II GZ 876/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło – Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 września 2017 r. sygn. akt I SA/Sz 1294/16 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] w przedmiocie zwrotu dotacji przedmiotowej do posiłków sprzedawanych przy barze mlecznym postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 1294/16 odrzucił zażalenie [...] na postanowienie tego Sądu z dnia 26 lipca 2017 r., utrzymujące w mocy zarządzenie Starszego referendarza sądowego WSA w Szczecinie w przedmiocie pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] w przedmiocie zwrotu dotacji przedmiotowej do posiłków sprzedawanych przy barze mlecznym. Sąd I instancji wskazał, że [...] (dalej: skarżąca) po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od ww. zażalenia w kwocie 100 zł, złożyła wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 23 czerwca 2017 r., Starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powodem powyższego był brak formalny wniosku uniemożliwiający jego rozpoznanie. Skarżąca we wskazanym terminie nie złożyła wypełnionego urzędowego formularza PPF, według ustalonego wzoru. W terminie przewidzianym do zaskarżenia powyższego zarządzenia skarżąca złożyła pismo z dnia 19 lipca 2017 r., które zostało przez Sąd zakwalifikowane jako sprzeciw. Następnie Sąd po rozpoznaniu tego sprzeciwu, postanowieniem z dnia 26 lipca 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie Starszego referendarza sądowego WSA w Szczecinie. Odpis postanowienia Sądu został doręczony skarżącej w dniu 16 sierpnia 2017 r. Pismem z dnia 21 sierpnia 2017 r., skarżąca złożyła pismo zatytułowane "Wniosek o uchylenie postanowienia S.A. z dnia 25 lipca 2017 r. jako niezgodnego ze stanem sprawy jak i porządkiem prawnym na który Sąd w postanowieniu się powołał". W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że "sędzia nie rozumie albo udaje, że nie rozumie istoty sprawy w której wydał postanowienie, jak i podstaw prawnych dotyczących sposobu rozliczenia dotacji dla barów mlecznych i obowiązków z tego tytułu obciążających Izbę Skarbową w Szczecinie i nie przestrzegania przez Izbę Skarbową sposobu wypłaty dotacji do baru mlecznego Panorama od 1996 r. według zasad określonych przez rozporządzenie MF’. Z treści pisma skarżącej wynika, że dotyczy ono postanowienia WSA w Szczecinie z dnia 26 lipca 2017 r. i na tej podstawie zostało zakwalifikowane jako zażalenie na ww. postanowienie. Odrzucając zażalenie Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.- dalej: p.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Natomiast, jak stanowi art. 260 p.p.s.a. – w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. i znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie – rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Na gruncie p.p.s.a., postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu jest niezaskarżalne, albowiem ani nie zostało wymienione w katalogu postanowień objętych art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a., ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Mając powyższe na uwadze Sąd I instancji uznał, że wniesione przez skarżącą zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 26 lipca 2017 r. - jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca domagała się jego uchylenia jako niezgodnego ze stanem sprawy jak i porządkiem prawnym. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że "sędzia nie rozumie albo udaje, że nie rozumie istoty sprawy w której wydał postanowienie, jak i podstaw prawnych dotyczących sposobu rozliczenia dotacji dla barów mlecznych i obowiązków z tego tytułu obciążających Izbę Skarbową w Szczecinie". Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie (art. 3) nowela ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wprowadzona cytowaną wyżej ustawą zmieniającą z dnia 9 kwietnia 2015 r., mocą której został zmieniony m.in. art. 260 p.p.s.a., mający w niniejszej sprawie zastosowanie. W konsekwencji tych zmian wprowadzonych do ustawy procesowej, modyfikacji uległy m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Na mocy art. 2 ustawy zmieniającej, w sprawach wszczętych po 15 sierpnia 2015 r., a taką bez wątpienia jest rozpoznawana sprawa, bowiem skarga wniesiona została w dniu 25 czerwca 2016 r., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a więc wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, zgodnie z treścią art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Z kolei, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia, których przedmiotem są kwestie wymienione w art. 194 pkt 1-10 p.p.s.a. Postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie zostały ujęte w tym katalogu. Skoro zatem ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy, wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., Sąd I instancji prawidłowo odrzucił zażalenie skarżącej jako niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.