II SA/Ol 819/20

SENTENCJA Dnia 10 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. UZASADNIENIE Decyzją z "[...]" r. Naczelnik Wydziału Komunikacji i Transportu w Starostwie Powiatowym, działając z upoważnienia Starosty (dalej jako: "organ I instancji"), na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019r. poz. 341, dalej jako: "u.k.p.") orzekł o zatrzymaniu prawa jazdy L. S (dalej jako: "uczestnik") kategorii B numer "[...]" na okres trzech miesięcy od dnia 14 czerwca 2020 r. do dnia 14 września 2020 r. włącznie, w związku z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h w obszarze zabudowanym. Na podstawie art. 102 ust. 1c u.k.p. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że 16 czerwca 2020 r. wpłynęło zawiadomienie z Komendy Powiatowej Policji nr "[...]", informujące o przekroczeniu przez uczestnika, w dniu 14 czerwca 2020 r. w miejscowości D., dozwolonej prędkości o więcej niż 50 km/h w terenie zabudowanym, t.j. o 63 km/h. Wraz z zawiadomieniem zostało przekazane prawo jazdy uczestnika. Pismem z 22 czerwca 2020 r. uczestnik wniósł o odstąpienie od wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Usprawiedliwiał, że do naruszenia doszło w związku z koniecznością udzielenia nagłej i pilnej pomocy weterynaryjnej zwierzęciu (krowie), której stan po ocieleniu zagrażał bezpośrednio życiu zwierzęcia. Organ I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. - starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50km/h na obszarze zabudowanym. Przepis ten ma charakter obligatoryjny i nakłada na starostę obowiązek jego zastosowania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541) podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., jest informacja podmiotu, który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym. Organ I instancji wskazał, że z zawiadomieniem o przekroczeniu prędkości Policja nie przekazała informacji o uznaniu popełnionego czynu przekroczenia prędkości jako zaistniałego w okolicznościach określonych art. 135 ust. 1aa ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ prowadzący postępowanie administracyjne w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy nie może ingerować w decyzje podjęte na drodze przez Policjantów. Jeżeli podmiot ujawniający przekroczenie prędkości przekazałby informacje o zastosowaniu przepisu art. 135 ust. 1aa ustawy Prawo o ruchu drogowym, byłoby to uzasadnioną przesłanką do zastosowania przepisu art. 102 ust. 1aa u.k.p. Uznanie wniosku o niewydanie decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy spowodowałoby podważenie decyzji podjętych przez funkcjonariuszy Policji wykonujących czynności na miejscu zdarzenia. Dlatego nie uwzględniono wniosku uczestnika. Odwołanie od powyższej decyzji wywiódł Prokurator Rejonowy, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 102 ust. 1aa u.k.p., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieprawidłowe uznanie, że przedmiotowy przepis znajduje zastosowanie jedynie wtedy, gdy policjant stosownie do treści art. 135 ust. 1aa ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2020 r. poz. 110, dalej jako: "u.p.r.d."), odstępuje od zatrzymania prawa jazdy, a tym samym stwierdzenie, iż organ administracji prowadzący postępowanie administracyjne w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy nie jest uprawniony do odstąpienia od jego zatrzymania w sytuacji ujawnienia w toku postępowania przesłanek w tym przepisie wskazanych. Prokurator Rejonowy przekonywał, że treść art. 102 ust. 1aa u.k.p. znajduje zastosowanie wyłącznie na etapie postępowania administracyjnego i skierowana jest do organu wydającego decyzję w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Treść tego przepisu w żaden sposób nie łączy przesłanek do zwrotu prawa jazdy (odstąpienia od jego zatrzymania) z przesłankami do odstąpienia od zatrzymania dokumentu przez policjanta działającego na podstawie art. 135 ust. 1aa u.p.r.d. Oznacza to, że ustawodawca niejako przyznał uprawnienie do odstąpienia o zatrzymania prawa jazdy dwóm podmiotom na dwóch różnych etapach "postępowań" - po pierwsze, policjantowi dokonującemu kontroli drogowej (art. 135 ust. 1aa u.p.r.d.), a po drugie, organowi administracji na etapie postępowania administracyjnego po przesłaniu zawiadomienia przez właściwego miejscowo komendanta policji w związku z wcześniejszym zatrzymaniem tegoż prawa jazdy przez funkcjonariusza Policji (art. 102 ust. 1aa u.k.p.). Tym samym błędne jest stanowisko organu I instancji, że możliwe jest skorzystanie przezeń z uprawnienia do stwierdzenia przesłanek z art. 102 ust. 1aa jedynie w sytuacji uprzedniego skorzystania przez policjanta z uprawnienia wskazanego w art. 135 ust. 1aa u.p.r.d. Stąd też, w niniejszej sprawie organ I instancji powinien był poddać pod rozwagę to czy w sprawie nie występują przesłanki warunkujące odstąpienie od wydania decyzji w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Zdaniem Prokuratora zachowanie uczestnika, w związku z którym doszło do zatrzymania mu prawa jazdy, należy uznać za zaliczające się do kategorii działań w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem. Przekroczenie przez niego dopuszczalnej prędkości w obszarze zabudowanym o 54 km/h nastąpiło w związku z koniecznością dojazdu do zdarzenia losowego (poważnej choroby zwierzęcia), w trakcie dyżuru weterynaryjnego, służbowym autem itp. Poza tym, miało ono miejsce w godzinach porannych w niedzielę, na pustej drodze w miejscowości D. (wieś) cechującej się niskim stopniem zurbanizowania. Decyzją z "[...]" r., nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając w całości stanowisko organu I instancji. Kolegium podniosło dodatkowo, że organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z mocy woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a u.p.r.d. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. nie może ani powoływać z urzędu, ani na wniosek dowodów na okoliczność potwierdzenia czy też weryfikacji treści zawartych w ww. informacji. Jedyną i wyłączną okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest informacja właściwego podmiotu. Oznacza to, że starosta po uzyskaniu informacji od właściwego podmiotu o zdarzeniu kierowania pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym (tu od Policji) ma obowiązek wydać wobec kierowcy decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy na okres trzech miesięcy, bez uprzedniego postępowania wyjaśniającego czy do wykroczenia drogowego w ogóle doszło i czy ukaranie obwinionego było zasadne. Wskazano, że z zawiadomienia Komendy Powiatowej Policji z dnia 14 czerwca 2020 r. nie wynika, aby kierujący pojazdem działał w sytuacji określonej w art. 102 ust. 1aa u.k.p. Dlatego brak jest podstaw do przyjęcia, iż strona w chwili przekroczenia dopuszczalnej prędkości działała w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem. Dodatkowo Kolegium zauważyło, że powołanie się na stan wyższej konieczności uzasadniający odstąpienie od zatrzymania prawa jazdy osobie, która nadmiernie przekroczyła prędkość, powinno być zastrzeżone przez ustawodawcę tylko dla takiej sytuacji, gdy owo przekroczenie prędkości usprawiedliwione jest potrzebą ratowania życia i zdrowia. Niebezpieczeństwo grożące życiu i zdrowiu osoby kierującej pojazdem, osoby przewożonej lub jakiejkolwiek innej osoby musi mieć przy tym charakter bezpośredni i aktualny, a zatem musi realnie istnieć w czasie jazdy z nadmierną prędkością. Stan wyższej konieczności nie może być rozumiany szeroko ani utożsamiany ze "szczególnie uzasadnionymi przypadkami". Kolegium podkreśliło, że z dokumentów Policji wynika, że w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły takie okoliczności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Prokurator Rejonowy powtórzył zarzuty i argumenty powołane w odwołaniu. Podniósł, że w ocenie uczestnika przekroczenie przez niego dopuszczalnej prędkości w obszarze zabudowanym było usprawiedliwione, bowiem podyktowane było zaistnieniem stanu wyższej konieczności. Stąd też organ I instancji powinien był poddać pod rozwagę to, czy w sytuacji uczestnika nie występują przesłanki warunkujące odstąpienie od wydania decyzji w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. Skoro organ I instancji tego nie zrobił, choć uczestnik przedstawił w tym względzie możliwe do przeprowadzenia na te okoliczności dowody, organ II instancji powinien był uchylić decyzję organu I instancji i przekazać mu sprawę do ponownego rozpatrzenie, wskazując na konieczność rozważenia wyjaśnień uczestnika i przedstawionych przez niego dowodów. Skarżący dostrzegł, że okres na jaki zatrzymano uczestnikowi prawo jazdy już upłynął i ewentualne ponowne prowadzenie postępowania byłoby bezprzedmiotowe. Jednak celowe jest uzyskanie jednoznacznego rozstrzygnięcia sądu, warunkującego uniknięcie tego rodzaju nieprawidłowości przy wydawaniu kolejnych tego rodzaju decyzji w podobnych stanach faktycznych. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie też decyzji organu I instancji i o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wniósł o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) i art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2019 r. poz. 2325, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest sprawdzenie, czy zaskarżony akt prawny został wydany zgodnie z przepisami prawa materialnego, oraz czy przy podejmowaniu zaskarżonego aktu nie zostały w sposób istotny naruszone przepisy prawa procesowego. W rozpoznawanej sprawie skarga zasługiwała na uwzględnienie, gdyż organy orzekające, z naruszeniem art. 7, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256, dalej jako: "k.p.a.") oraz z naruszeniem art. 102 ust. 1aa ustawy o kierujących pojazdami, nie rozważyły w ogóle czy podnoszone przez uczestnika w postępowaniu przed starostą okoliczności uzasadniały odstąpienie od zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1aa u.k.p., o co wnosił uczestnik. W myśl tego przepisu starosta nie wydaje decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy, jeżeli kierujący pojazdem dopuścił się naruszenia, o którym mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4, działając w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa tego nie można było uniknąć inaczej, a poświęcone dobro w postaci bezpieczeństwa na drodze przedstawiało wartość niższą od dobra ratowanego. Zgodzić należy się ze skarżącym, że adresatem art. 102 ust. 1aa u.k.p. jest właściwy starosta. Organ ten musi samodzielnie ocenić, czy przedstawione przez stronę dowody i oparte na nich argumenty wyczerpują dyspozycję art. 102 ust. 1aa u.k.p. Zastosowanie tego przepisu przez właściwego starostę nie jest w ogóle uzależnione od uprzedniego zastosowania przez Policję art. 135 ust. 1aa u.p.r.d., który uprawnia funkcjonariuszy także do odstąpienia od zatrzymania prawa jazdy, jeżeli kierujący pojazdem dopuścił się przedmiotowego naruszenia, działając w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa tego nie można było uniknąć inaczej, a poświęcone dobro w postaci bezpieczeństwa na drodze przedstawiało wartość niższą od dobra ratowanego. Zgodnie z art. 135 ust.1 pkt 1a u.p.r.d. policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczaną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Stosownie zaś do treści art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1268), starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W przepisie tym, stanowiącym materialnoprawną podstawę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, ustawodawca wskazał na przesłanki jej wydania, którymi są łącznie: kierowanie pojazdem na obszarze zabudowanym oraz przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h. W świetle natomiast art. 7 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 541) podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., jest informacja o popełnieniu naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a u.p.r.d. W wyroku z 23 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 2726/17 (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA") Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przepis art. 7 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy ma charakter proceduralny. Wskazana w nim "informacja" pełni w istocie rolę sformalizowanego źródła wiedzy o popełnionym wykroczeniu, a przekazanie tej informacji jest zdarzeniem mającym doprowadzić do wszczęcia postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy w postępowaniu administracyjnym. W uchwale wydanej w składzie siedmiu sędziów z 1 lipca 2019 r., sygn. akt I OPS 3/18 (publ. w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny przesądził też, że podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks Karny oraz niektórych innych ustaw może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Wyjaśnił jednocześnie, że informacja o ujawnieniu popełnienia naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a u.p.r.d. jest dokumentem urzędowym i ten jej walor jest weryfikowany w trybie postępowania administracyjnego. Odpowiedzialność za treść tej informacji ponosi podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, a w aspekcie odszkodowawczym Skarb Państwa. Dlatego w postępowaniu przed starostą kierujący pojazdem nie może kwestionować popełnienia przypisanego mu przez policjanta naruszenia prawa. W tym kontekście starosta rzeczywiście nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego. NSA wskazał w cytowanej uchwale na dualizm trybów postępowania w odniesieniu do kwestii związanych z przekroczeniem prędkości na obszarze zabudowanym o ponad 50 km/h: tryb postępowania administracyjnego i tryb przed sądem powszechnym. Wyjaśnił, że jeżeli po wydaniu decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. zostanie np. ustalone, że pomiar prędkości został błędnie dokonany, albo wyjdzie na jaw inna istotna dla sprawy (ustalonego wykroczenia) nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję, strona będzie uprawniona do żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. NSA w powołanej uchwale jasno wypowiedział się też, że w sytuacji podniesienia przez stronę, że do przekroczenia dopuszczalnej prędkości doszło z uwagi na sytuację usprawiedliwiającą spowodowaną stanem wyższej konieczności, organ administracji prowadzi postępowanie wyjaśniające w tym zakresie mając na względzie treść art. 102 ust. 1aa u.k.p. W związku z powyższym organy orzekające nie mogły poprzestać na stwierdzeniu, że skoro zawiadomienie Policji nie wskazuje okoliczności określonych w art. 135 ust. 1aa u.p.r.d, to brak jest podstaw do przyjęcia, że uczestnik działał w stanie wyższej konieczności. Zauważyć trzeba, że cytowane przepisy nie wymagają, aby policjant informował starostę o okolicznościach popełnienia wykroczenia przez kierującego pojazdem, w tym czy kierowca usprawiedliwiał naruszenie i czy policjant rozważał w ogóle odstąpienie od zatrzymania prawa jazdy. W przesłanym organowi I instancji przez Komendanta Powiatowego Policji druku zawiadomienia nie przewidziano w ogóle miejsca na ten cel. Kierowca w czasie kontroli może nie wiedzieć o treści art. 135 ust. 1aa u.p.r.d. i nie domagać się odstąpienia od zatrzymania prawa jazdy przez funkcjonariusza Policji. Dlatego niezastosowanie tego przepisu przez policjanta nie może oznaczać automatycznie, że do naruszenia nie doszło w stanie wyższej konieczności. Poza tym, starosta nie jest związany w tym względzie oceną dokonaną przez policjanta. W postępowaniu administracyjnym w sprawie zatrzymania prawa jazdy kierujący pojazdem może również dowodzić, że dopuścił się naruszenia działając w stanie wyższej konieczności. Umożliwia mu to wyraźnie treść art. 102 ust. 1aa u.k.p. W przeciwnym razie przepis ten nie miałby żadnej racji bytu. Unormowanie to zostało dodane nowelą z dnia 12 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o kierujących pojazdami, na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt K 24/15, stwierdzającego, że art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a p.r.d. w zakresie, w jakim nie przewiduje sytuacji usprawiedliwiających - ze względu na stan wyższej konieczności - kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, jest niezgodny z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji. Zatem przepis art. 102 ust. 1aa u.k.p. wprowadzono właśnie w celu umożliwienia rozważenia przez organ administracji publicznej przy rozstrzyganiu o zatrzymaniu prawa jazdy, czy w sprawie nie doszło do przekroczenia prędkości w stanie wyższej konieczności, usprawiedliwiającego odstąpienie od zatrzymania prawa jazdy. W związku z powyższym na zasadzie art. 7, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. organy orzekające miały obowiązek poddać ocenie przedłożone przez uczestnika dokumenty i podnoszone przez niego argumenty w kontekście art. 102 ust. 1aa u.k.p. i wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji czy przedstawione przez uczestnika okoliczności można zakwalifikować jako stan wyższej konieczności. Zaniechanie organów w tym względzie może mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia, skoro uznanie spełnienia przesłanek z art. 102 ust. 1aa u.k.p. uzasadnia odstąpienie od zatrzymania prawa jazdy. Rozstrzygnięcie o zatrzymaniu prawa jazdy bez weryfikacji i zajęcia stanowiska względem wniosku strony, powołującej się na stan wyższej konieczności jest przedwczesne i niedopuszczalne. Brak rozważań w przedmiocie istotnych dla rozstrzygnięcia aspektów faktycznych i prawnych sprawy, w szczególności podnoszonych przez stronę postępowania, uniemożliwia poznanie stanowiska organu w tej kwestii, a co za tym idzie, wyklucza kontrolę rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny i same strony postępowania. Z podanych przyczyn Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy orzekające zobowiązane będą do oceny zgromadzonego w aktach materiału dowodowego w kontekście art. 102 ust. 1aa u.k.p. i poczynienia własnych ustaleń faktycznych i ocen prawnych, kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 k.p.a., a więc posiadaną wiedzą, doświadczeniem życiowym, zasadami logiki. Wynik tych ustaleń powinien następnie zostać przedstawiony w uzasadnieniu decyzji, tak aby możliwie było poznanie stanowiska organu w spornej kwestii. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zgodny wniosek stron, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.