III SA/Wa 71/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia Starszego Referendarza sądowego z dnia 11 października 2017 r., III SA/Wa 71/16 w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w W. z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za I, II, III kwartał 2014 r. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Skarżąca R. Sp. z o.o. wniosła - na urzędowym formularzu - o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Powołała się na to, że sytuacja finansowa spółki nie pozwala jej na uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 7.205 zł, ponieważ na dzień 31 października 2015 r. spółka nie posiadała żadnych środków na rachunkach bankowych, zajętych w drodze egzekucji administracyjnej. Skarżąca została wezwana do przedłożenia informacji o jej sytuacji finansowej, w szczególności do nadesłania wyciągów i wykazów z wszystkich posiadanych rachunków bankowych krajowych oraz zagranicznych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, a w przypadku ich nieposiadania dokumentów o zamknięciu tych rachunków, odpisu bilansu oraz rachunku zysków i strat za ostatnie dwa lata, wskazanie posiadanych przez Spółkę udziałów w innych podmiotach, wskazanie posiadanych nieruchomości i tytułu prawnego do nich, w tym nieruchomości obciążonych hipoteką, ewentualnie wskazanie zmian w przysługujących spółce prawach majątkowych w ostatnich trzech latach, zestawienie aktualnych należności i zobowiązań spółki wobec osób trzecich, nadesłania deklaracji VAT za ostatnie 6 miesięcy, zeznań podatkowych za 2015 i 2016r. W odpowiedzi na wezwanie Skarżąca nadesłała wyciągi z rachunku bankowego za okres od 1 października do 31 października 2015r. oraz oświadczenie, że spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, zaś od 17 lutego 2015r. rachunki bankowe zostały zablokowane przez zajęcia dokonane przez organy skarbowe. Spółka nie składała deklaracji PIT za 2015 i 2016r. Ponadto spółka nie ma żadnych obrotów handlowych, nie posiada majątku, ani wierzytelności i nie dysponuje żadnymi środkami finansowymi. Referendarz sądowy w postanowieniu z 11 października 2017 r. uznał, że Skarżąca nie udokumentowała tego, czy w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą. Brak podstawowych informacji chociażby o aktualnych przychodach, majątku i działalności spółki uniemożliwia ocenę spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy tj. ocenę tego, czy spółka jest w stanie partycypować w kosztach wszczętego postępowania sądowoadministracyjnego, a jeśli tak, to w jakim zakresie. Skarżąca, w sprzeciwie z 9 listopada 2017 r., wniosła o zmianę zakwestionowanego postanowienia referendarza sądowego i przyznanie Skarżącej prawa pomocy. Uznała, że odmowa przyznania jej prawa pomocy była bezzasadna, ponieważ nie tylko nie posiada środków pieniężnych, ale także nie ma żadnego majątku i nie prowadzi działalności gospodarczej. W ocenie Skarżącej, na brak środków finansowych wskazuje prowadzona względem niej egzekucja, m.in. z rachunków bankowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Treść art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.) wskazuje, że rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Powodem odmowy przyznania prawa pomocy było to, że Referendarz sądowy stwierdził, że poza lakonicznymi oświadczeniami, Skarżąca nie udostępniła żadnych informacji na temat jej aktualnej sytuacji finansowej. Okoliczności, na które powołuje się Spółka, mimo wezwania, nie zostały udokumentowane. W ocenie Sądu, ocena sytuacji finansowej Spółki dokonana w zakwestionowanym postanowieniu była trafna, ponieważ Skarżąca, zwracając się o przyznanie prawa pomocy poprzestała na gołosłownych deklaracjach i oświadczeniach, zamiast – o co bezskutecznie zwracał się urzędnik sądowy – przedłożyć wyszczególnione w wezwaniu z 28 lipca 2017 r. (doręczonym 18 sierpnia 2017 r., por. zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych) dokumenty. Sąd zwraca uwagę na okoliczność, że termin na złożenie wzmiankowanej dokumentacji został, w wykonaniu wniosku Strony, przedłużony przez urzędnika sądowego do 12 września 2017 r, jednakże Skarżąca, pomimo tego, nie przedłożyła wnioskowanych materiałów. Drugorzędne wobec powyższego wydaje się być stwierdzenie, że Skarżąca nie wykazała starań podjętych w celu zgromadzenia środków na poczet kosztów postępowania, zaś fakt nieprowadzenie działalności operacyjnej, brak przychodu, brak majątku, brak środków pieniężnych czy oddalenie jej wniosku o upadłość, same w sobie nie mogą być uznane za odzwierciedlenie braku możliwości finansowych Skarżącej. Podsumowując, ani starania urzędnika sądowego podjęte w celu umożliwienia Skarżącej takiego przedstawienia jej sytuacji i okoliczności, które mogłyby skutkować przyznaniem prawa pomocy, ani "autonomiczne" działania Spółki nie mogą – wobec niewykazania wypełnienia przesłanek z art. 246 § 2 u.p.p.s.a. spowodować korzystnego dla Strony rozstrzygnięcia wniosku. W związku z powyższym Sąd jest zobowiązany, na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.