r., jak i wyjaśnienia strony zawarte w piśmie z dnia 2 listopada 2015 r., zawierające między innymi zastrzeżenia do protokołu kontroli WIOŚ, które zostało przekazane do GIOŚ pismem z dnia 10 lutego 2016 r. Organ stwierdził nadto, że bezzasadny jest zarzut, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 2016 r. została wydana z pominięciem uzasadnienia prawnego i faktycznego tj. z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Organ wydając ww. decyzję uzasadnił ją pod względem faktycznym i prawnym. Wskazał fakty, które uznał za udowodnione oraz opisał dowody, na których się oparł. Uzasadnienie zawiera stanowisko GIOŚ o zaklasyfikowaniu przemieszczanych z Białorusi odpadów pod kodem AC 170 z załącznika IV do rozporządzenia nr 1013/2006 oraz 03 01 05, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 września 2014 r. w sprawie katalogu odpadów. W treści uzasadnienia wymienione są dowody, które organ wziął pod uwagę dokonując ww. klasyfikacji. Wbrew stwierdzeniu strony, uzasadnienie ww. decyzji zawiera także uzasadnienie prawne, tj. podanie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ wskazał, że wydanie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska postanowienia z art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów nie było możliwe, gdyż odpowiedzialnym za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów jest wysyłający odpady – białoruska firma [...], nie będąca pod jurysdykcją Polski. Jedynie właściwy organ kraju wysyłki odpadów, a więc w niniejszej sprawie organ białoruski, miałby kompetencje w zakresie władczego orzekania poprzez wydanie decyzji administracyjnej, nakazującej zwrot odpadów do kraju wysyłki lub inny sposób gospodarowania tymi odpadami. Z uwagi na to, że do dnia wydania decyzji stanowiącej przedmiot odwołania białoruskie Ministry of Natural Resources and Environmental Protection nie zobowiązało firmy [...] do zwrotu odpadów, ani nie przejęło tego obowiązku jako właściwy organ kraju wysyłki, Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że zwrot ww. odpadów na Białoruś nie jest możliwy. W związku z powyższym organ uznał, że jedynym rozwiązaniem, które przewiduje ustawa o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów było wydanie decyzji na odbiorcę odpadów zgodnie z art. 26 pkt 2 niniejszej ustawy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła skarżąca spółka podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia: - art. 26 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów poprzez nałożenie na skarżącego obowiązku zagospodarowania odpadów w drodze decyzji bez uprzedniego wydania postanowienia wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy w zakresie zobowiązania wysyłającego do zastosowania procedur wskazanych w art. 24 rozporządzenia w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. L 109. Z 12.7.2006 r. z późniejszymi zm.), które to postanowienie jest wymagane przepisami w przypadku, gdy odbiorca odpadów nie ponosi odpowiedzialności za nielegalne przemieszczenie odpadów (które to okoliczności przyjął organ jako podstawę rozstrzygnięcia), - naruszenie art. 24 Rozporządzenia nr 1013/2006 poprzez wydanie i utrzymanie w mocy decyzji o zagospodarowaniu odpadów wobec skarżącego, w okoliczności, gdy bezspornym i uznanym przez organ wydający decyzję jest, iż skarżący nie ponosi odpowiedzialności na nielegalne przemieszczenie, co narusza art. 24 ust. 3 powołanego rozporządzenia, który obciąża odpowiedzialnością za odzysk i unieszkodliwienie nielegalnie przemieszczonych odpadów inne podmioty niż odbiorca; - naruszenie art. 26 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów poprzez wydanie i utrzymanie w mocy decyzji nakazującej sposób gospodarowania odpadami wobec skarżącego, który bezspornie nie ponosi odpowiedzialności za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów zgodnie z przepisami Rozporządzenia nr 1013 (art. 2 pkt 15 ppkt b, art. 2 pkt 34 i 35 w zw. z art. 4 Rozporządzenia) i nie jest odbiorcą odpadów w rozumieniu definicji legalnej art. 2 ust 1 pkt 4 ustawy o MPO; - naruszenie art. 7 oraz art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez: - przyjęcie dowolnych ustaleń faktycznych - oparcie się przez organ na domniemaniu faktycznym, iż czynności zgłoszenia celnego zakontraktowanego towaru (drewna energetycznego) przez agencję celną jest równoznaczne z dokonaniem zgłoszenia odpadów i wiedzą skarżącego o przemieszczaniu odpadów; - naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że z odpowiedzi skarżącego na pytanie inspektora WIOŚ w Białymstoku o możliwy sposobu zagospodarowania zatrzymanego na granicy towaru wynika, iż skarżący wiedział, że przedmiotem importu są odpady, co pozostaje w sprzeczności z treścią pisma z dnia 2 listopada 2016 r. akapit ostatni str. 1 i akapit przedostatni str. 2 pisma oraz pozostałymi dokumentami w sprawie (kontrakt handlowy o przedmiocie: ścinki drzewne, przedmiot zgłoszenia celnego: drewno energetyczne), wyjaśnieniami skarżącego w toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez WIOŚ w Białymstoku i wyjaśnieniami wobec organu prowadzącego postępowanie, które to dowody nie potwierdzają w żadnej mierze dowolnie przyjętego przez organ domniemania, iż skarżący miał świadomość przesyłania i przemieszczania odpadów, a przeciwnie, dowody w sprawie jednoznacznie wskazują, iż przedmiotem dostawy miały być ścinki drzewne; - wydanie rozstrzygnięcia w sprawie bez rozpatrzenia zastrzeżeń do protokołu kontroli WIOŚ w Białymstoku złożonych przez skarżącego w terminach ustawowych, który to materiał dowodowy z kontroli stanowi materiał dowodowy przedmiotowej sprawy - naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z pominięciem koniecznych elementów w postaci uzasadnienia prawnego i faktycznego - art. 107 § 3 k.p.a., bowiem organ rozstrzygający nie wyjaśnił, na podstawie jakich obowiązujących i prawidłowo stosowanych przepisów prawa krajowego i europejskiego przypisuje skarżącemu odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie odpadów, a także jakie okoliczności określają, iż skarżący jest osobą, do której przemieszczono odpady, która to wada decyzji nie została usunięta w postępowaniu odwoławczym. W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o uchylenie decyzji w całości, ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji, albowiem została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a.) oraz obciążenie kosztami postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 marca 2017 r. uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa oddalił skargę. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, w uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż organy prawidłowo przyjęły, że ścinki sklejki drewnianej ze śladami kleju są odpadem przywiezionym nielegalnie bez dokonania zgłoszenia i zgody właściwych organów, a skarżąca jest ponadto odbiorcą tych odpadów w rozumieniu przepisów rozporządzenia 1013/2006. Powyższe stwierdzone zostało w oparciu o stan faktyczny sprawy ustalony w postępowaniu administracyjnym w dostateczny, wyczerpujący sposób i zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Skarżąca nie zakwestionowała ustaleń dokonanych przez organ w tym zakresie. Odbiorcą odpadów w rozumieniu art. 2 pkt 14 rozporządzenia 1013/2006 jest "każda osoba lub przedsiębiorstwo podlegające jurysdykcji państwa przeznaczenia, do których odpady są przesyłane w celu ich odzysku lub unieszkodliwienia". Za przyjęciem, że przesłany z Białorusi towar stanowi odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach przemawia zarówno treść faktury nr [...] z [...] października 2015 r. która dotyczyła sprzedaży odpadów drzewnych, mieszanki drzewno-opałowej (zrzyny), jak i treść dokumentu transportowego do wysyłki nr [...] także stwierdzającego, że są to odpady drzewne i zrzyny. Prawidłowo zatem organ zakwalifikował te towary jako odpad o kodzie OECD AC170 (przerobiony korek i odpady drewna) - zgodnie z załącznikiem nr 14 do rozporządzenia 1013/2006 i kodem 03 01 05 - trociny, ścinki, drewno, płyta wiórowa i inne nie wymienione w 03 01 04 z rozporządzenia Ministra Środowiska z 9 września 2014 r. w sprawie katalogu odpadów, którego sprzedawca się pozbył nie widząc dla niego dalszego przeznaczenia. Bez znaczenia dla oceny czy sprowadzony towar był odpadem ma to, że w przesyłce zamiast ścinek drewna znajdowały się ścinki sklejki. I jedne i drugie stanowią zgodnie z wyżej powołanym rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości, odpad i tak zresztą zostały zakwalifikowane przez sprzedającego. Dalej Sąd uznał, że zakupione ścinki sklejki nie stanowią, wbrew wywodom odwołania, produktu ubocznego, o którym mowa w art. 10 ustawy o odpadach, albowiem nie mogą być wykorzystane bezpośrednio bez dalszego przetwarzania, na co wskazuje sam skarżący, np. w piśmie do WIOŚ z 2 listopada 2015 r. (str. 30 akt adm.): "Informujemy, że dostarczone do nas ścinki sklejki zamierzamy wykorzystać do dalszego przerobu polegającego na ich przycięciu w celu pozyskania elementów wykorzystywanych przy produkcji mebli (m.in. lameli łóżkowych stanowiących ożebrowanie spodu łóżka". Z oświadczenia tego wynika zatem, że brak jest możliwości bezpośredniego wykorzystania nadesłanych ścinek bezpośrednio w produkcji. Co prawda w aktach znajduje się oświadczenie z 2 kwietnia 2015 r., że "towar oznaczony kodem NHM 4401 zostanie wykorzystany w konkretnym celu (do produkcji energii elektrycznej i cieplnej) (...), składa się z niezanieczyszczonego innymi substancjami drewna (...), zostanie bezpośrednio wykorzystany bez konieczności dalszego jego przetwarzania", to nie oznacza to, że nie jest odpadem. Spalenie ścinek nie jest bowiem procesem produkcyjnym, w którym może być wykorzystana dana substancja lub produkt. Następnie Sąd I instancji uznał, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze brak było w niniejszej sprawie podstaw do zastosowania przez organ procedury wynikającej z art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, a dotyczącej wezwania wysyłającego odpady, tj. firmy z Białorusi poprzez wydanie stosowanego postanowienia do ich odbioru. Stronami, które mają obowiązek stosowania rozporządzenia 1013/2006, są państwa członkowskie Unii Europejskiej. Białoruś do tych państw nie należy. W związku z tym organ nie mógł zastosować procedury wskazanej w rozporządzeniu w stosunku do takiego podmiotu. O obowiązku bezpośredniego stosowania rozporządzeń i podmiotach, do których jest ono skierowane stanowi art. 288 zd. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 288 TFUE - decyzja wiąże bezpośrednio tych, do których jest skierowana - do wszystkich lub konkretnych państw członkowskich bądź jednostek. Takie jest kryterium podmiotowe. O ile zatem Polska jako członek Unii Europejskiej ma obowiązek zastosowania się do regulacji rozporządzenia 1013/2006, to takiego obowiązku nie ma Białoruś. W związku z tym postanowienia rozporządzenia nie wiążą Białorusi, a zatem brak jest możliwości zastosowania regulacji rozporządzenia do państwa innego niż państwo Unii. Zdaniem sądu i instancji, mimo prawidłowo wywiedzionego w skardze generalnego zakresu stosowania postanowień rozporządzeń skarżący doszedł do wadliwych wniosków co do możliwości stosowania rozporządzenia do państwa białoruskiego, czy jego obywateli lub innych podmiotów zarejestrowanych w nim. Organ uprawniony był natomiast do zastosowania w niniejszej sprawie procedury, o jakiej mowa w Konwencji Bazylejskiej z 22 marca 1989 r., której między innymi Polska i Białoruś są stronami. W związku z tym, zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. a tej Konwencji Główny Inspektor Ochrony Środowiska pismem z 1 lutego 2016 r. wezwał Ministra Białorusi odpowiedzialnego za ochronę środowiska Białorusi (Ministry of Natural Resources and Environmental Protection), do odebrania odpadów (k. 28 akt adm. - doręczone 8 lutego 2016 r.). Pismo to zostało ponowione 21 marca 2016 r. (k. 48 akt. adm. - doręczone 3 czerwca 2016 r.). Pozostały one bez odpowiedzi. W związku z tym organ miał podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie nielegalnego przywozu z Białorusi odpadów i zastosowania procedury, o jakiej mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, tj. zagospodarowania odpadów przez odbiorcę (skarżącą spółkę) poprzez określenie sposobu ich zagospodarowania na terenie kraju. Zdaniem Sądu I instancji, wykładnia funkcjonalna przepisów dotyczących transgranicznego przemieszczania odpadów pozwala na przyjęcie, że choć ustawodawca polski wprost nie sformułował przepisów normujących sytuację taką jak w niniejszej sprawie, to jednak mając na uwadze cel unormowań wynikających z przepisów prawa międzynarodowego zasadne jest zobowiązanie odbiorcy odpadu do jego zagospodarowania w sytuacji, w której podmiot wysyłający uchyla się od odpowiedzialności z tytułu nielegalnego transgranicznego przemieszczania odpadów. Brak jest bowiem podstaw, aby odpady pozostały na terenie państwa, które nie ponosi odpowiedzialności za wysyłkę tych odpadów. Za nietrafny uznał Sąd również zarzut naruszenia przez organ art. 7 i 77 k.p.a. poprzez przyjęcie dowolnych ustaleń faktycznych i uznanie, że czynności zgłoszenia celnego podjęte przez agencję celną są równoznaczne z dokonaniem zgłoszenia odpadów i wiedzą skarżącego o przemieszczeniu odpadów. Jak wynika z art. 2 pkt 15 ppkt V rozporządzenia 1013/2006, pod pojęciem zgłaszającego rozumie się także "zarejestrowanego pośrednika, który został upoważniony na piśmie przez wytwórcę pierwotnego, nowego wytwórcę lub posiadający zezwolenie podmiot zbierający, określonych w pkt i), ii) oraz iii), do działania w ich imieniu w charakterze zgłaszającego". Przedsiębiorstwo [...] z siedzibą w [...] zostało na mocy upoważnienia nr 12/2015 (k. 17 akt adm.) wskazana jako przedstawiciel do dokonywania czynności w imieniu i na rzecz skarżącego w sprawach celnych związanych z wprowadzeniem towarów na obszar celny Wspólnoty Europejskiej (pkt II upoważnienia). Zgłoszenie dokonane przez tego przedsiębiorcę jest równoznaczne więc ze zgłoszeniem strony skarżącej. Sąd nie znalazł także podstaw do uznania skuteczności zarzutu naruszenia art. 107 k.p.a. (sugerowane pominięcie istotnych elementów uzasadnienia prawnego i faktycznego). Jak wynika z uzasadnienia decyzji została ona wydana na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., zawiera wskazanie faktów, na których się oparł i dowodów na ich poparcie (faktura nr [...], dokument transportowy, pismo skarżącego z 10 kwietnia 2016 r., umowa z załącznikiem, karta techniczna, pismo z firmy wysyłającej z 7 czerwca 2016 r., pisma do Ministerstwa Ochrony Środowiska w Białorusi). W zakresie podstawy prawnej wskazano przepisy prawa wspólnotowego, krajowego oraz Konwencji Bazylejskiej (w odniesieniu do strony białoruskiej). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] z siedzibą w [...], wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Na podstawie art. 174 pkt 1 oraz pkt 2 p.p.s.a. w skardze kasacyjnej podniesiono następujące zarzuty: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: a) art. 26 w zw. art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w zw. z art. 24 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęcie, iż Główny Inspektor Ochrony Środowiska jest uprawniony do nałożenia na podstawie art. 26 powołanej ustawy na odbiorcę odpadów, który nie ponosi odpowiedzialności za ich przemieszczenie, obowiązków na podstawie art. 26 ustawy bez podjęcia czynności przewidzianych w art. 25 ustawy, b) naruszenie art. 2 oraz art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż wobec podmiotu z siedzibą poza terytorium Unii Europejskiej (UE) dokonującego czynności (w tym wypadku przemieszczenia odpadów) na terytorium UE nie mają zastosowania przepisy prawa wspólnotowego, podczas gdy żaden przepis prawa wspólnotowego nie zwalnia nierezydentów wspólnoty z ich przestrzegania ani ponoszenia konsekwencji ich naruszenia, które to naruszenia doprowadziły do sytuacji, w której na skarżącą nałożony został obowiązek zagospodarowania odpadów bez uprzedniego wezwania wysyłającego odpady do ich usunięcia w trybie art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. c) art. 3 ust. 1 pkt 6 oraz art. 10 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wystarczającym dla kwalifikacji prawnej danego towaru jako odpadu w rozumieniu ustawy o odpadach jest "brak możliwości wykorzystania nadesłanych ścinek (towar) bezpośrednio w produkcji", podczas gdy żaden przepis ustawy o odpadach nie wprowadza warunku kwalifikacji, iż status odpadu jest zależny do wykorzystania towaru "bezpośrednio" w produkcji, 2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na nieuwzględnieniu i nierozważeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że organ orzekający w sprawie naruszył: a) art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez: - przyjęcie dowolnych ustaleń faktycznych - poprzez dowolne przyjęcie przez organ administracyjny domniemania faktycznego, iż czynności zgłoszenia celnego zakontraktowanego towaru (drewna energetycznego - przedmiot zgłoszenia) przez agencję celną jest równoznaczne z dokonaniem zgłoszenia odpadów i wiedzą skarżącego o przemieszczaniu odpadów; - naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, że z odpowiedzi skarżącego na pytanie inspektora WIOŚ w Białymstoku o możliwy sposób zagospodarowania zatrzymanego na granicy towaru wynika, iż skarżąca wiedziała, że przedmiotem importu są odpady, co pozostaje w sprzeczności z treścią pisma z dnia 2 listopada 2016 r. akapit ostatni str. 1 i akapit przedostatni str. 2 pisma oraz pozostałymi dokumentami w sprawie (kontrakt handlowy o przedmiocie ścinki drzewne, przedmiot zgłoszenia celnego: drewno energetyczne, wyjaśnieniami skarżącego w toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez WIOŚ w Białymstoku i wyjaśnieniami wobec organu prowadzącego postępowanie), które to dowody nie potwierdzają i stoją w sprzeczności z dowolnym ustaleniem organu, iż skarżący miał świadomość przesyłania i przemieszczania odpadów, a przeciwnie dowody w sprawie jednoznacznie wskazują, iż przedmiotem dostawy miały być ścinki drzewne nie mające charakteru odpadu, - wydanie rozstrzygnięcia w sprawie bez rozpatrzenia zastrzeżeń do protokołu kontroli WIOŚ w Białymstoku złożonych przez skarżącego w terminach ustawowych, który to materiał dowodowy z kontroli stanowi materiał dowodowy przedmiotowej sprawy, b) naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez wydanie przez organ administracyjny decyzji z pominięciem koniecznych elementów w postaci uzasadnienia prawnego i faktycznego - art. 107 § 3 k.p.a., bowiem organ rozstrzygający nie wyjaśnił na podstawie jakich obowiązujących i prawidłowo stosowanych przepisów prawa krajowego i europejskiego przypisuje skarżącemu odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie odpadów, a także jakie okoliczności określają, iż skarżący jest osobą, do której przemieszczono odpady, która to wada decyzji nie została usunięta w postępowaniu odwoławczym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Dokonując oceny zasadności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu z uwagi na treść art. 183 p.p.s.a. podnieść nadto należy, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej (wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 2221/2018, Lex nr 2682103). Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę kasacyjną nie jest uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Sąd kasacyjny nie może doprecyzowywać podstaw kasacyjnych, ani domyślać się intencji strony co do zamiaru postawienia konkretnych zarzutów (wyrok NSA z dnia 21 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 1609/17, Lex nr 2677238). W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepisu prawa materialnego ( np. wyrok NSA z dnia 24 maja 2019 r., sygn. akt I OSK 1905/17, Lex nr 2686922). Dokonując oceny zasadności podniesionych zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., które miało zdaniem strony polegać na nieuwzględnieniu i nierozważeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszeń ze strony organu dotyczących art. 7 i art. 77 k.p.a. oraz wyrażonej w art. 80 k.p.a. zasady swobody oceny dowodów, a w konsekwencji bezzasadne uznanie, że w ramach kontraktu zawartego z firma [...] z Białorusi zostały sprowadzone do Polski odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, a nie produkt uboczny w rozumieniu art. 10 tejże ustawy. Dokonując analizy akt sprawy administracyjnej i uzasadnienia zaskarżonego wyroku, podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, iż organy w tym zakresie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające z zachowaniem zasad wyrażonych w w/w przepisach. W uzasadnieniu wyroku podobnie jak organ, Sąd opisał fakty, które uznał za udowodnione, a które decydowały o uznaniu sprowadzonego materiału za odpady oraz zostały wskazane dowody, na których się oparł, uznając dane fakty za udowodnione. Wskazano między innymi na fakturę nr [...] z dnia [...] października 2015 r. w przedmiocie umowy sprzedaży, zawartej między skarżącym kasacyjnie a firmą z Białorusi, pismo [...] z dnia 10 lutego 2016 r., umowę z nr [...] z dnia [...] października 2015 r. wraz ze specyfikacją, która określa przywieziony towar jako "drewno odpadowe" oraz kartę techniczną dla żywicy mocznikowo-formaldehydowej. Wskazać jednocześnie należy na dołączoną do akt sprawy dokumentację fotograficzną, przedstawiającą sprowadzone ścinki sklejek, która w pewien sposób ułatwia skonfrontowanie treści w/w dokumentów z stanem rzeczywistym. Zasadnie Sąd jednocześnie uznał, że dokonana przez organ ocena zgromadzonego materiału dowodowego odpowiada zasadzie wyrażonej w art. 80 k.p.a. To w skardze kasacyjnej skarżący, usiłując poważyć powyższe ustalenia, odwołuje się do fragmentów przesyłanych do organu własnych pism zawierających wyjaśnienia dotyczące sposobu wykorzystania sprowadzonego towaru. Powołuje się na okoliczności nie mające oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym wyżej wskazanym, a jedynie mające na celu wykazanie, że sprowadzone ścinki sklejek są produktem ubocznym w rozumieniu art. 10 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada kryteriom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich argumentów zawartych w skardze i przedstawianych przez pozostałe strony. Wymagane jest, by uzasadnienie stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu (np. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 62/11, Lex 1109724; wyrok NSA z dnia 17 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1666/17, Lex 2688048). W myśl art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Na tym tle stwierdzić należy, że przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowisko Sądu I instancji stanowi logiczne, pełne odniesienie się do podniesionych w skardze spornych kwestii. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd wskazał nie tylko na przepisy ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (art. 25 ust. 1, art. 26 ust. 2), ale także przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, tj. art. 10 określającego, jakie przesłanki musi spełniać produkt uboczny oraz powołał się na Konwencję Bazylejską z dnia 22 marca 1989 r. o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów niebezpiecznych (art. 9), w oparciu o którą organ był zobowiązany zwrócić się w niniejszej sprawie do właściwego organu (właściwego ministerstwa odpowiedzialnego za ochronę środowiska) na Białorusi o zagospodarowanie spornych odpadów, a nadto wskazał na okoliczności, w oparciu o które w niniejszej sprawie brak było podstaw prawnych do zastosowania art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006 wobec podmiotu wysyłającego odpady – firmy z Białorusi. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 6 i art. 10 ustawy o odpadach. Definicja odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 6) opiera się na znanej od dawna w prawie unijnym i polskim "triadzie": odpadem jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do pozbycia się jest obowiązany. Dla uznania przedmiotu za odpad nie ma znaczenia okoliczność, że dla jego nabywcy może on mieć wartość użytkową i nadaje się do dalszego wykorzystania po poddaniu stosownym operacjom (wyrok NSA z dnia 20 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1085/13, Lex nr 1793978). Pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania, odpadami są także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu przez nabywcę, posiadają dla niego określoną wartość gospodarczą, rynkową i stanowiły przedmiot umowy sprzedaży zawartej, tak jak w niniejszej sprawie, między wytwórcą odpadów – firmą z Białorusi jako zbywcą a stroną skarżącą kasacyjnie. Dla zakwalifikowania danej substancji lub przedmiotu jako odpadu, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, nie ma znaczenia wola, świadomość nabywcy. Jako odpady należy traktować nie tylko przedmioty i substancje będące pozostałością procesu produkcyjnego, którego celem nie było powstanie tego produktu lub substancji, a które posiadacz uważa za zbędne i których chce się wyzbyć, ale także takie, które podlegają dalszym procesom odzysku w celu ich gospodarczego wykorzystania bez przeprowadzenia procedury, o której mowa w art. 11 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Odpadami mogą być także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu i mogące być w związku z tym przedmiotem transakcji handlowej jako dobro o określonej wartości ekonomicznej. Tym warunkom odpowiadają sporne ścinki sklejki sprowadzone z Białorusi przez skarżącego kasacyjnie. Brak jest również przesłanek, aby towar ten uznać za produkt uboczny w rozumieniu art. 10 ustawy o odpadach. Z definicji produktu ubocznego zawartego w tym przepisie jednoznacznie wynika, że muszą być spełnione łącznie wszystkie cztery przesłanki w nim wskazane. Sąd I instancji, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie stwierdził, że brak możliwości wykorzystania nadesłanych ścinek bezpośrednio w produkcji przemawia za uznaniem ich za odpady, a jedynie, uzasadniając stanowisko odnośnie braku możliwości uznania ich za produkt uboczny w rozumieniu art. 10 ustawy o odpadach stwierdził, że nie został spełniony ten warunek jako konieczny do przyjęcia takiej kwalifikacji (str. 16 uzasadnienia). Trudno uznać, aby proces wykorzystania spornych ścinek sklejki do produkcji lameli łóżkowych, stanowiących ożebrowanie spodu łóżka, odpowiadał warunkom normalnej praktyki przemysłowej w rozumieniu art. 10 pkt 2 ustawy o odpadach. Nie stanowi jej docinanie elementów i ich łączenie z materiału będącego odpadem. Nadto podkreślić należy, że ustawa o odpadach w art. 11 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonych decyzji wprowadzała dodatkowy wymóg formalny uznania substancji lub przedmiotu za produkt uboczny, jakim jest jego uprzednie zgłoszenie przez producenta z tym, że zgłoszenie winno zawierać dane, o którym mowa w art. 11 ust. 2 powołanej ustawy. Aktualnie wprowadzono nadto wymóg wydania stosownej decyzji, o której mowa w ust. 4 przez marszałka województwa. Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia prawa materialnego, tj. art. 26 w zw. z art. 25 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w zw. z art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006 oraz art. 2 i art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zarzuty te sprowadzają się do stwierdzenia, że organ bezzasadnie zaniechał wezwania firmy [...], odpowiedzialnej za przemieszczanie odpadów z Białorusi do Polski, która dokonała ich wysyłki bez zgłoszenia i uzyskania zezwolenia właściwych władz w oparciu o art. 25 ust. 1 pkt 1 w drodze postanowienia do zastosowania procedury określonej w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 2 Traktatu wskazać należy, że przepis ten zawiera sześć jednostek redakcyjnych. Strona skarżąca nie wskazała w skardze kasacyjnej konkretnej jednostki redakcyjnej, której naruszenia przez organ się dopatruje, nie wynika to również z treści uzasadnienia skargi. Tym samym powyższy zarzut nie spełnia warunku określonego w art. 183 p.p.s.a. i nie jest możliwe rozpoznanie merytorycznie powyższego zarzutu. W wyroku z dnia 24 kwietnia 2019 r. w sprawie I OSK 2221/18 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Natomiast przepis art. 288 Traktatu stanowi, że "Rozporządzenie ma zasięg ogólny. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich". Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej powyższy przepis nie mógł stanowić podstawy do wydania przez organ postanowienia wzywającego firmę [...] z siedzibą na Białorusi do procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006. Z brzmienia powyższego przepisu wynika, że co do zasady wejście w życie rozporządzenia w państwie członkowskim nie może być uzależnione od jakichkolwiek warunków przewidzianych w prawie krajowym. Nie jest zależne od jakiegokolwiek aktu włączającego go do systemu prawa krajowego. Wywołuje ono bezpośrednie skutki prawne we wszystkich państwach członkowskich w stosunku do wszystkich obywateli tych państw. Z powyższego nie wynika, aby regulacje zawarte w rozporządzeniu miały zastosowanie do obywateli (lub innych podmiotów prawnych) państw trzecich nie wchodzących w skład Unii Europejskiej. Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie trafnie organ zastosował art. 9 Konwencji Bazylejskiej o kontroli transgranicznego przemieszczania i usuwania odpadów z dnia 22 marca 1989 r., której zarówno Polska, jak i Białoruś są stronami. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że organ winien wydać postanowienie, o którym mowa w art. 25 ust. 1 pkt 1 o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów adresowane do podmiotu z Polski. Jest to całkowicie zbędne, gdy zgłaszającym jest podmiot inny niż z Polski państwa wysyłki. W wypadku, gdy zgłaszający (lub jego odpowiednik) z innego państwa jest podmiotem zobowiązanym do zabrania odpadów z Polski, organy innych państw wysyłki będą wydawać stosowne decyzje lub same będą obowiązane odpady odebrać lub zagospodarować. Natomiast Główny Inspektor Ochrony Środowiska winien, w zależności od tego, czy państwo wysyłki jest członkiem Unii Europejskiej czy też Konwencji Bazylejskiej, odpowiednio w oparciu o art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006 lub art. 9 Konwencji Bazylejskiej zwrócić się do właściwego organu tego państwa o podjęcie działań, o których mowa w powołanych przepisach. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wezwał pismem z dnia 1 lutego 2016 r. Ministra odpowiedzialnego za ochronę Środowiska na Białorusi do odebrania odpadów, które to wezwanie pozostało bez odpowiedzi, mimo jego ponowienia pismem z dnia 21 marca 2016 r. W konsekwencji, organ w związku ze stwierdzeniem nielegalnego przywozu odpadów z Białorusi miał podstawy do zastosowania wobec skarżącej spółki procedury, o jakiej mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, tj. zagospodarowanie odpadów poprzez określenie sposobu ich zagospodarowania na terenie kraju. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna jest pozbawiona uzasadnionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalono.