II SAB/Kr 163/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M. R. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w G. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia 22 sierpnia 2020 r. I. zobowiązuje Prokuratora Rejonowego w G. do wydania w terminie 14 dni aktu lub dokonania czynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala wniosek o wymierzenie grzywny IV. zasądza od Prokuratora Rejonowego w G. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE M. R. wniósł w dniu 28 września 2020 r. (data stempla pocztowego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w G., domagając się: . zobowiązania Prokuratora Rejonowego w G. do udzielenia dostępu do informacji publicznej pozostającej w aktach sprawy Prokuratury Rejonowej w G. (sygn. akt: [...]), tj. "zapisków urzędowych, sporządzonych przez funkcjonariusza KPP w G. z 13 lipca 2020 r. (...) z rozmów przeprowadzonych z [...],JGiAB-k. 163-164", . wymierzenia Prokuratorowi Rejonowemu kary grzywny w wysokości 1000,00 zł z uwagi na fakt, że bezczynność organu na charakter recydywy - zob. wyrok WSA w Krakowie z 17 czerwca 2020 r. (sygn. akt II SAB/Kr 63/20), . zasądzenia od Prokuratora Rejonowego w G. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podał, że w dniu 10 sierpnia 2020 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w G. z wnioskiem o udostępnienie wykazu dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania w sprawie toczącej się przed Prokuraturą Rejonową w G. sygn. akt [...] Prokuratura pismem z 21 sierpnia 2020 r. przekazanym pocztą elektroniczną udostępniła przedmiotowy wykaz dokumentów. Skarżący w dniu 22 sierpnia 2020 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w G. z wnioskiem o "udostępnienie skanów dokumentów urzędowych wyszczególnionych w wykazie dokumentów, który został okazany w piśmie z 21 sierpnia 2020 r. - znak PR IP 6.2020 w tym skanów dokumentów urzędowych dotyczących pkt 7 ww. wykazu dokumentów, tj. tzw. zapisków urzędowych z 13 lipca 2020r. (...) z rozmów przeprowadzonych z [...]. 163-164". Prokurator Rejonowy w G. udzielił odpowiedzi pismem z 4 września 2020 r., informując, że "nie może przesłać skanu notatki urzędowej sporządzonej przez policjanta z rozpytania osób, znajdującej się w aktach sprawy na k. 163-164, bowiem nie stanowi ona informacji publicznej". W ocenie skarżącego Prokurator w sposób niesłuszny odmówił mu udostępnienia informacji publicznej, w związku z prawomocnie zakończonym postępowaniem o sygn. akt: [...] i w ten sposób dopuścił się bezczynności. Skarżący w dniu 5 września 2020 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej skierował do Prokuratora Rejonowego w G. wezwanie do udostępnienia informacji w którym szczegółowo uzasadnił powody, dla których organ, tj. Prokurator Prokuratury Rejonowej w G. dopuścił się bezczynności. Organ nie odpowiedział. Skarżący wyjaśnił, że wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej domagał się ujawnienia dokumentów z akt sprawy, które miały związek bezpośrednio z działaniem organów państwowych, tj. Komendy Powiatowej Policji w G., wykonywanych na zlecenie (polecenie) organów prokuratury. Prokurator Rejonowy w G. w sposób nieuprawniony odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej, czym dopuścił się bezczynności. Prokurator nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, co stanowi rażące naruszenie prawa o dostępie do informacji publicznej w przedmiotowej sprawie. Skarżący nadmienił, że w przeszłości wielokrotnie występował do organów prokuratury lub policji z wnioskami o udostępnienie "notatek urzędowych z rozpytania osób" w innych postępowaniach, dotyczących spraw publicznych z pozytywnym skutkiem. Odmawiając udostępnienia ww. informacji publicznej organ dopuścił się bezczynności, co wynika z orzecznictwa, jak i z przepisów prawa. Postępowanie toczące się przed Prokuraturą Rejonową w G. (PR [...]) bez wątpienia miało charakter publiczny, z uwagi na występowanie po jednej ze stron jednostki terytorialnej, reprezentowanej przez burmistrza W. L., a dodatkowo w sprawie brali udział także inni urzędnicy UM w B. . Wniosek został złożony przez skarżącego prawidłowo i należy go uznać za zasadny. Odmowa Prokuratora Rejonowego w G. stanowiła ograniczenie skarżącego i naruszyła jego prawo do informacji publicznej zagwarantowane przepisami obowiązującego prawa. Prokurator Rejonowy w G. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ przyznał, że pismem z 22 sierpnia 2020r. przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, M. R., zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w G. o udostępnienie mu informacji publicznej, poprzez przesłanie skanów dokumentów z akt zakończonego postępowania karnego oznaczonego sygn. PR Ds. [...], wyszczególnionych w przesłanym mu wcześniej wykazie dokumentów z 21 sierpnia 2020 r. W odpowiedzi na jego wniosek, pismem z 4 września 2020 r. przesłano mu skany żądanych dokumentów, za wyjątkiem notatki urzędowej sporządzonej przez policjanta z rozpytania kilku osób, w związku z prowadzonym postępowaniem karnym. Wnioskodawcę poinformowano w tym piśmie, że skan notatki nie może mu być przesłany, bowiem nie stanowi ona informacji publicznej. M. R. ponowił jeszcze swój wniosek w dniu 5 września 2020 r. ale nie wpłynęło to na zmianę stanowiska Prokuratora Rejonowego w G.. Organ stwierdził, że nie miał obowiązku wydania decyzji administracyjnej. W przypadku stwierdzenia, że informacja, której domaga się wnioskodawca nie jest informacją publiczną, wystarczającą formą zamanifestowania swojego stanowiska jest powiadomienie wnioskodawcy o tym fakcie na piśmie, co też w niniejszej sprawie uczyniono. Nie ma też racji skarżący dowodząc, że notatka policyjna z akt sprawy karnej jest informacją publiczną. Akta zakończonego postępowania karnego zawierają różnego rodzaju dokumenty i informacje, z których część może stanowić informacje publiczne, a inne takiego przymiotu posiadać nie będą, co jest uzależnione od charakteru dokumentu czy informacji. Nie ma tu w zasadzie znaczenia fakt czy postępowanie dotyczy mniej czy bardziej ważnych spraw publicznych. Decydujące znaczenie ma to, czy dany dokument można uznać za informację publiczną na podstawie kryteriów wskazanych w ustawie o dostępnie do informacji publicznej, co nie zawsze jest sprawą łatwą i jednoznaczną. Dlatego praktyka w bardzo szerokim zakresie posiłkuje się bogatym orzecznictwem sądowym. Odnośnie policyjnych notatek urzędowych wypowiadały się m.in. Wojewódzkie Sądy Administracyjne w Szczecinie, Bydgoszczy i Wrocławiu. Pierwszy z tych sądów, w wyroku z 22 sierpnia 2019 r. - sygn. II SAB/Sz 21/19 stwierdził wprawdzie, że "notatka urzędowa jako dokument wytworzony przez funkcjonariusza policji w związku z realizacją przewidzianych prawem zadań dotyczy sprawy publicznej", jednakże w uzasadnieniu tego orzeczenia wskazał na istnienie różnych rodzajów notatek policyjnych i zróżnicowane ich znaczenia jeśli idzie o posiadanie waloru informacji publicznej. Sąd ten stwierdził, że "notatki służbowe sporządzone np. przez Policję mają walor informacji publicznej (...) Wyjątek stanowią notatki nieoficjalne (...) albo notatki włączone do akt postępowania w sprawie karnej lub akt sądowych". Tak samo stwierdziły: Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 20 listopada 2018 r. sygn. IV SAB/Wr 179/18 i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 10 września 2015 r. - sygn. II SAB/Bd 60/15. Skoro zatem wniosek skarżącego dotyczył notatki policyjnej, która została włączona do akt sprawy karnej, to organ nie miał obowiązku jej udostępnienia, bowiem notatka ta nie zawiera informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą albo wreszcie poinformowanie wnioskującego, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - dalej u.d.i.p.), udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W myśl art. 13 ust. 2 ustawy jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przyjmuje się, że termin czternastodniowy jest również obowiązujący w przypadku załatwienia wniosku w drodze decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, o którą wystąpił skarżący we wniosku z 22 sierpnia 2020 r. w zakresie udzielenia dostępu do informacji publicznej pozostającej w aktach sprawy Prokuratury Rejonowej w G. (sygn. akt: [...]), tj. "zapisków urzędowych, sporządzonych przez funkcjonariusza KPP w G. z [...] lipca 2020 r.(...)". W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Prokurator Rejonowy w G. jest podmiotem zobowiązanym, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. też I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska [w:] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016, art. 4.). Kwestią sporną pomiędzy stronami było, czy żądana informacja ma charakter informacji publicznej czy też stanowi dokument wewnętrzny, "nieoficjalny", niepodlegający udostępnieniu w trybie i na zasadach ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się do zakresu przedmiotowego, należy stwierdzić, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jest ono – zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych – rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego. Za taką uznaje się każdą informację wytworzoną przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje i zadania publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informację odnoszącą się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy decyduje zatem treść i charakter żądanej informacji. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy za informację publiczną uznać należy wszelkie informacje o polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym m.in. o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej i programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a i c ustawy), o podmiotach obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach oraz organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i d ustawy), o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw oraz prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a, lit. d i lit. f ustawy), o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy) oraz o majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy). Należy również wskazać, że pogląd, że dokumenty i informacje mające walor informacji publicznej, zawarte w aktach zakończonego postępowania przygotowawczego, podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej jest konsekwentnie prezentowany w orzecznictwie (por. wyrok WSA w Łodzi z 12 maja 2020 r., sygn. akt II SAB/Łd 18/20, wyrok WSA w Warszawie z 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 671/19, wyrok WSA w Rzeszowie z 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Rz 8/16, wyrok WSA w Warszawie z 15 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1492/16, wyrok WSA w Gdańsku z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II SAB/Gd 105/18, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 28 lutego 2018 r., sygn. akt II SAB/Go 137/17). W ocenie Sądu stanowisko to zachowuje aktualność również w odniesieniu do postępowania sprawdzającego o jakim mowa w art. 307 Kodeksu postępowania karnego. Postępowanie sprawdzające definiowane jest jako szczególny rodzaj czynności poprzedzających postępowanie przygotowawcze, które prowadzą do jego wszczęcia lub odmowy jego wszczęcia (za: M. Kurowski [w:] Kodeks postępowania karnego. Komentarz. Tom I, wyd. IV, red. D. Świecki, Warszawa 2018, art. 307). Rozróżnienie na gruncie prawa karnego pomiędzy czynnościami sprawdzającymi a czynnościami podejmowanymi w ramach postępowania przygotowawczego, które zasadza się na odmiennych skutkach procesowych (dowodowych) nie zmienia bowiem faktu, że czynności sprawdzające podejmowane są w ramach obowiązującego prawa, przez organy takie jak prokuratura i policja, które realizują w ten sposób zadania publiczne w ramach posiadanych kompetencji. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że postępowanie w sprawie [...] zakończyło się postanowieniem z [...] lipca 2020 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia śledztwa w sprawie niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień służbowych przez pracowników Urzędu Miejskiego w B. . Wydanie powyższego postanowienia poprzedzało przeprowadzenie postępowania sprawdzającego w trybie art. 307 k.p.k. i to właśnie w toku tego postępowania powstała będąca przedmiotem sporu notatka służbowa. Powszechnie w orzecznictwie prezentowane jest również stanowisko, że każda informacja przedstawiciela władzy publicznej utrwalona w jakiejkolwiek formie ma walor informacji publicznej (por. wyrok NSA z 14 września 2012r., sygn. akt I OSK 11771/12). Notatki urzędowe powstałe w toku czynności prowadzonych przez funkcjonariuszy policji (czy straży miejskiej) niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu i wpływające do niego w związku z prowadzoną sprawą posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy. Wskazuje się przy tym, że notatka służbowa, która może zostać udostępniona, to nie każda notatka, ale notatka "oficjalna" sporządzona przez uprawnionego do czynności funkcjonariusza, a nie "projekt (brudnopis, szkic)" takiej notatki. O ile bowiem dokument będący wytworem pracy funkcjonariusza publicznego nie został przez niego podpisany i nie jest wyrazem oficjalnego stanowiska organu, a nadto nie został włączony do akt konkretnej sprawy, nie można uznać, że stanowi on informację publiczną (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 4 marca 2014 r., sygn. II SAB/Lu 2/14). Również w wyroku z 5 września 2012 r. II SAB/Łd 73/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że akta prowadzonych przez organ Policji spraw, bez względu na ich rodzaj i charakter, zawierają informację o jego działalności. Notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu, protokoły z przesłuchań świadków w sprawie o wykroczenie oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji i wpływające do niego w związku z prowadzoną sprawą o wykroczenie posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, etc., stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "d" i pkt 4 lit "a", "b" i "c", będąc rodzajem informacji o sposobie załatwiania (rozstrzygania) spraw, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP). W kontekście poczynionych uwag należało stwierdzić, że objęta wnioskiem notatka służbowa (określona w istocie jako zapisek urzędowy) z 13 lipca 2020 r. odpowiada definicji informacji publicznej, albowiem powstała w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych przez funkcjonariusza policji i stanowi zapis przeprowadzonych czynności w ramach postępowania sprawdzającego poprzedzającego decyzję w przedmiocie wszczęcia śledztwa na skutek złożonego zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa. Jak stanowi art. 307 § 2 K.p.k. w postępowaniu sprawdzającym nie przeprowadza się dowodu z opinii biegłego ani czynności wymagających spisania protokołu, z wyjątkiem przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie lub wniosku o ściganie oraz czynności określonej w § 3. Nie było więc możliwości na tym etapie postępowania przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, albowiem w myśl art. 143 § 1 pkt 2 K.p.a. czynność taka wymaga spisania protokołu. Przebieg czynności polegającej na rozpytaniu osób mogących mieć wiedzę na temat istotnych okoliczności w sprawie mógł znaleźć wyraz jedynie w formie zapisku urzędowego. Nie ulega wątpliwości, że opracowany i podpisany przez funkcjonariusza policji dokument stanowił między innymi podstawę do poczynienia ustaleń niezbędnych dla oceny zasadności wszczęcia postępowania w konkretnej sprawie. W tym znaczeniu przedmiotowa notatka służbowa sporządzona w celu dołączenia do akt prowadzonego postępowania (co wynika wprost z jej treści) ma charakter oficjalny. Podsumowując, skoro wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej, to nie sposób uznać, aby pismo 4 września 2020 r. w zakresie informacji o braku możliwości przesłania skanu notatki urzędowej znajdującej się na k. 163-164 stanowiło właściwą reakcję na wniosek i świadczyło o wykonaniu przez Prokuratora Rejonowego w G. obowiązków wynikających z u.d.i.p. Oznacza to zatem, że organ pozostaje w zarzucanej przez skarżącego bezczynności. Należy przy tym zauważyć, że stwierdzenie bezczynności organu nie przesądza jeszcze, że żądana informacja powinna być w całości udostępniona skarżącemu w sposób i formie przez niego wskazanej. Wniosek będzie podlegał ocenie przez pryzmat ograniczeń w udzieleniu konkretnych informacji, tj. z uwzględnieniem art. 5 u.d.i.p. Art. 5 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Z powyższego wynika, że ust. 1 art. 5 u.d.i.p. w zakresie informacji niejawnych odsyła wprost do przepisów o ochronie informacji niejawnych, a jeżeli chodzi o inne tajemnice - do ustaw określających takie tajemnice. Z kolei wskazaną w ust. 2 art. 5 u.d.i.p. przesłankę prywatności osoby fizycznej należy rozpatrywać w świetle konstytucyjnego prawa do prywatności uregulowanego w art. 47 Konstytucji RP, który to przepis nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją oraz do ustawy o ochronie danych osobowych. W związku z tym, biorąc pod uwagę treść notatki, która zawiera dane osobowe osób prywatnych, jak również relację tychże osób odnośnie okoliczności będących przedmiotem zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa, rolą Prokuratora Rejonowego w G. będzie rozważanie, czy w i jakim zakresie informacja publiczna może zostać udostępniona skarżącemu. A zatem konieczne będzie wyjaśnienie, czy wszystkie dane mogą zostać ujawnione, czy też całość lub część z nich objęta jest tajemnicą, a jeśli tak, to jakiego rodzaju, i w związku z tym które dane podlegają ochronie, czy do zastosowania tej ochrony wystarczy zanonimizowanie tych danych czy też koniecznym będzie odmowa udzielenia informacji na podstawie art. 5 u.d.i.p. Ponieważ Prokurator Rejonowy w G. do dnia rozpoznania przez Sąd niniejszej skargi na bezczynność nie zakończył postępowania w żadnej z prawem przewidzianych form, należy stwierdzić, że podmiot ten pozostaje w bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku skarżącego z 22 sierpnia 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym w skardze tj. odnośnie notatki służbowej zalegającej w aktach sprawy na k. 163-164. Odpowiedź Prokuratora Rejonowego zawarta w piśmie z 4 września 2020 r. nie polegała bowiem na udostępnieniu informacji publicznej, lecz zawierała informację, w której organ stwierdził, że żądana informacja publiczna nie stanowi informacji publicznej. Z tego względu Sąd zobowiązał organ do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni. Oceniając natomiast charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd nie podzielił stanowiska zaprezentowanego w skardze, że miała ona charakter rażącego naruszenia prawa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 1415/19 "za rażące naruszenie prawa należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Za wyczerpujące powyższe pojęcie przyjdzie uznać stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób jednoznaczny. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia." Postępowaniu Prokuratora Rejonowego w G. w niniejszej sprawie nie może zarzucić rażącego naruszenia prawa. Organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez odpowiedzi, w zakreślonym ustawą terminie udzielił częściowo objętą wnioskiem z 22 sierpnia 2020 r. informację publiczną, jedynie w odniesieniu do przedmiotowej notatki służbowej poprzestając na wskazaniu, że nie stanowi ona informacji publicznej. W zaistniałej sytuacji nie można uznać, że wniosek został zignorowany, a zaniechanie ze strony organu było wyrazem złej woli i lekceważenia skarżącego. Powyższa ocena skutkowała także oddaleniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 1b p.p.s.a W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że wymierzenie grzywny jest środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego i zamierzonego unikania zgodnego z prawem zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tej dodatkowej sankcji organ nadal nie będzie respektować nałożonych ustawą o dostępie do informacji publicznej obowiązków. W niniejszej sprawie sposób działania organu nie uzasadniał zastosowania represji w postaci grzywny. Podkreślić należy, że nałożenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny i to sąd administracyjny na podstawie okoliczności sprawy ocenia, czy uzasadnione jest nałożenie grzywny w tym trybie. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.