IV SA/Gl 74/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie K.p.a., art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.) orzekł, że wobec [...] brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. z 2009 r. Nr 105, poz. 869 ), zwanego dalej również rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że skarżący wykonywał pracę w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Jednakże według treści orzeczeń lekarskich brak było podstaw do rozpoznania u niego wymienionej choroby zawodowej. W odwołaniu od powyższej decyzji G. B. podniósł okoliczności dotyczące jego narażenia zawodowego w okresie od 1990 r. do 2000 r. Ponadto zarzucił, że po przeprowadzeniu jednego badania nie można ocenić ubytku jego słuchu i wobec tego wniósł o przeprowadzenie kolejnego badania lekarskiego. Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 235¹ Kodeksu pracy oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., w wyniku rozpatrzenia odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że w latach 1984 – 2011 w KWK[...]w R., skarżący wykonywał pracę na stanowisku ładowacza, ślusarza pod ziemią w oddziałach maszynowych (szybowych) oraz wydobywczych, w narażeniu na hałas o natężeniach stwarzających ryzyko uszkodzenia słuchu. Następnie organ podniósł, że badania audiologiczne przeprowadzone w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. wykazały obustronne odbiorcze uszkodzenie słuchu, z przesunięciem progu słuchu dla ucha prawego – 43-46 dB i dla ucha lewego – 40-43 dB. W tym zakresie podkreślił, że stwierdzone przesunięcie progu słuchu dla ucha lewego – lepiej słyszącego, nie spełnia kryterium podwyższenia progu słuchu o co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym. Następnie podniósł, że badania audiologiczne, przeprowadzone w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. podczas hospitalizacji skarżącego w dniach od [...] do [...] sierpnia 2012 r., wykazały, iż stan jego narządu słuchu nie spełnia kryteriów diagnostycznych określonych w wykazie chorób zawodowych ze względu na wielkość ubytku słuchu – obustronnie poniżej 45 dB. Ponadto organ podniósł, że skarżący, poinformowany pismem z dnia [...] r. w trybie art. 10 K.p.a. o prawie ustosunkowania się do całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy, do dnia wydania decyzji, tj. do [...] r. nie udzielił odpowiedzi. Natomiast odnosząc się do zawartego w odwołaniu, wniosku o ponowne badania lekarskie organ wskazał, że w toku postępowania administracyjnego został wyczerpany dwustopniowy tryb diagnostyczno - orzeczniczy przewidziany przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, G. B. – reprezentowany przez pełnomocnika - podniósł zarzut, że przy wydaniu powyższej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez jego niezastosowanie w wyniku błędnego ustalenia, że nie zostały spełnione kryteria uznania za chorobę zawodową, schorzenia stwierdzonego u skarżącego, pomimo, że przez wiele lat pracował w warunkach szkodliwych, stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Podniósł, że organ odwoławczy nie uwzględnił warunków pracy skarżącego, będących przyczyną powstania choroby zawodowej. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący przez wiele lat pracował na stanowisku górniczym pod ziemią i poza sporem pozostaje również, że w jego środowisku pracy występował czynnik szkodliwy w postaci ponadnormatywnego hałasu. Wobec tego podniósł, że nie ulega wątpliwości, iż wykonując pracę, był narażony na działanie czynnika szkodliwego, co prowadzi do wniosku, że warunki pracy miały niewątpliwy wpływ na wystąpienie choroby. Podkreślił, że jeżeli u skarżącego wykryto chorobę słuchu wywołaną sposobem wykonywania pracy, natomiast warunki pracy wskazują z niemal całkowitym prawdopodobieństwem na jej etiologię zawodową, a organ nie wykluczył związku przyczynowego stwierdzonej choroby z długoletnia pracą w narażeniu – uzasadnione jest uchylenie zaskarżonej decyzji jako sprzecznej z prawem. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę i ponownie podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez uzależnienie stwierdzenia choroby zawodowej od pozanormatywnych, sprzecznych z prawem przesłanek, bowiem skarżący pracował w warunkach szkodliwych, w narażeniu na działanie ponadnormatywnego hałasu. Pełnomocnik uczestnika postępowania – KWK [...] – w piśmie z dnia [...]r. wniósł o oddalenie skargi. W odpowiedzi na powyższe – pełnomocnik skarżącego ponownie podniósł argumenty zawarte w piśmie z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, podkreślenia wymagało, że materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ Kodeksu pracy, zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje zatem zrealizowanie dwóch warunków: rozpoznanie schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono - bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem - spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły łącznie przesłanki określone w cytowanym wyżej art. 235¹ Kodeksu pracy. Nie został bowiem rozpoznany u skarżącego - obustronny trwały odbiorczy ubytek słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz - wymieniony w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. z 2009 r. Nr 105, poz. 869 ). W tym zakresie organ odwoławczy podkreślił, że zarówno lekarze specjaliści Instytutu Medycyny Pracy w S. (zwanego dalej również IMP), jak i Poradni Chorób Zawodowych WOMP w S. - w sposób zgodny - stwierdzili brak podstaw do rozpoznania u skarżącego wymienionej choroby zawodowej z uwagi na to, że podwyższenie progu słuchu nie spełnia kryterium określonego w cytowanym rozporządzeniu. Wskazać przy tym należało, że – jak podkreślił również organ odwoławczy - orzeczenie IMP zostało wydane na podstawie badań audiologicznych, przeprowadzonych podczas hospitalizacji skarżącego w dniach od [...] do [...]r. Według treści orzeczenia lekarskiego, badania te wykazały, że stan narządu słuchu skarżącego nie spełnia kryteriów diagnostycznych określonych w wykazie chorób zawodowych ze względu na wielkość ubytku słuchu – obustronnie poniżej 45 dB. Z uzasadnienia orzeczenia IMP wynika, że lekarze specjaliści, w postępowaniu diagnostyczno – orzeczniczym poddali szczegółowej analizie zarówno wyniki przeprowadzonych przez nich badań audiologicznych, jak i dokumentację medyczną badanego, co wraz z wynikami konsultacji lekarskich pozwoliło na ustalenia przedstawione w orzeczeniu o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W związku z powyższym stwierdzić należało, że organ odwoławczy - w oparciu o prawidłową ocenę zebranych w sprawie dowodów, w tym przede wszystkim orzeczeń lekarskich – zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego, przeprowadził ustalenia w rozpoznawanej sprawie i na ich podstawie wydał zaskarżone rozstrzygnięcie. Ponadto – wbrew zarzutom wynikającym z odwołania – już organ I instancji zgodnie z twierdzeniami skarżącego uznał, że wykonywał on pracę w warunkach stwarzających ryzyko powstania przedmiotowej choroby zawodowej i to także w wyszczególnionym przez skarżącego okresie od [...] r. do [...] r. Z treści decyzji organu I instancji wynika bowiem, że stwierdził występowanie narażenia zawodowego w całym okresie zatrudnienia od [...] do [...] r. Podkreślenia poza tym wymagało, że w ramach odniesienia się do pozostałych zarzutów i wniosków odwołania – zasadnie organ odwoławczy wskazał, iż w toku postępowania został wyczerpany dwustopniowy tryb diagnostyczno – orzeczniczy. Bezpodstawne było zatem stwierdzenie skarżącego, z którego wynika, że ustalono stopień uszkodzenia jego słuchu po przeprowadzeniu jednego badania. Zarówno bowiem z treści decyzji organu I instancji, jak i z akt administracyjnych wynika, że w sprawie zostały wydane orzeczenia lekarskie przez obydwie jednostki medyczne, tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. oraz Instytut Medycyny Pracy. W podsumowaniu stwierdzić zatem należało, że w zakresie ustaleń stanowiących podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani też pominięcia rozpoznania przez organ zarzutów odwołania. Prawidłowo więc organy obydwu instancji przyjęły, że okoliczności sprawy nie uzasadniają wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nie ma podstaw do wydania rozstrzygnięcia wbrew wnioskom zawartym w orzeczeniach lekarskich, które w sposób jednoznaczny wykluczyły rozpoznanie choroby wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Nie zasługiwał zatem na uwzględnienie zawarty w skardze zarzut, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Na marginesie dodać należało, że zarzut ten w ogóle nie został sprecyzowany, nawet poprzez wskazanie, które spośród przepisów rozporządzenia – w ocenie pełnomocnika skarżącego - zostały naruszone w przedmiotowej sprawie. Natomiast pozostałe stwierdzenia skargi są nieadekwatne do treści zaskarżonej decyzji. Wbrew bowiem wywodom zawartym w skardze, organy administracji - zgodnie z twierdzeniami skarżącego - uznały, że wykonywał pracę w warunkach stwarzających ryzyko powstania przedmiotowej choroby zawodowej. Zarówno z uzasadnienia decyzji organu I instancji, jak i rozstrzygnięcia odwoławczego wynika, że zostało stwierdzone występowanie narażenia zawodowego w całym okresie zatrudnienia skarżącego od [...] do [...] r. W konsekwencji powyższych ocen, stwierdzić zatem należało, że w rozpoznawanej sprawie, nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani też przepisów postępowania. Na podstawie prawidłowej analizy orzeczeń lekarskich obydwu jednostek medycznych oraz oceny narażenia zawodowego organ odwoławczy – zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego - przeprowadził ustalenia w sprawie i w oparciu o te ustalenia wydał rozstrzygnięcie. W wyniku kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem Sąd - na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – stwierdził zatem, że przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego ani też nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a wobec tego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W konsekwencji – na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił.