II OZ 1120/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zofia Flasińska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 209/10 odrzucające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 209/10 odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi K. G. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] listopada 2009 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny technicznej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie K. G. na postanowienie tego Sądu z dnia 29 września 2010 r. odrzucające skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 maja 2010 r. w sprawie ze skargi K. G. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] listopada 2009 r. znak: [...], w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia oceny technicznej. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, iż postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało doręczone pełnomocnikowi K. G. w dniu 12 października 2010 r., a więc ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do wniesienia zażalenia był 19 października 2010 r. Skarżący wniósł zażalenie w dniu 2 listopada 2010 r., czyli po upływie terminu do jego wniesienia. W niniejszej sprawie w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy ustanowiono dla niego adwokata z urzędu. Skarżący nie wypowiedział pełnomocnictwa, a więc pełnomocnik ten nadal reprezentuje skarżącego w niniejszej sprawie. Dlatego, stosownie do art. 67 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., doręczenia pism procesowych są kierowane do tego pełnomocnika i od daty doręczenia pełnomocnikowi liczone są terminy do wniesienia środków odwoławczych. Pismem z dnia 23 września 2011 r. K. G. wniósł zażalenie na powyższe orzeczenie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż podejmując samodzielnie działania w sprawie nie miał świadomości ich konsekwencji, nie rozumiał otrzymanych pouczeń uznając, że podejmowane czynności będą skuteczne na równi z działaniem pełnomocnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, zaś stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. W myśl art. 194 § 4 zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Niedotrzymanie obowiązku nałożonego art. 194 § 4 p.p.s.a., tzw. przymusu radcowsko – adwokackiego w sporządzeniu skargi kasacyjnej, jak również zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, stosownie do art. 178 p.p.s.a., skutkuje jego odrzuceniem. Wskazać ponadto należy, że zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. W przedmiotowej sprawie trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wniesienie zażalenia na postanowienie z dnia 29 września 2010 r. nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu. Termin ten w stosunku do K. G. rozpoczął swój bieg wraz z otrzymaniem przez pełnomocnika skarżącego wyznaczonego z urzędu odpisu postanowienia z 29 września 2010 r. tj. w dniu 12 października 2010 r. i upłynął w dniu 19 października 2010 r. Skoro zatem K. G. wniósł zażalenie po upływie 7-dniowego terminu o jakim mowa w art. 194 § 2 p.p.s.a. oraz dodatkowo zostało ono przez skarżącego sporządzone osobiście, to w konsekwencji zasadnym było wydanie postanowienia o odrzuceniu przedmiotowego środka odwoławczego. Podnoszona w zażaleniu kwestia trudności w porozumiewaniu się na linii pełnomocnik - mocodawca nie może stanowić podstawy uwzględnienia żądania strony. Relacje pomiędzy pełnomocnikiem a mocodawcą, a także przyjęty sposób porozumiewania się i zakres przekazywanych informacji mogą podlegać ocenie właściwego organu samorządu adwokackiego, który wykonując postanowienie sądu, wyznaczył stronie pełnomocnika z urzędu. Natomiast kwestie te nie podlegają badaniu przez sądy administracyjne. Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.