II OSK 1549/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia Zygmunt Niewiadomski Sędziowie sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz sędzia Alicja Plucińska-Filipowicz /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Po 27/05 w sprawie ze skargi H. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Po 27/05 po rozpoznaniu skargi H. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakazującą H. R. rozbiórkę budynku zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia na działce przy ul. [...] w S., z określeniem funkcji budynku jako gospodarczej - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, iż w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ pierwszej instancji ustalono, że inwestor wybudował w warunkach samowoli budowlanej przedmiotowy obiekt w połowie 2002 r. jako przylegający do istniejącego budynku mieszkalnego i w odległości około 0,70 m od granicy z działką sąsiednią, co obliguje organ nadzoru budowlanego do orzeczenia w sprawie na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 Nr. 207, poz. 2016 ze zm./. Odwołanie wniesione przez inwestora podnoszącego, iż obiekt jest małą architekturą niewymagającą zgłoszenia ani też pozwolenia, nie zostało uwzględnione, bowiem organ odwoławczy utrzymał w mocy orzeczenie o rozbiórce, wskazując charakter obiektu jako "pełniącego funkcję gospodarczą". W skardze na powyższą decyzję inwestor podtrzymał stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji co do tego, że przedmiotowy obiekt jest obiektem małej architektury i jako taki nie wymagał pozwolenia ani zgłoszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, że stosownie do art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji odwoławczej, co do zasady roboty budowlane mogły być realizowane na podstawie pozwolenia na budowę, z pewnymi zastrzeżeniami, określonymi w art. 29 - 30 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie chodzi o obiekt o konstrukcji drewnianej z dachem krytym papą, wykorzystywany na cele gospodarcze, posadowiony na wylewce betonowej /bez fundamentów/, przylegający ścianą do budynku mieszkalnego. Stanowi więc "budowlę" w rozumieniu art. 3 ust. 3 Prawa budowlanego, jako odpowiadający definicji tam określonej: "każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury". Wprawdzie ustawodawca obiekt małej architektury zdefiniował podając przykładowo obiekty do tej kategorii zaliczane, to jednak przedmiotowy obiekt charakterem nie odpowiada kategoriom wskazanym w Prawie budowlanym jako obiekty małej architektury. Obiekt usytuowano ponadto w odległości 0,70 m od granicy z działką sąsiednią, co powoduje, że nie jest możliwe jego zalegalizowanie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł H. R. reprezentowany przez radcę prawnego R. K., zarzucając: 1/ naruszenie prawa materialnego, polegające na błędnej wykładni art. 3 pkt 4, art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że wzniesiony obiekt nie stanowi obiektu małej architektury i jako taki wymagał pozwolenia na budowę, 2/ naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 i 8 Kpa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, iż skoro definicja obiektu małej architektury wskazuje, że chodzi o niewielkie obiekty wymienione przykładowo, to przedmiotowy obiekt niemający fundamentów o wymiarach 2,27 m x 4,2 m służący do przechowywania narzędzi gospodarczych można zaliczyć do obiektów małej architektury ogrodowej jako niewielkich rozmiarów obiekt służący utrzymaniu porządku. Decydująca jest tu zwłaszcza nieznaczna wielkość obiektu - wynosząca 9,534m2, odpowiadająca definicji określonej w art. 3 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego /niewielki obiekt służący utrzymaniu porządku/. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/. Art. 175 ( 1 ppsa wymaga, aby skarga kasacyjna była sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z ( 2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych. W myśl art. 183 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zarzutami podniesionymi w podstawach skargi kasacyjnej a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania /( 2 art. 183 ppsa/, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Jako podstawy skargi kasacyjnej w sprawie wskazuje się naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 3 pkt 4, art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1 pkt 22 Prawa budowlanego, w kontekście nie potraktowania przedmiotowego obiektu jako obiektu małej architektury oraz naruszenie przepisów postępowania, przy czym według wnoszącego skargę kasacyjną tymi przepisami procedury były przepisy art. 7 i 8 Kpa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego ze względu na uznanie, że przedmiotowy obiekt nie może być zaliczony do kategorii obiektów stanowiących "małą architekturę" należy podzielić stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż inwestor nie wybudował obiektu zaliczonego do ustawowej kategorii zdefiniowanej w art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego - obiektów "małej architektury". Wprawdzie do obiektów małej architektury zalicza się niewielkie obiekty takie jak śmietniki - służące utrzymaniu czystości i porządku na nieruchomości, jednakże w niniejszej sprawie nie może budzić wątpliwości, że strona skarżąca wybudowała drewniany obiekt o charakterze gospodarczym, jako dobudowę do istniejącego budynku mieszkalnego, usytuowany w odległości 0,70 m od granicy z działką sąsiednią, który niewątpliwie nie jest obiektem małej architektury. Nie każdy bowiem obiekt służący celom gospodarczym, może być zaliczony do obiektów "małej architektury". Definicja obiektów małej architektury /art. 3 pkt 4./ wymaga nie tylko stwierdzenia, że jest to obiekt niewielkich rozmiarów, ale ponadto iż "pełni funkcję użytkową służąc rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku". Oczywiste i niesporne w sprawie jest, że przedmiotowy obiekt nie pełni funkcji użytkowej "rekreacji codziennej". Słusznie też w sprawie przyjęto, że nie pełni on także funkcji użytkowej odpowiadającej "utrzymaniu porządku". Wymieniony w przepisie ustawy śmietnik jest niewątpliwie obiektem o funkcji użytkowej utrzymania porządku. Powiązane natomiast z budynkami mieszkalnymi obiekty pełniące funkcje gospodarcze co do istoty nie są obiektami służącymi "utrzymaniu porządku" w rozumieniu art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, lecz uzupełniają funkcję mieszkalną w zakresie gospodarczym, podobnym użytkowo do piwnic i strychów. Nie mógł być także uwzględniony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji jako przepisów procesowych - art. 7 i 8 Kpa, bowiem procedura przed tym Sądem jest regulowana ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie mają natomiast zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa.