II SA/Bd 806/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Klotz Asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi V. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności zmiany sposobu użytkowania z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. UZASADNIENIE Prezydent M. B., po rozpatrzeniu wniosku V. W. (zwanej dalej "skarżącą"), postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...] odmówił wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania budynku usługowego (usługi prawnicze) przy ul. [...] w B. (dz. Nr [...], obręb 139) na budynek, w którym świadczone będą usługi z zakresu opieki dla osób starszych, polegające na organizowaniu czasu wolnego osobom starszym, użytkowany w modelu hotelowym, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał w szczególności, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru Glinki "C" w Bydgoszczy, zatwierdzonym uchwałą nr XXI/618/2000 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 23 lutego 2000 r. (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. Nr 21, poz. 152 z dnia 12 maja 2000 r.), budynek usytuowany na działce nr [...], obręb 139 przy ul. [...] w B. znajduje się w granicach ustalenia C7-UT - teren usług technicznych i rzemiosła, gdzie obowiązuje zakaz lokalizowania zabudowy mieszkaniowej. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu zażalenia opisano stan faktyczny sprawy wyjaśniono, co jest przedmiotem zamierzonej inwestycji i poinformowano, że wnioskodawczyni zamierza sprzedać przedmiotowy budynek spółdzielni w celu prowadzenia w budynku usługi w zakresie całodobowej opieki dla osób starszych. Skarżąca przedstawiła także własną interpretację przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podnosząc, że w planie miejscowym nie zdefiniowano, co należy rozumieć przez usługi techniczne. Pojęcie to także nie zostało zdefiniowane w żadnym akcie normatywnym o charakterze powszechnie obowiązującym. Zdaniem inwestora brak jest podstaw prawnych do definiowania usług technicznych przez organ administracji publicznej w trybie wykładni lub interpretacji, natomiast istnieje jedynie możliwość dokonywania interpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże wg. ściśle określonych zasadach, co nie może być w żaden sposób utożsamiane z możliwością następczego kreowania treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano również, że ustalenia zawarte w planie miejscowym powinny być określane w sposób jednoznaczny, nie powodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto skarżąca wskazała na skutki odmowy wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania budynku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniosła, że odmowa wydania takiego zaświadczenia spowoduje brak możliwości sprzedaży tego budynku Spółdzielni Socjalnej "[...]", co spowoduje z kolei powstanie po stronie właściciela budynku strat. Ponadto odmowa wydania wnioskowanego zaświadczenia powoduje stan, w którym z jednej strony organ administracji akceptuje możliwość świadczenia usług nietechnicznych, czyli prawniczych i pokrewnych w budynku, a z drugiej strony ten sam organ administracji stwierdzałby, że w tym samym budynku nie mogą być świadczone usługi dotyczące opieki nad osobami starszymi, także usługi nietechniczne. Takie zachowanie organu administracji jest niezgodne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli oraz zasadą przekonywania wyrażoną w K.p.a. Wnioskodawczyni zauważyła, że zainwestowała znaczne środki finansowe w budynek o bardzo wysokim standardzie zgodnie z otrzymanym pozwoleniem na budowę i aktualne stanowisko organu uniemożliwia jego sprzedaż, zatem podtrzymanie zaskarżonego postanowienia spowoduje konieczność dochodzenia od M. B. roszczenia obejmującego szkodę w zakresie kwoty, jaką uzyskałaby wnioskodawczyni z tytułu sprzedaży budynku spółdzielni. W piśmie z dnia [...] maja 2017 r. skarżąca wskazała w szczególności, że zakaz lokalizowania zabudowy mieszkaniowej dotyczy jedynie nowej zabudowy, nie zaś zmiany sposobu użytkowania istniejących już budynków. Wyjaśniła, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony przed wydaniem rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zatem nie jest możliwa interpretacja postanowień planu miejscowego z perspektywy rozporządzenia, które nie istniało w momencie opracowywania i wejścia w życie planu. Ponadto wskazała, że nie można mylić zabudowy mieszkaniowej z budynkami zamieszkania zbiorowego, co potwierdza powołane przez nią orzecznictwo sądów administracyjnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu SKO zauważyło, że wszelkie zarzuty podniesione w zażaleniu dotyczące ustaleń i niejasnej treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą być rozpatrywane w postępowaniu zażaleniowym. SKO wyjaśniło, że jeżeli w ocenie inwestora obowiązujący plan miejscowy narusza jego interes prawny, może on wystąpić o stwierdzenie jego nieważności. Ocena zgodności z prawem planu miejscowego przez SKO jest niedopuszczalna. SKO wskazało, że przedmiotem postępowania zażaleniowego nie może być także kontrola poprzednio wydanej decyzji Prezydenta M. B. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla istniejącego już budynku. SKO zauważyło, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia jest postępowaniem wszczynanym na wniosek. Uprawniony organ administracji jest zobowiązany do wydania zaświadczenia w sytuacjach określonych w art. 217 § 2 K.p.a. Jak wynika z przekazanych akt w rozpatrywanej sprawie, żądanie wydania zaświadczenia oparto na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zdaniem SKO, postępowanie zaświadczeniowe może się zakończyć na dwa sposoby: wydaniem zaświadczenia, to jest nieorzeczniczą czynnością materialno-techniczną, lub przewidzianym w art. 219 K.p.a. postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia bądź odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie. Wynikająca z art. 218 § 2 K.p.a. możliwość przeprowadzenia przed wydaniem zaświadczenia postępowania wyjaśniającego "w koniecznym zakresie" nie może być rozumiana jako tworzenie na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia, podstawy do wystawienia zaświadczenia. Niedopuszczalne jest, zatem kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści, gdyż treść zaświadczenia ma się opierać na już posiadanych przez organ ewidencjach, rejestrach czy zbiorach danych. SKO wyjaśniło również, że co do zasady (art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Ww. budynek jest położony na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Budynek ów usytuowany jest w granicach ustalenia C7-UT - teren usług technicznych i rzemiosła, gdzie obowiązuje zakaz lokalizowania zabudowy mieszkaniowej. W ocenie SKO obowiązujący plan miejscowy w enumeratywny sposób określa przeznaczenie terenu jako teren usług technicznych i rzemiosła, i jednoznacznie nie dopuszcza zabudowy mieszkaniowej. Prawodawca nie użył w ustaleniach planu zwrotów typu w szczególności, czy między innymi, które pozwalałyby na uznanie, że katalog dopuszczalnego przeznaczenia terenu jest katalogiem otwartym. W takiej sytuacji postanowienia planu miejscowego winny być interpretowane w sposób ścisły. W tych okolicznościach sprawy bez znaczenia dla możliwości wydania wnioskowanego zaświadczenia była kwestia zgodności aktualnego sposobu użytkowania budynku z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego oraz prawidłowość wydanej po uchwaleniu planu miejscowego decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla przedmiotowego budynku. SKO zauważyło, że planowana inwestycja nie stanowi zabudowy mieszkaniowej, zatem nie została wprost zakazana na przedmiotowym terenie. Na skutek planowanej zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku usługowego powstałby budynek zamieszkania zbiorowego w rozumieniu § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym przez budynek zamieszkania zbiorowego należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny. Jednakże wnioskowane usługi z zakresu opieki dla osób starszych nie mogą być zaliczone do usług technicznych. SKO podkreśliło, że usługi techniczne zostały zdefiniowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676). W sekcji M tej klasyfikacji wymieniono usługi profesjonalne, naukowe i techniczne, do których zaliczono m.in. usługi prawne. Zdaniem SKO organ I instancji w odpowiedzi na wniosek skarżącej mógł na podstawie art. 219 K.p.a. wydać wyłącznie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, zaś dopóki obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organy administracji, zgodnie z zasadą legalizmu, są zobowiązane do jego stosowania. Ewentualne roszczenia związane z wejściem w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego również nie mogły być przedmiotem niniejszego postępowania, a postępowanie w sprawie tych roszczeń zostało uregulowane w art. 36 i 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na ww. postanowienie SKO złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie oraz zarzucając mu: naruszenie norm uchwały nr XXI/618/2000 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 23 lutego 2000 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że w ramach usług technicznych - określonych w rozdziale II "Przepisy szczegółowe" § 4 pkt 4 planu miejscowego jako sposób użytkowania nieruchomości na terenie oznaczonym symbolem C7-UT nie mieszczą się usługi związane z opieką nad osobami starszymi; błędną wykładnię norm wynikających z planu miejscowego poprzez bezpodstawne przyjęcie rozszerzającej interpretacji pojęcia usług technicznych skutkującą istotnym ograniczeniem prawa własności; naruszenie prawa materialnego w zakresie nieprawidłowego zastosowania art. 21 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej poprzez bezpodstawne ograniczenie prawa własności na terenie oznaczonym symbolem C7-UT sprowadzające się do bezpodstawnego zawężenia sposobu użytkowania nieruchomości w zakresie usług związanych z opieką nad osobami starszymi; naruszenie prawa materialnego w zakresie nieprawidłowego zastosowania przez organ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) w zakresie określenia pojęć zawartych w planie miejscowym, a konkretnie pojęcia usług technicznych; naruszenie uchwały nr L/756/09 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 15 lipca 2009 r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Bydgoszczy poprzez ograniczenie sposobu użytkowania nieruchomości znajdujących się na terenie oznaczonym symbolem C7-UT, mimo, że ze studium wynika, iż na przedmiotowym obszarze powinna istnieć koncentracja usług in generali, a celem studium jest dbałość o konkurencyjność miasta w regionie poprzez stworzenie warunków dla dostępności usług, czemu przeczy zaskarżone postanowienie wykluczające możliwość świadczenia usług związanych z opieką nad osobami starszymi; naruszenie prawa materialnego w zakresie nieprawidłowego zastosowania § 9 ust. 1 w związku z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które to rozporządzenie nie przewiduje możliwości ograniczenia sposobu użytkowania nieruchomości do usług technicznych, a jedynie wskazuje na możliwość ograniczenia sposobu użytkowania nieruchomości na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do usług in generali. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Materialnoprawną podstawą postanowienia organu I instancji był przepis art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. z 2017 r., poz. 1332 - dalej jako "Prawo budowlane"), który stanowi, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć między innymi zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie natomiast do art. 217 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2017 r., poz. 1257 - dalej jako "k.p.a.") organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. stanowi, że zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Zgodnie natomiast z art. 219 k.p.a. odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. W przedmiotowej sprawie wniosek o wydanie zaświadczenia wynikał z wymagań określonych w cytowanym wyżej art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela pogląd przedstawiony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1277/11 (dostępny w CBOSA), że zaświadczenie, o którym mowa nie jest wyłącznie urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Należy zauważyć, że w zaświadczeniu wydanym w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego wójt, burmistrz albo prezydent miasta ma stwierdzić o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Błędny jest, więc pogląd, że wystarczyło w zaświadczeniu przytoczyć zapisy planu. Gdyby ustawodawcy w tym przypadku chodziło tylko o przedstawienie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to przepis art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego miałby inne brzmienie. W zaświadczeniu tu omawianym organ powinien dokonać analizy i oceny, czy zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego będzie zgodny z ustaleniami obowiązującego planu, a następnie to stwierdzić wprost w zaświadczeniu. Nie jest to, więc takie proste urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, jak by wynikało z brzmienia art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. Organ wydający zaświadczenie w oparciu o art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego, obowiązany jest do samodzielnej oceny, czy występuje zgodność zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego planu i dokonać w istocie interpretacji (wykładni) postanowień planu w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Przy braku stwierdzenia takiej zgodności należało, zatem odmówić wydania zaświadczenia żądanej przez wnioskodawcę treści, wymaganej przepisem art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego. Właściwym dla zamierzenia budowlanego skarżącej jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru Glinki "C" w Bydgoszczy zatwierdzony uchwałą nr XXI/618/2000 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 23 lutego 2000 r. (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. Nr 21, poz. 152 z dnia 12 maja 2000 r.) - dalej jako "m.p.z.p." Należy zwrócić uwagę również na to, że pomimo, iż m.p.z.p. został uchwalony przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073) to zgodnie z brzmieniem jej art. 87 ust. 1 nadal obowiązuje i należało go wziąć pod uwagę w rozpoznawanej sprawie. Jak wyżej wskazano budynek usytuowany na działce o numerze 22/2, stanowiący własność skarżącej, leży na terenach objętych m.p.z.p., oznaczony symbolem C7-UT - teren usług technicznych i rzemiosła, gdzie obowiązuje zakaz lokalizowania zabudowy mieszkaniowej. Stwierdzenia zawarte w m.p.z.p. należy interpretować w sposób ścisły. Zatem na terenie mogą być prowadzone nie jakiekolwiek usługi, lecz usługi o charakterze technicznym oraz rzemiosło. Z wniosku skarżącej z dnia [...] kwietnia 2017 r. wynika, że budynek był dopuszczony do użytkowania na potrzeby świadczenia usług prawniczych i pokrewnych. Skarżąca zamierzała zaś sprzedać budynek Spółdzielni Socjalnej "[...]", ponieważ ww. Spółdzielnia zamierzała prowadzić w budynku usługi w zakresie całodobowej opieki dla osób starszych. Istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy ma to, że opieka ta miała mieć charakter całodobowy. Biorąc powyższe pod uwagę należy zauważyć, że po sprzedaży rzeczywiście zmieniłby się sposób użytkowania budynku ze świadczenia usług prawniczych i pokrewnych na świadczenie usług w zakresie całodobowej opieki dla osób starszych. W związku z tym podzielić należy stanowisko SKO zawarte w zaskarżonej decyzji, że na skutek planowanej zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku usługowego powstałby budynek zamieszkania zbiorowego w rozumieniu § 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U., z 2015 r., poz. 1422) zgodnie z którym przez budynek zamieszkania zbiorowego należy rozumieć budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny. Jednakże, jak słusznie wywodzi SKO, wnioskowane usługi z zakresu opieki dla osób starszych nie mogą być zaliczone do usług technicznych. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, że usługi techniczne zostały zdefiniowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676). W sekcji M tej klasyfikacji wymieniono usługi profesjonalne, naukowe i techniczne, do których zaliczono: - usługi prawne, - usługi rachunkowo-księgowe i w zakresie audytu, - usługi doradztwa podatkowego, - usługi firm centralnych (head offices), - usługi doradztwa związane z zarządzaniem, - usługi architektoniczne i inżynierskie i związane z nimi doradztwo techniczne, - usługi w zakresie badań i analiz technicznych, - usługi w zakresie badań naukowych i prac rozwojowych, - usługi reklamowe, - usługi badania rynku i opinii publicznej, - usługi fotograficzne, - usługi tłumaczeń pisemnych i ustnych, - usługi w zakresie prognozowania pogody i usługi meteorologiczne, - pozostał usługi profesjonalne, naukowe i techniczne wymagające wiedzy specjalistycznej, - usługi weterynaryjne. Zdaniem Sądu, zarzut skarżącej zawarty w skardze, że SKO zastosowało nieprawidłowo ww. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. jest bezpodstawny. Za takim argumentem przemawia chociażby pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 585/15 (publ. LEX nr 2151223), w którym stwierdzono, że organ trafnie powołał się na rozporządzenie w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (poprzedzające powołane w niniejszej sprawie). Skoro zatem planowany sposób użytkowania budynku ma polegać na świadczeniu w nim usług w zakresie całodobowej opieki dla osób starszych, to nie można tej działalności zakwalifikować, jako usług o charakterze technicznym, czy też rzemiosła, a tylko taki jest dopuszczalny na terenie C7-UT. Sąd podziela w całości argumentację SKO w pozostałym zakresie odnoszącą się do wyjaśnienia pojęcia "rzemiosło", zawarte w odpowiedzi na skargę, jednakże ze względu na wystarczające ustalenia, co do charakteru zamierzonego przedsięwzięcia, uznaje za zbędne powielać trafne wywody organu II instancji. Skarżąca zarzuciła w skardze naruszenie prawa materialnego w zakresie nieprawidłowego zastosowania art. 21 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej poprzez bezpodstawne ograniczenie prawa własności na terenie oznaczonym symbolem C7-UT, sprowadzające się do bezpodstawnego zawężenia sposobu użytkowania nieruchomości w zakresie usług związanych z opieką nad osobami starszymi. W ocenie Sądu, zarzuty te są chybione, albowiem organ w I instancji nie rozstrzyga o przeznaczeniu konkretnej nieruchomości pod określoną działalność, lecz dokonuje interpretacji zapisów planu pod kątem planowanego przedsięwzięcia. Zarzuty powyższe, dotyczące naruszenia prawa własności, mogłyby odnieść zamierzony przez skarżącą skutek, ale w innym postępowaniu prowadzonym w związku ze zmianą planu miejscowego. To na etapie planowania przestrzennego istnieje prawnie dopuszczalna aktywność właścicieli nieruchomości, w związku z ich zamierzeniami, co do sposobu użytkowania swojej nieruchomości. Na tym etapie, bowiem właściciele mogą zgłaszać stosowne wnioski i uwagi zarówno do projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, jak i do projektu planu miejscowego. Nie są słuszne także zarzuty naruszenia uchwały nr L/756/09 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 15 lipca 2009 r. w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Bydgoszczy poprzez ograniczenie sposobu użytkowania nieruchomości znajdujących się na terenie oznaczonym symbolem C7-UT, mimo, że ze studium wynika, iż na przedmiotowym obszarze powinna istnieć koncentracja usług in generali, ponieważ organy były obowiązane w przedmiotowej sprawie do oceny o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie studium, dlatego też podnoszenie tej kwestii przez skarżącą jest niezrozumiałe. Zresztą skarżąca we wniosku z dnia [...] kwietnia 2017 r. sama wskazała o wydanie zaświadczenia o zgodności zamierzonej zmiany sposobu użytkowania budynku usługowego z ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Reasumując powyższe, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.