II OSK 2409/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku E. K. i T. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary za usunięcie drzew bez zezwolenia postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Pismem z dnia 16 lutego 2010 r. E. i T. K. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji z dnia [...] sierpnia 2008 r. wydanej przez Prezydenta Miasta Otwocka, albowiem wykonanie tej decyzji "spowoduje zakończenie działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez stronę skarżącą źródła utrzymania". Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2010 r., sygn. IV SA/Wa 1648/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...], albowiem – w ocenie Sądu – wykonanie tej decyzji nie spowoduje zaprzestania przez skarżących prowadzenia działalności gospodarczej. Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2010 r., sygn. II OZ 775/10, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując że sądem właściwym do rozpoznania niniejszego wniosku jest Naczelny Sąd Administracyjny, gdyż wniosek ten został wniesiony wraz ze skargą kasacyjną wywiedzioną od wyroku Sądu I instancji z dnia 8 grudnia 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu ani czynności. Od powyższej zasady są wyjątki. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu skargi sądowi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie. Z dyspozycji wyżej przytoczonego przepisu wynika, że przesłanką warunkującą wstrzymanie wydanej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie, wnioskodawcy reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wskazali jako okoliczność przemawiająca za uwzględnieniem ich wniosku, że "wykonanie decyzji spowoduje zakończenie prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez stronę skarżącą źródła utrzymania". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiony jako wyłączny i jedyny ten argument nie może odnieść skutku. Kara pieniężna nałożona na T. i E. K. oraz R. i E. S. wynosi 299 436,36 zł. Wprawdzie jest to znaczna kwota, jednakże – w realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do twierdzenia, że jej wykonanie doprowadzi do zakończenia przez strony działalności gospodarczej i utraty przez nich źródła utrzymania. W uzasadnieniu wniosku brak jest odniesienia do sytuacji majątkowej wnioskodawcy prowadzącego działalność gospodarczą. W związku z powyższym stwierdzić należy, że samo stwierdzenie, iż wykonanie decyzji doprowadzi do zakończenia działalności gospodarczej prowadzonej przez wnioskodawcę i utraty źródła utrzymania nie wystarczy do uwzględnienia wniosku. Zauważyć również należy, że wnioskodawca prowadzi inwestycję na dużą skalę – buduje 10 budynków wielorodzinnych. Koszt takiej inwestycji jest znaczny o czym świadczy chociażby przyznany kredyt inwestycyjny w wysokości 2 000 000 zł. Ponadto wnioskodawcy posiadają znaczny majątek w postaci domu i działki o pow. 3 200 m². Mając na uwadze, że wycięcie drzew za które została wymierzona kara nastąpiło w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, przyjąć należy że kara ta mieści się w zakresie ryzyka związanego z prowadzeniem działalności. Dlatego też, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.