II SA/Wa 920/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej uchyla zaskarżoną decyzję UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Obrony Narodowej (dalej: "MON", "organ") z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany punktu 2 decyzji ostatecznej MON z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. Powyższa skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia [...] maja 2012 r. J. S. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") wystąpił o przyznanie statusu weterana poszkodowanego w związku z doznanym uszczerbkiem na zdrowiu w działaniach poza granicami państwa. Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] MON przyznał ww. status weterana poszkodowanego i stwierdził, że w wyniku ustalonego uszczerbku na zdrowiu doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z działaniami poza granicami państwa, z tytułu którego przyznano świadczenie odszkodowawcze w wysokości 30% - wysokość dodatku weterana poszkodowanego wynosi 20% podstawy wymiaru. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2019 r., doprecyzowanym pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r., J. S. zwrócił się do MON o zmianę decyzji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w zakresie wysokości procentowego uszczerbku na zdrowiu i przysługującego z tego tytułu dodatku weterana poszkodowanego na skutek pogorszenia stanu zdrowia w związku z wypadkami z dnia: [...] marca 2011 r. oraz [...] września 2011 r. MON decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] odmówił zmiany punktu 2 decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] stwierdzając w uzasadnieniu, że wypadki z dnia: [...] marca 2011 r. oraz [...] września 2011 r. nie spełniają kryteriów określonych w art. 4 pkt 15 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o weteranach działań poza granicami państwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 1569 ze zm.), dalej: "ustawa o weteranach (...)". Pismem z dnia 5 grudnia 2019 r. J. S. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że wypadki, którym uległ w dniach: [...] marca 2011 r. oraz [...] września 2011 r. spełniają kryteria wypadku pozostającego w związku z działaniami poza granicami państwa, o którym mowa w art. 4 pkt 15 lit. c ustawy o weteranach (...). Oba wypadki miały miejsce podczas misji wojskowych w [...] (w trakcie [...] zmiany PKW - [...] marca 2011 r. i [...] zmiany PKW - [...] września 2011 r.) podczas patroli bojowych, na które został wysłany rozkazem dowódcy w celu realizacji zadań bojowych w strefie działań wojennych. W wyniku ww. zdarzeń - mających charakter nagły, wywołanych przyczynami zewnętrznymi - doznał uszczerbku na zdrowiu w wysokości odpowiednio 6% i 8%. Wnioskodawca podkreślił, że wypadek z dnia [...] marca 2011 r. miał miejsce podczas bojowego patrolu pieszego całego pierwszego plutonu, realizowanego w celu zabezpieczenia zdrowia i życia [...] ludności cywilnej w miejscowości Janda, która została zaatakowana przez [...]. Przemieszczając się skrytym podejściem do przeciwnika w kompletnym oporządzeniu, ważącym około 90 kg, w ciężkich górskich warunkach terenowych, poślizgnął się i upadł we wgłębienie terenowe. Z kolei wypadek z dnia [...] września 2011 r. miał miejsce podczas patrolu bojowego wozem bojowym KTO Rosomak WEM, w którym wnioskodawca był dowódcą - ratownikiem i znajdował się we włazie pojazdu w celu prowadzenia obserwacji dookrężnej. Podczas pokonywania nierówności terenowych wóz bojowy wjechał w niewidoczną dziurę po minie pułapce (IED). Pojazdem bardzo mocno wstrząsnęło, przez co wnioskodawca zsunął się uderzając prawym barkiem o krawędź włazu i dodatkowo plecami o wyposażenie pojazdu. Patrol był realizowany w związku z koniecznością wsparcia wojsk koalicji, która wpadła w zasadzkę [...] w okolicach [...]. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] MON, powołując w podstawie prawnej art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 3 w związku z art. 4 pkt 15, art. 3 w związku z art. 4 pkt 15, art. 5 ust. 1 i art. 8 ustawy o weteranach (...), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powołał treść art. 4 pkt 15 ww. ustawy wskazując, że warunkiem wydania decyzji o treści zgodnej z żądaniem wnioskodawcy było dokonanie oceny, czy wypadki, którym uległ na misji są wypadkami pozostającymi w związku z działaniami poza granicami państwa, z tytułu którym przyznano świadczenia odszkodowawcze. Organ podał, że z protokołu powypadkowego z dnia [...] marca 2011 r., sporządzonego przez Jednostkę Wojskową nr [...] w [...] wynika, że pierwszy wypadek miał miejsce w dniu [...] marca 2011 r. - wnioskodawca schodząc ze wzniesienia podczas patrolu bojowego, poślizgnął się i upadł we wgłębienie terenowe. Zgodnie z orzeczeniem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w [...] (dalej: "RWKL") z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] stały uszczerbek na zdrowiu ww. wynosi 6%. Natomiast z decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] (dalej: "Szef WSzW") z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Od [...] wynika, że z tytułu powyższego uszczerbku na zdrowiu ww. nie zostało przyznane odszkodowanie. Uszczerbek na zdrowiu został bowiem ustalony w stopniu niższym niż przewidziany w art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2017 r, poz. 1950). Dalej organ wskazał, że z protokołu powypadkowego z dnia [...] września 2011r. nr [...], sporządzonego przez Jednostkę Wojskową nr [...] w [...] wynika, że wnioskodawca uległ drugiemu wypadkowi w dniu [...] września 2011 r. Poszkodowany uczestniczył w patrolu bojowym w pojeździe bojowym KTO Rosomak. Podczas pokonywania nierówności terenowych, tj. dziury, w pojeździe bardzo mocno wstrząsnęło wskutek czego poszkodowany znajdujący się we włazie odczuł silny ból kręgosłupa. Ponadto poszkodowany zsunął się do wnętrza pojazdu, gdzie prawym barkiem uderzył o krawędź włazu i dodatkowo plecami uderzył o wyposażenie pojazdu. Jako przyczynę wypadku wskazano w protokole powypadkowym silny wstrząs pojazdu na skutek pokonywania nierówności terenowych. Zgodnie z orzeczeniem RWKL w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] stały uszczerbek na zdrowiu powstały wskutek ww. wypadku wyniósł 8%. Na mocy decyzji Szefa WSzW w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Od. [...] z tytułu ww. wypadku ww. zostało przyznane odszkodowanie. Uwzględniając powyższe organ stwierdził, iż wypadki, którym uległ wnioskodawca nie wypełniają dyspozycji normy prawnej określającej przesłanki konieczne do przyznania statusu weterana poszkodowanego, wyrażonej w art. 3 w związku z art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach (...). Opisane wypadki nie powstały bowiem ani w wyniku działań podejmowanych w ramach uderzenia na przeciwnika bądź odparcia jego uderzeń, ani w wyniku innych działań pozostających w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań przez żołnierza. Nie były one również wynikiem zamachu lub innego bezprawnego działania skierowanego przeciwko wnioskodawcy. Organ podkreślił, że wypadek, o którym mowa w ww. ustawie jest wypadkiem związanym z działaniami poza granicami państwa podejmowanymi bezpośrednio w realizacji celów, dla których powołano daną misję. Stąd też nie każdy "wypadek" jest wypadkiem uprawniającym do uzyskania statusu weterana poszkodowanego. Zauważył również, że samodzielną przesłanką do odmowy przyznania statusu weterana poszkodowanego jest nieotrzymanie świadczenia odszkodowawczego z tytułu wypadku pozostającego w związku z działaniami poza granicami państwa lub choroby nabytej podczas wykonywania zadań lub obowiązków służbowych poza granicami państwa. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że wnioskodawcy odmówiono przyznania świadczenia odszkodowawczego z tytułu doznanego uszczerbku na zdrowiu w wyniku wypadku, który miał miejsce w dniu 7 marca 2011 r. W świetle powyższego, w ocenie organu, brak było podstaw do zmiany decyzji MON z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w zakresie punktu 2 zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Organ zaznaczył przy tym, że rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło po wszechstronnym zbadaniu materiału dowodowego oraz rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych. Organ szczegółowo wyjaśnił przyczyny rozstrzygnięcia czyniąc zadość zasadom wynikającym z art. 11, art. 8 i art. 9 k.p.a. Ponadto, stosownie do dyspozycji art. 79a k.p.a. organ zwrócił się do wnioskodawcy o uzupełnienie akt sprawy o dokumenty, w świetle których wypadki, którym uległ, spełniają przesłanki określone w art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach (...). Wnioskodawca nie przedstawił jednak dokumentów, które mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Z tych względów orzeczono o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 2 kwietnia 2020 r. J. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję MON z dnia [...] stycznia 2020 r. wnosząc o: - zmianę decyzji ostatecznej MON z dnia [...] października 2012 r. poprzez zaliczenie dodatkowo uszczerbków na zdrowiu doznanych w wypadkach z dnia: [...] marca 2011r. (6 %) oraz [...] września 2011 r. (8 %); - zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania; - zobowiązanie MON do złożenia całej posiadanej dokumentacji dotyczącej niniejszej sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżący ponownie przedstawił przebieg wypadków z dnia [...] marca 2011 r. oraz [...] września 2011 r. Wskazał, że pierwszy z nich (podczas patrolu bojowego pieszego) miał miejsce w związku z realizacją działań podejmowanych w ramach uderzenia na przeciwnika bądź odparcia jego uderzeń. Zadanie polegało na wspieraniu wojsk koalicji w ochronie afgańskiej ludności cywilnej przed atakiem [...]. Były to działania bojowe w strefie wojennej. Kolejny wypadek - podczas patrolu bojowego wozem bojowym KTO Rosomak WEM, był realizowany w związku z koniecznością wsparcia wojsk koalicji, która wpadła w zasadzkę [...] w okolicach [...]. Zadanie polegało na wsparciu ogniowym i przepłoszeniu [...] z rejonu konfliktu. Oba zdarzenia wypełniały znamiona opisane w art. 4 pkt 15 lit. a lub c ustawy o weteranach (...), gdyż miały miejsce w związku z działaniami bojowymi w strefie działań wojennych poza bazą. Nadto skarżący podniósł, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niespójne i nielogiczne, ogranicza się w istocie do przytoczenia norm prawnych bez prawidłowej analizy stanu faktycznego. Powołane w uzasadnieniu ww. decyzji orzeczenia sądów administracyjnych zapadły w innych okolicznościach faktycznych i nie znajdują zastosowania - na zasadzie analogii - do sytuacji opisanych przez skarżącego. Miały bowiem miejsce, nie w czasie wolnym od służby, lecz w trakcie patroli bojowych w celu wypełniania rozkazów w związku z działaniami podejmowanymi w strefie wojennej. W odpowiedzi na skargę MON wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie jednak nie tylko z powodów, które zostały w niej podniesione. Zauważyć należy, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił m.in. art. 155 k.p.a., jednak z uzasadnienia tejże decyzji nie wynika, aby organ poddał analizie przesłanki w tym przepisie wymienione i w oparciu o jej wyniki wydał rozstrzygnięcie w sprawie. Nadzwyczajny tryb postępowania z art. 155 k.p.a. stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych przewidzianej w art. 16 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Z powyższego wynika, że dla zmiany lub uchylenia decyzji w trybie art. 155 k.p.a. łącznie muszą być spełnione następujące przesłanki: istnienie decyzji ostatecznej; za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony; zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji; brak przeciwwskazań w przepisach ustaw szczególnych. Ponadto, zastosowanie ww. przepisu może dotyczyć takich decyzji, które mają charakter uznaniowy. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 155 k.p.a. nie stosuje się prawa materialnego. Celem tego postępowania, w odróżnieniu do postępowania głównego (rozpoznawczego), nie jest bowiem merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", lecz przeprowadzenie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej wyłącznie na podstawie przesłanek w tym przepisie wymienionych. Brak spełnienia którejkolwiek z nich wyklucza uwzględnienie wniosku i dokonanie zmiany decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 28 kwietnia 2000 r. sygn. akt I SA 819/99, publ. LEX nr 55302; z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 833/18, publ. CBOSA). W trybie art. 155 k.p.a. nie można rozszerzać zakresu sprawy administracyjnej. Zmiana decyzji ostatecznej na podstawie ww. przepisu może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy "pierwotnej", w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony do tej pory (wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 569/11, publ. LEX nr 1252109). Postępowanie prowadzone w tym trybie nie może służyć weryfikacji ustaleń czy też prawidłowości wykładni i subsumpcji przepisów zastosowanych przy wydaniu decyzji ostatecznej. Rozważenie możliwości stosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. wymaga uprzedniego ustalenia, czy w konkretnym przypadku występuje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym, na który składają się elementy podmiotowe (tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków) oraz przedmiotowe (tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej) (por. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 2/09, ONSA WSA 2010/1, poz. 4, publ. CBOSA). Decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzyganych decyzją ostateczną, tj. decyzją, której dotyczy postępowanie o zmianę lub uchylenie, a nie kwestii nowych. Postępowanie w sprawie 155 k.p.a. toczy się w tej samej, z materialnego punktu widzenia, sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie pierwotne (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2016 r. sygn. akt II OSK 37/15, publ. j.w.). Przesłanki wymagania interesu społecznego lub słusznego interesu strony w rozumieniu art. 155 k.p.a. muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego sprawy. Uchylenie decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony musi być zatem interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 k.p.a., zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (por. wyroki NSA z dnia 18 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1406/06; z dnia 13 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1895/13; publ. j.w.). W niniejszej sprawie skarżący w podaniu skierowanym do organu w dniu [...] lutego 2019 r. wskazał wprawdzie przepis art. 155 k.p.a., jednak jednocześnie powołał okoliczność "zwiększenia procentowego uszczerbku na zdrowiu" w wyniku postępowania orzeczniczego przed RWKL w [...]. Również w piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r. skarżący powołał się na dwa "dodatkowe" wypadki i stwierdzenie wyższego niż dotychczas uszczerbku na zdrowiu. Wśród dokumentów załączonych do podania skarżący złożył kopie orzeczeń RWKL w [...] z dnia: [...] marca 2016r. i [...] marca 2016 r. określające uszczerbek na zdrowiu odpowiednio w wysokości: 6% z powodu wypadku w dniu [...] marca 2011 r. i 8% z powodu wypadku w dniu [...] września 2011 r. Powołał się zatem na nowe okoliczności i przedstawił dokumenty, które nie były przedmiotem analizy w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną MON z dnia [...] października 2012 r. [...] w przedmiocie przyznania statusu weterana poszkodowanego oraz określenia uszczerbku na zdrowiu i wysokości dodatku weterana poszkodowanego. Pomimo tego organ uznał, że w sprawie ma zastosowanie tryb określony w art. 155 k.p.a., jednak stanowiska swego w tym względzie nie wyjaśnił, nie dokonał też analizy przesłanek wymienionych w ww. przepisie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ powołał art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach (...) wskazując, że zasadniczy cel ustawodawcy, tj. przyznawanie statusu weterana poszkodowanego, można wywieść z definicji wypadku pozostającego w związku z działaniami poza granicami państwa, która odróżnia wypadek określony w art. 5 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2017 r., poz. 1950) i ogranicza go do działań podejmowanych bezpośrednio w ramach realizacji celów, dla których została powołana misja. W tym kontekście organ ocenił, że wypadki, którym uległ skarżący pełniąc służbę w PKW w [...] w dniach: [...] marca 2011 r. i [...] września 2011 r. nie spełniają przesłanek określonych w art. 4 pkt 15 lit. a - c ustawy o weteranach (...). Nie zaistniały bowiem podczas lub w związku z: działaniami podejmowanymi w ramach uderzenia na przeciwnika bądź odparcia jego uderzeń; zamachem lub innym bezprawnym działaniem wymierzonym przeciwko osobie, która brała udział w działaniach poza granicami państwa; innymi działaniami pozostającymi w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań przez żołnierza, z wyłączeniem przypadków, w których żołnierz przy wykonywaniu zadań nie przestrzegał przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Nadto organ wskazał, że samodzielną przesłanką do odmowy przyznania statusu weterana poszkodowanego jest nieotrzymanie świadczenia odszkodowawczego z tytułu wypadku pozostającego w związku z działaniami poza granicami państwa. Skoro zatem skarżącemu odmówiono przyznania prawa do odszkodowania z tytułu uszczerbku na zdrowiu w wyniku wypadku w dniu [...] marca 2011 r. (co potwierdza decyzja Szefa WSzW w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Od [...]), to brak jest podstaw do zmiany decyzji MON z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w zakresie wysokości uszczerbku na zdrowiu oraz dodatku weterana poszkodowanego. Zauważyć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 3 ustawy o weteranach (...) weteranem poszkodowanym w działaniach poza granicami państwa może być osoba, która biorąc udział na podstawie skierowania w działaniach poza granicami państwa, doznała uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku pozostającego w związku z tymi działaniami lub choroby nabytej podczas wykonywania zadań lub obowiązków służbowych poza granicami państwa, z tytułu których przyznano jej świadczenia odszkodowawcze. Rację ma zatem organ wskazując, że przyznanie statusu weterana poszkodowanego, a co za tym idzie dodatku weterana poszkodowanego może stanowić uszczerbek na zdrowiu doznany wskutek wypadku pozostającego w związku z działaniami poza granicami państwa, z tytułu którego przyznano świadczenia odszkodowawcze. Skarżącemu nie przyznano odszkodowania z tytułu uszczerbku na zdrowiu w wyniku wypadku w dniu [...] marca 2011 r., zatem okoliczności tego wypadku jak i ustalenia RWKL w [...], wynikające z orzeczenia z dnia [...] marca 2016 r., nie mogły mieć wpływu na wysokość dodatku weterana poszkodowanego określoną w decyzji MON z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. Natomiast, jak wynika z akt sprawy, z tytułu wypadku w dniu [...] września 2011 r. skarżącemu przyznano jednorazowe odszkodowanie na mocy decyzji Szefa WSzW w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Od. [...]. Organ nie wyjaśnił jednak w sposób przekonujący, stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a., z jakich względów uznał, że wypadek ten nie wypełnia przesłanki z art. 4 pkt 15 lit. c ustawy o weteranach (...), a więc nie jest zdarzeniem nagłym, wywołanym przyczyną zewnętrzną, które zaistniało podczas lub w związku z innymi działaniami pozostającymi w bezpośrednim związku z wykonywaniem zadań przez żołnierza (...). Zauważyć należy, że ww. wypadek miał miejsce podczas patrolu bojowego w pojeździe bojowym KTO Rosomak. Jak podnosił skarżący, patrol był realizowany w związku z koniecznością wsparcia wojsk koalicji, która wpadła w zasadzkę [...] w okolicach [...]. Skarżący pełnił funkcję dowódcy - ratownika i znajdował się we włazie pojazdu w celu prowadzenia obserwacji. Podczas jazdy pojazdem wystąpiła utrata synchronizacji radiostacji podkładowej. Skarżący zmuszony był do wykonania czynności obsługowych radiostacji (wymagało to schylenia się z włazu dowódcy do wnętrza pojazdu) i nie był w stanie zauważyć, że pojazd wjeżdża w nierówność terenową. Pojazdem bardzo mocno wstrząsnęło, przez co skarżący zsunął się uderzając prawym barkiem o krawędź włazu i dodatkowo plecami o wyposażenie pojazdu. Doznał przy tym urazu tuczonego barku i kręgosłupa. Powyższe wynika z kopii meldunku Dowódcy [...] do Dowódcy Polskich Sił Zadaniowych PKW [...] z dnia [...] września 2011 r. (k. 25 akt admin.). W ocenie Sadu organ nie dość wnikliwie przeanalizował charakter ww. wypadku w kontekście związku z zadaniami i celami misji. W konsekwencji nie wyjaśnił, z jakich powodów uznał, że ww. wypadek i doznany uszczerbek na zdrowiu pozostają bez wpływu na ustalenia poczynione w decyzji MON z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. Motywując zaskarżoną decyzję organ powołał liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłe na podstawie przepisów ustawy o weteranach (...). Podzielając poglądy zawarte w ww. orzeczeniach wskazać należy, że samo odwołanie się do tych orzeczeń (poprzez wskazanie sygnatur spraw) nie zastąpi przekonującej argumentacji, którą organ powinien zawrzeć w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.). Ma to tym większe znaczenie, że w istocie ww. wyroki NSA zapadły w odmiennych okolicznościach faktycznych, w których przeważają wypadki, jakich żołnierze doznali w czasie wolnym od służby, bądź w czasie bezpośrednio nie związanym z wykonywaniem zadań misji. Właściwego uzasadnienia decyzji administracyjnej nie zastąpi również argumentacja przedstawiona w odpowiedzi na skargę, która stanowi pismo procesowe odrębne od zaskarżonego aktu i nie podlega kontroli Sądu. Nie jest bowiem środkiem wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia, które powinny znaleźć się w jego uzasadnieniu. Konkludując Sąd stwierdza, że wobec naruszenia art. 155 k.p.a., a także art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach (...) zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu. Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni dokonaną ocenę prawną. Podda wnikliwej analizie okoliczności wypadku jakiemu uległ skarżący w dniu [...] września 2011 r. w kontekście art. 4 pkt 15 ustawy o weteranach (...) oraz rozważy kwestię określenia na nowo wysokości uszczerbku na zdrowiu oraz dodatku weterana poszkodowanego względem decyzji z dnia [...] października 2012 r. nr [...]. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w związku z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 347 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania, bowiem korzystał on z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. d p.p.s.a., nie był reprezentowany przez pełnomocnika, ani nie wykazał, aby poniósł inne koszty postępowania.