II SA/Sz 703/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Polskiego Związku Działkowców [...] na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia dopłaty za okres III kwartału 2018 r. za pobór wód podziemnych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz strony skarżącej Polskiego Związku Działkowców [...] kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE 1. W dniu [...] listopada 2018 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w K. ustaliło, w formie informacji kwartalnej Polskiemu Związkowi Działkowców Stowarzyszeniu Ogrodowemu w W. Rodzinnemu Ogrodowi Działkowemu "[...]" w N. (dalej przywoływany jako: "Skarżący"), za okres III kwartału 2018 r., opłatę zmienną w wysokości [...] za pobór wód podziemnych. 2. Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] na podstawie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) w zw. z art. 300 ust. 1 oraz art. 272 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r., poz. 2268 ze zm., przywoływanej dalej jako: "p.w."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., przywoływanej dalej jako: "k.p.a.") Dyrektor Zarządu Zlewni w K. PGW WP (dalej jako: "Organ I instancji") określił Skarżącemu za okres III kwartału 2018 r. opłatę zmienną w wysokości [...] zł za pobór wód podziemnych (pkt I decyzji), a ponadto stwierdził, że Skarżący dokonał zapłaty za III kwartał 2018 r. opłatę zmienną w wysokości [...] zł (pkt II decyzji). W uzasadnieniu ww. decyzji Organ wskazał, że przyczyną, która spowodowała, że wysokość opłaty zmiennej jest inna (wyższa) dla poboru wód podziemnych, niż w ustalonej informacji za III kwartał 2018 r., była nieprawidłowo wybrana klasyfikacja celu poboru wód. Organ wskazał, że z przepisu art. 4 i art. 2 pkt 2 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych (dalej przywoływanej jako: "ustawa ROD) wynika, że działki są wykorzystywane przez fizyczne uprawnione do korzystania z działki w rodzinnych ogrodach działkowych (dalej w skrócie: "ROD") do prowadzenia upraw ogrodniczych na własne potrzeby, a nie do produkcji roślinnej lub innej objętej definicją działalności rolniczej co wyklucza, przyjęcie, że celem przedstawionego w piśmie poboru wód jest cel rolniczy. Argumentował, że pobór wód na potrzeby ROD należy przypisać do określonego w § 5 ust. 1 pkt 36 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. poz. 2502 ze zm., przywoływanego dalej jako: "rozporządzenie"), tj. do innych celów niż wymienione w pkt 1-35, określonych w Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD). Organ I instancji wykluczył przyjęcie, że dokonywany przez Skarżącego pobór wód odpowiada celowi, określonemu w § 5 ust. 1 pkt 39 ww. rozporządzenia, tj. do celów rolniczych lub leśnych za pobór wód podziemnych na potrzeby nawadniania gruntów pobranych za pomocą urządzeń pompowych. Zauważył, że Skarżący korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] maja 2004 r., na pobór wód podziemnych z ujęcia zlokalizowanego w okolicy miejscowości N., gm. Ś., co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 p.w. obowiązany jest ponosić opłaty za usługi wodne. Wobec powyższego, Organ I instancji dokonał określenia opłaty zmiennej w oparciu o art. 272 ust. 1 p.w. w zw. z § 5 ust. 1 pkt 36 lit. a ww. rozporządzenia. 3. Skarżący wniósł odwołanie na powyższą decyzję Organu I instancji, zarzucając naruszenie: - art. 6 k.p.a., polegające na wydaniu ww. decyzji bez podstawy prawnej. - art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną wykładnię, - art. 7, art. 7a § 1, art. 70, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności, - art. 4 w zw. z art. 5 ustawy ROD w zw. z art. 1, art. 2 ust. 1 pkt 6, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 pkt 6, art. 15 ustawy z dnia 3 lutego 1995 o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161, przywoływanej dalej jako: "u.o.g.r.l."), art. 274 pkt 2 lit. zj pkt 3 lit. c p.w., § 5 ust. 1 pkt 3, 38 i 39 rozporządzenia. 4. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 272 ust. 1 p.w., art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, w zw. z art. 300 p.w., Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. PGW WP (przywoływany dalej jako: "Organ II instancji), utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji z dnia [...] listopada 2019 r. W uzasadnieniu swej decyzji Organ II instancji stwierdził, że zarzuty podnoszone przez Skarżącego jawią się jako bezzasadne. Materiał dowodowy, na którym Organ I instancji oparł swoją decyzję w całości został załączony do akt sprawy. Opłata została naliczona zgodnie z art. 272 ust. 1 p.w., jako iloczyn ilości pobranych wód podziemnych, wyrażonej w m3 i jednostkowej stawki opłaty zmiennej do innych celów niż wymienionych w pkt 1-35, określonych w PKD - § 5 ust. 1 pkt 36 rozporządzenia. Skarżący w złożonej przez siebie deklaracji błędnie określił cel poboru wód podziemnych, będący podstawą obliczenia przez Organ opłaty zmiennej. Podmiot korzystający z usług wodnych zaklasyfikował pobór wód na cele rolnicze i leśne, z czym słusznie nie zgodził się Organ I instancji. Jak uznał Organ II instancji, Organ I instancji dopełnił obowiązku wynikającego z art. 7, 77 i 80 k.p.a. i prawidłowo ustalił wysokość opłaty zmiennej, ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do dowodów, które uznał za podstawę orzekania oraz wymienił wszystkie okoliczności, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. W odniesieniu do zarzutu odwołania o naruszeniu wydaną decyzją przepisów prawa materialnego, Organ II instancji podniósł, że Skarżący posiada pozwolenie wodnoprawne z dnia [...] maja 2004 r., na pobór wód podziemnych. Stosownie zatem do art. 298 pkt 1 p.w., Skarżący jest podmiotem zobowiązanym do ponoszenia opłat za pobór wód podziemnych. Ustawa ROD nie zawiera definicji legalnej "celu rolniczego" jak słusznie wskazał Skarżący, w takich przypadkach powszechną praktyką jest sięgnięcie do innej regulacji, zawierającej taka definicję. W swoim odwołaniu Skarżący skorzystał z definicji "gruntów rolnych" zawartej w u.g.r.o.l. W ocenie Organu II instancji, działanie to należy uznać za błędne, gdyż definicja gruntów rolnych statuowana w art. 2 ust. 1 ww. ustawy jest normatywnie niejednolita, co oznacza, że w sposób rolniczy mogą być użytkowane tylko grunty rolne określone w ewidencji gruntów jako użytki rolne (pkt 1) oraz zrekultywowane dla potrzeb rolnictwa (pkt 8), pozostałe zaś grunty, w tym grunty w rodzinnych ogrodów działkowych, z założenia, nie mogą służyć rolniczemu ich wykorzystaniu, co oczywiście nie odbiera im normatywnego charakteru gruntów rolnych. Organ przywołał brzmienie art. 4 ustawy ROD i zaznaczył, że funkcje ROD można interpretować przez pryzmat celów rodzinnych ogrodów działkowych, określonych w art. 3 ustawy ROD. Dokonując funkcjonalnej wykładni przepisów ustawy ROD, właściwym jest wziąć również pod uwagę treść preambuły, w myśl której ogrodnictwo działkowe jest dziedziną życia społecznego i przyczynia się do zaspakajania socjalnych, wypoczynkowych i rekreacyjnych potrzeb społeczeństwa, a zwłaszcza rodzin z dziećmi, emerytów, rencistów i niepełnosprawnych, poprzez kształtowanie warunków dla prowadzenia aktywnego i zdrowego trybu życia oraz ochrony środowiska i przyrody. Wskazał następnie na art. 12 ustawy ROD i argumentował, że ustawodawca zezwala jedynie na prowadzenie drobnych upraw ogrodniczych mających na celu zaspokojenie potrzeb własnych osób korzystających z ROD. Wspierając się poglądem przedstawionym w uzasadnieniu wyroku WSA w Olsztynie z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. II SA/OI 1002/19, Organ wywodził, że w przypadku ROD, nie jest spełniony warunek poboru wód na cel rolniczy, w związku z czym opłata zmienna nie może zostać określona na podstawie § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia. 5. Niezadowolony z rozstrzygnięcia Skarżący zaskarżył opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o stwierdzenie nieważności tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji. Ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Ponadto Skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W skardze, decyzji Organu II instancji Skarżący zarzucił naruszenie: 1). art. 6 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji bez podstawy prawnej, 2). art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez błędną wykładnię i w wyniku tego przyjęcie, że stanowi podstawę prawną do wydania decyzji w konkretnych okolicznościach. Względnie Skarżący zarzucił naruszenie: 1). przepisów postępowania, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu w sposób należyty istotnych dla sprawy okoliczności i w konsekwencji zaniechanie ustalenia, że ROD dokonuje poboru wód do celów rolniczych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, a to poprzez przyjęcie, że w celu ustalenia stawki opłaty zmiennej zasadne jest zastosowanie art. 274 pkt 2 lit. zj p.w., zamiast ustalenia opłaty w całości przy zastosowaniu art. 274 pkt 3 lit. c p.w., względnie w części, a w pozostałym zakresie w oparciu o art. 274 pkt 3 lit. b tej ustawy, 2). naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: - art. 4 ustawy ROD, przez pominięcie, względnie błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, - art. 5 ustawy ROD w zw. z art. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 6, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 pkt 6, art. 15 ust. 1 u.o.g.r.i.l., poprzez ich niezastosowanie pomimo, że przedmiotowe przepisy uzasadniają wniosek, iż pobór wód na potrzeby nawadniania gruntów i upraw na działkach w ROD mieści się w zakresie pojęcia "pobór wód na cele rolnicze", - art. 274 pkt 2 lit. zj p.w., przez bezzasadne zastosowanie, - § 5 ust. 1 pkt 36 rozporządzenia, przez bezzasadne zastosowanie - art. 274 pkt 3 lit. c, względnie także art. 274 pkt 3 lit. b p.w., poprzez niezastosowanie, - § 5 ust. 1 pkt 39, względnie także § 5 ust. 1 pkt 38 rozporządzenia, poprzez niezastosowanie. W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżący podnosił m.in., że na gruncie u.o.g.r.l. zasadny jest wniosek, że korzystanie z nieruchomości na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego mieści się w pojęciu wykorzystywania na cel rolniczy (art. 4 pkt 6 ww. ustawy). Skutkiem dokonania błędnej interpretacji pojęcia "cele rolnicze" na gruncie ustawy p.w., było błędne przyjęcie przez Organy możliwości nałożenia na adresata decyzji opłaty zmiennej za usługi wodne przy zastosowaniu art. 274 pkt 2 lit. zj p.w. Okoliczność ta czyni zasadnym zarzut naruszenia przedmiotowego przepisu przez bezzasadne zastosowanie do ustalenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych. Analogicznie należy postrzegać zastosowanie przez Organ § 5 ust. 1 pkt 36 rozporządzenia. Z tych samych względów, działanie Organów naruszyło art. 274 pkt 3 lit. c względnie art. 274 pkt 3 lit. b p.w. oraz § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia (względnie także § 5 ust. 1 pkt 38), poprzez ich niezastosowanie. 6. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. 7. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a."). Przeprowadzona w tak zakreślonych ramach sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do uznania, że akt ten nie odpowiada prawu. Rozpoznanie sprawy nastąpiło w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. 8. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy. Materialnoprawną podstawę tej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r., poz. 2268 ze zm. przywoływanej dalej jako: "p.w."), która reguluje gospodarowanie wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, w szczególności kształtowanie i ochronę zasobów wodnych, korzystanie z wód oraz zarządzanie zasobami wodnymi (art. 1 ustawy). Zgodnie z art. 35 ust. 3 pkt 1 p.w., usługi wodne obejmują pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych. Opłaty za usługi wodne stanowią jeden z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami (art. 267 pkt 1). W myśl art. 270 ust. 1 p.w., opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej, uzależnionej od ilości wód pobranych. Zasady ustalania wysokości opłaty zmiennej określa art. 272 p.w., przewidując w ust. 1, że wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i ilości pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych, wyrażonej w m3. Wysokości stawek opłat za usługi wodne zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U., poz. 2502, przywoływanego dalej jako: "rozporządzenie"), w świetle którego jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty zmiennej, w zależności od ilości pobieranych wód w ramach pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, do celów rolniczych lub leśnych za pobór wód podziemnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, pobranych za pomocą urządzeń pompowych wynoszą 0,05 zł za 1 mł pobranych wód podziemnych (§ 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia), natomiast do innych celów niż wymienione w pkt 1-35, określonych w Polskiej Klasyfikacji Działalności - 0,115 zł za 1 mł pobranych wód podziemnych (§ 5 ust. 1 pkt 36 lit. a rozporządzenia). 9. Na gruncie rozpoznawanej sprawy Organ I instancji uznał, że pobór wód podziemnych na potrzeby ROD (podlewanie działek) nie odpowiada wskazanemu w deklaracji Skarżącego celowi określonemu w § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia, w związku z czym dokonał zmiany wysokości opłaty zmiennej w oparciu o art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 300, art. 272 ust. 1 ustawy Prawo wodne oraz § 5 ust. 1 pkt 36 lit. a rozporządzenia jako za pobór dokonywany do innych celów niż wymienione w pkt 1-35, określonych w Polskiej Klasyfikacji Działalności. Zdaniem Sądu, stanowisko to, jak i przywołana na jego potwierdzenie argumentacja Organu nie zasługuje na akceptację, gdyż opiera się na błędnej wykładni § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia. W pierwszej kolejności należy przyznać Organowi rację, że w przepisach prawa wodnego brak jest legalnej definicji celu rolniczego, wskazać jednak trzeba, że z okoliczności tej Organ wywiódł nieprawidłowe wnioski. Należy przede wszystkim podnieść występowanie w przedmiotowej materii dwóch zwrotów, tj.: "cel rolniczy" oraz "działalności rolniczej", których zakres jest inny. Definicje działalności rolniczej ustawodawca zawarł w wielu różnych ustawach w tym ustawie z dnia 2 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, w których przyjmuje się, że działalność rolnicza polega na produkcji roślinnej i zwierzęcej. Natomiast zgodnie ze znaczeniem językowym "cel" oznacza "to, do czego się dąży", "to, czemu coś ma służyć", zaś "rolniczy" to odnoszący się m.in. do rolnictwa, a więc uprawy i hodowli roślin czy chowu zwierząt (por. Słownik Języka Polskiego PWN, L. Drabik i inni, Warszawa 2011 oraz Słownik Języka Polskiego PWN dostępny w Internecie pod adresem www.sjp.pwn.pl). W świetle powyższego nie ulega zatem wątpliwości, że zakres pojęcia celu rolniczego będzie szerszy aniżeli pojęcia działalności rolniczej. W ocenie Sądu, dla potrzeb odkodowania znaczenia pojęcia celów rolniczych, o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia, jak i stwierdzenia, czy pobór wód podziemnych przez ROD mieści się w dyspozycji tego przepisu, zasadnym jest odniesienie się do ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (dalej przywoływanej jako: "u.o.g.r.l."), jak i ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (dalej przywoływanej jako: "ustawa ROD"), jako aktów mających za przedmiot regulacji kwestie związane z uprawą gruntów rolnych i gruntów oddanych pod rodzinne ogrody działkowe. W przypadku braku definicji legalnej na użytek danej ustawy w orzecznictwie wskazuje się bowiem na możliwość zastosowania wykładni systemowej danego pojęcia, tj. odwołania się do jego definicji w innych aktach prawnych, z uwzględnieniem jego usytuowania w systemie prawnym. Za posiłkowym sięgnięciem do ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przemawia cel regulacji, którym podobnie jak w ustawie p.w., jest w istocie ochrona zasobów naturalnych (odpowiednio gruntów rolnych i leśnych czy zasobów wodnych), ale także i to, że akt ten definiuje pojęcie "gruntu rolnego", jak i "przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze". Również ustawa ROD odwołuje się wprost do tej ustawy przewidując w art. 5, że ROD stanowią tereny zielone i podlegają ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie gruntów i leśnych, a także w przepisach dotyczących ochrony przyrody i ochrony środowiska. W art. 2 ust. 1 u.o.g.l.r., wymienione zostały w sposób wyczerpujący grunty, które ustawodawca zaliczył do gruntów rolnych. W katalogu tym uwzględniono grunty rodzinnych ogrodów działkowych (pkt 6), co oznacza, że stanowią one grunty rolne, które podlegają ochronie przewidzianej w art. 3 ww. ustawy. W świetle tego przepisu ochrona gruntów rolnych polega na ograniczaniu przeznaczenia ich na cele nierolnicze lub nieleśne. W art. 4 pkt 6 ww. ustawy wyjaśniono, że ilekroć w ustawie jest mowa o przeznaczeniu gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne, rozumie się przez to ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Art. 2 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 4 pkt 6 u.o.g.r.i.l., stosowane a contrario nakazują zatem uznać, że wykorzystanie gruntu na potrzeby ROD z definicji jest tożsame z wykorzystywaniem na cele rolnicze. Jeżeli bowiem zajęcie gruntu przez ROD, przesądza o tym, że staje się on gruntem rolnym w rozumieniu przedmiotowej ustawy, to nie sposób przyjąć, że funkcjonowanie na tym gruncie ROD, może stanowić przesłankę dla przyjęcia, jego wykorzystywania na "cele nierolnicze". Nadto dodając do tego treść przytoczonego przepisu art. 3 ust. 1 u.o.g.r.l., logicznym jest, że zajęcie nieruchomości przez rodzinny ogród działkowy skutkuje (zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 6) uznaniem gruntu za rolny i stanowi przejaw działania, którym ustawa ma chronić grunty rolne przed przeznaczaniem ich na cele nierolnicze lub nieleśne. Na gruncie u.o.g.r.l. zasadnym jest zatem wniosek, że wykorzystanie nieruchomości na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego mieści się w pojęciu wykorzystania na cel rolniczy. Ustawa chroni bowiem przed przeznaczeniem gruntu ogrodów działkowych na cele inne niż rolnicze (por. wyroki WSA w Poznaniu z dnia 5 marca 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 1071/19 oraz z dnia 15 stycznia 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 970/19; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1143/19 - wyroki dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Innymi słowy, rzecz ujmując, analiza powyższych przepisów dowodzi, że grunty ROD służą celom rolniczym, wskazanym w § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia. Przemawia za tym fakt zaliczenia ich przez ustawodawcę do gruntów rolnych i z racji objęcia tych gruntów stosowną ochroną, uniemożliwiającą zmianę ich przeznaczenia, a tym samym użytkowania w inny sposób aniżeli rolniczy. Z kolei rolniczy sposób użytkowania gruntu przesądza wprost o wykorzystaniu gruntów w celu rolniczym. 10. Powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisy ustawy ROD w żaden sposób nie podważają powyższego stanowiska. Wręcz przeciwnie potwierdzają je, skoro na mocy art. 2 pkt 2 ww. ustawy działka służyć ma zaspokajaniu potrzeb działkowca i jego rodziny w zakresie prowadzenia upraw ogrodniczych, wypoczynku i rekreacji. Również w definicji ROD zawartej w art. 4 ww. ustawy wskazano, że ROD służy zaspakajaniu wypoczynkowych, rekreacyjnych i innych potrzeb socjalnych członków społeczności lokalnej poprzez zapewnienie im powszechnego dostępu do ROD oraz działek dających możliwość prowadzenia upraw ogrodniczych na własne potrzeby. Zaakcentowania wymaga, że niewątpliwie na mocy art. 3 pkt 1 ww. ustawy funkcja ROD w postaci zaspakajania wypoczynkowych i rekreacyjnych potrzeb społeczeństwa realizowana jest przez uprawę działek, co nierozerwalnie wiąże się z potrzebą ich nawadniania. Jak przyznał sam Organ pozwolenie wodnoprawne zostało udzielone właśnie w tym celu: nawadniania gruntów i upraw na terenie ogrodów działkowych. Z tych też względów – zdaniem Sądu – okoliczność, że działki wykorzystywane są przez osoby fizyczne do prowadzenia upraw ogrodniczych na własne potrzeby nie tylko nie wyklucza, ale stanowi dodatkowy argument przemawiający za tym, że cel poboru wód podziemnych mieści się w celach rolniczych. 11. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, że w judykaturze reprezentowany jest także pogląd, który odmiennie kwalifikuje cel poboru wód podziemnych przez ROD, ale Sąd z powodów wyżej już wskazanych poglądu tego nie podziela i w pełni opowiada się za stanowiskiem wyrażonym ww. orzeczeniach. Istniejące dwie linie orzecznicze dowodzą, że wykładnia treści przepisów rozporządzenia budzi wątpliwości, co przemawia za tym, aby Organ w myśl art. 7a § 1 k.p.a. rozstrzygnął je na korzyść strony, czego nie uczynił. Zamiast tego, Organ pobór wody przypisał do celu określonego w § 5 ust. 1 pkt 36 rozporządzenia, co skutkowało naliczeniem wyższej opłaty. Takiego działania nie sposób zatem usprawiedliwić. Wskazane wyżej przyczyny, czynią zapatrywanie Organu w zakresie przyjętej stawki jednostkowej opłaty nieuprawionym. W takiej bowiem sytuacji prawnie irrelewantna jest okoliczność, że według PKD działalność stowarzyszeń ogrodowych, którą prowadzą ROD, zaliczana jest do działalności organizacji członkowskich, gdzie indziej niesklasyfikowanej. Wbrew jednak wywodom skargi działanie Organu polegające w okolicznościach niniejszej sprawy, na błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, nie skutkowało jej wydaniem bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji administracyjnej w oparciu o ww. przepis winno następować tylko w okolicznościach niewątpliwych. Wskazywane rozbieżności w judykaturze co do celu poboru wód przez ROD, wskazujące na możliwość odmiennej wykładni prawa, powodują niezasadność stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji w warunkach kwalifikowanego naruszenia prawa. 12. Podsumowując, stwierdzić należy, że Organ wskutek dokonania niewłaściwej wykładni przepisów rozporządzenia bezzasadnie uznał, że wysokość opłaty za usługi wodne winna być inna niż ustalona w informacji rocznej z dnia 9 listopada 2018 r. , czym dopuścił się zarzucanego skargą naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. 13. Ponownie rozpoznając sprawę, Organ zobowiązany będzie uwzględnić przedstawioną przez Sąd wykładnię przepisów, poprzez przyjęcie, że pobór wody przez ROD do nawadniania upraw działkowych stanowi o celu rolniczym i rozstrzygnięciu w sprawie zgodnie z taką wykładnią prawa. 14. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pkt I sentencji wyroku, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Organu I instancji. O kosztach postępowania orzekł stosownie do art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku).