I SA/Rz 690/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Asesor WSA Jacek Boratyn, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2019 r. sprawy ze skarg M.K. i Z.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2019 rok oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołań Z. K. - zwanej dalej skarżącą oraz M. K. - zwanego dalej skarżącym, od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2019 r., nr [...], w przedmiocie określenia skarżącej i skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2019 r., w wysokości 62 zł, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Prezydent Miasta, decyzją z dnia [...] marca 2019 r. ustalił skarżącej i skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym na 2019 r., w wysokości 62 zł. Z treści przedmiotowego rozstrzygnięcia wynika, że za podstawę opodatkowania przyjęto powierzchnię fizyczną gruntu rolnego, wynoszącą [...] ha, odpowiadającą powierzchni przeliczeniowej, wynoszącej [...] ha. Zgodnie z zalegającym w aktach sprawy wypisem z rejestru gruntów powierzchnia działki oznaczonej numerem [...], położonej w [...] , obręb nr [...], [...], stanowiącej własność skarżącej i skarżącego, na zasadach wspólności ustawowej, wynosi [...] ha. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji zaznaczono ponadto, że skarżąca i skarżący są zobowiązani do solidarnej zapłaty określonego w niej zobowiązania podatkowego, co wynika z art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1892 ze zm., zwana dalej ustawą o podatku rolnym). Odwołanie od opisanego wyżej rozstrzygnięcia wnieśli skarżący podkreślając, że uzasadnienie decyzji nie wskazuje przyczyn zastosowania art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym. Wnieśli o udzielenie informacji czy zastosowanie tego przepisu ma związek z toczącym się przed Sądem Rejonowym w Rzeszowie postępowaniem (sygn. akt Dz.Kw [...]). Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania skarżących, decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629, ze zm., zwanej dalej Prawem geodezyjnym) podstawę wymiaru podatków i świadczeń, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, stąd organy podatkowe muszą je respektować. W niniejszej sprawie uczyniono zadość temu wymogowi, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego skarżącej i skarżącego, odnośnie stanowiącej ich współwłasność nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...]. Stąd nie budzi wątpliwości ani tożsamość osób, na których spoczywa obowiązek podatkowy, ani powierzchnia działki, od której wyliczono wysokość zobowiązania podatkowego. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2019 r. wnieśli skarżący, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucili brak ustosunkowania się przez organ odwoławczy, co do zastosowania przepisu art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym. Zdaniem skarżących, organ podatkowy winien był wyjaśnić im podstawy prawne zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Przedmiotem sporu pomiędzy skarżącymi a organem podatkowym w niniejszej sprawie jest kwestia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w przedmiocie ustalenia skarżącej i skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2019 r. Strony jednakże nie spierają się co do wysokości zobowiązania podatkowego, która jest w tym wypadku bezsporna. Skarżący kwestionując legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia zarzucają przede wszystkim niedostateczne jego uzasadnienie, w związku z niewyjaśnieniem przytoczonej podstawy prawnej i zastosowania art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie sposób zgodzić się z twierdzeniami skarżących, odnośnie wad wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji, a także uchybień w zakresie przeprowadzonego postępowania. Wniosek taki wynika przede wszystkim z tego, że w decyzji Prezydenta Miasta prawidłowo wskazano, jako podstawę wydania rozstrzygnięcia, art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym, którego treść, przytoczona przez organ, wyjaśnia zasadność jego zastosowania. Przepis ten został również powołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zgodnie z art. 3 ust. 5 ustawy o podatku rolnym jeżeli grunty, o których mowa w art. 1, stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (posiadaczach), z zastrzeżeniem ust. 6 i ust. 7. W rozpoznawanej sprawie, będąca przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym nieruchomość, oznaczona jako działka nr [...], stanowi współwłasność skarżącej i skarżącego, z tego więc względu ciąży na nich solidarny obowiązek zapłaty od niej podatku. Z uwagi właśnie na ową solidarność niezbędnym było powołanie w treści decyzji omawianego przepisu, który traktuje o takiej właśnie sytuacji. Wprawdzie samo przytoczenie treści przepisu, bez wnikliwego jego omówienia, mogło rodzić po stronie skarżących, nie posiadających fachowej wiedzy w tym zakresie, wątpliwości, co do znaczenia powołanej regulacji, w szczególności w kontekście ich indywidualnej sytuacji, jednakże okoliczności tej nie sposób zakwalifikować jako uchybienia proceduralnego, mogącego mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy. Tylko zaś stwierdzenie tego rodzaju zależności, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), dałoby podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Tymczasem w niniejszej sprawie, w następstwie uchylenia zaskarżonej decyzji, mogłaby zostać wydana jedynie decyzja tej samej treści. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.