VI SA/Wa 662/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika w sprawie ze skargi E. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego postanawia: 1. zwolnić E. J. od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla E. J. radcę prawnego z urzędu UZASADNIENIE W dniu 20 lipca 2009 r. E. J. złożył do Sądu na urzędowym formularzu (PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego z urzędu w sprawie ze skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W wyniku jego rozpoznania, postanowieniem referendarza sądowego z dnia 29 września 2009 r. odmówiono stronie skarżącej przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. W dniu 23 października 2009 r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z dnia 29 września 2009 r. W wykonaniu zarządzenia Sądu z dnia 17 listopada 2009 r. (k. 44) strona skarżąca nadesłała deklarację dla podatku VAT- 7 za miesiące wrzesień i październik 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej p.p.s.a. od postanowień wydanych na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 cyt. ustawy strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw. W związku z tym należy uznać, iż właściwy do rozpatrzenia sprzeciwu jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Rozpatrując przedmiotowy sprzeciw Sąd miał na względzie przepis art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak podnosi w swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy (II CZ 104/84, Lex nr 8623) ubiegający się o pomoc w postępowaniu przed sądem winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa. Z nadesłanych przez stronę skarżącą dokumentów oraz informacji zawartych we wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych wynika, iż skarżący prowadzi działalność gospodarczą – przewozy autobusowe. Z załączonej deklaracji podatkowej VAT - 7 za miesiące wrzesień i październik 2009 r. wynika, że dochód skarżącego kształtował się na minimalnym poziomie, a zgodnie z zaświadczeniem Urzędu Skarbowego w [...] (k. 35) w roku podatkowym 2008 strona skarżąca nie uzyskała żadnych dochodów. Mając powyższe na uwadze, nie jest możliwe poczynienie przez ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy oszczędności w bieżących wydatkach celem pokrycia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego dla utrzymania skarżącego. W związku z tym, że skarżący we wniosku wskazał, że domaga się przyznania adwokata lub radcy prawnego, mając na uwadze przedmiot postępowania, zasadnym będzie przyznanie skarżącemu prawa pomocy poprzez ustanowienie zawodowego pełnomocnika – radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 259 § 1 i art. 260 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.